Τις προάλλες ο αξιότιμος κ. Γιάννης Σολδατος - μια ευγενέστατη φυσιογνωμία, που έχει παρουσιάσει μια ενδιαφέρουσα βιβλιογραφία και μια εξίσου ενδιαφέρουσα παραγωγή κινηματογραφικών ντοκιμαντέρ, τόσο για το Θανάση Βέγγο, όσο και για το μέντορα του Νίκο Κούνδουρο, εξάλλου αυτός τον ανακάλυψε στη Μακρόνησο.
Ποιοι είναι αυτοί οι Τιτάνες;
Οι παλαιότεροι γνωρίζετε και οι νεότεροι ψαχτείτε και λίγο παραπάνω δε βλάπτει, δεν είμαστε Κ.Ε.Π. Μη ζητάτε να σας τα λένε όλα οι άλλοι. Η ανάθεση είναι μισή βλακεία και όπα κάπου πρέπει να τερματιστεί, αλλιώς το Κ.Ν.Σ τεμπελιάζει και τα αντανακλαστικά χάνουν τα φίλτρα τους, δλδ τη γραμμή της συνείδησης κατά Γεγκόροφ, με αποτέλεσμα να μετατρέπεται σε σύγχυση.
Η Τέχνη, όπως και η Επιστήμη είναι μορφές κοινωνικής συνείδησης, δεν είναι διακόσμιση, δεν είναι όμορφα πραγματάκια διάσπαρτα από εδώ κι από εκεί και φτιάχνουν μια ωραία ατμόσφαιρα, αυτά για τους μετανεωτεριστές.
Αυτός είναι και ένας λόγος για τον οποίο σταματήσαμε στην ιστοπύλη μας να γράφουμε για μουσική, για σινεμά και για λογοτεχνία, και το βλέπουμε από δύσκολο, έως σχεδόν αδύνατο να επιστρέψουμε σε αυτά τα μονοπάτια. Μένουν κάτι υπόλοιπα εκπομπών που και αυτά θα είναι λίγα από τούδε και στο εξής, αρχομένων η το Δεκέμβρη που επέρχεται, η το Γενάρη του 2027.
Πριν περάσουμε στα λεγόμενα του κ. Σολδάτου, δίχως να ευλογούμε καμία εκ των τριχών της γενειάδας που εκ των πραγμάτων δεν έχουμε αφήσει, πρέπει να ομολογήσουμε το εξής, αυτονόητο για όσους μας γνωρίζουν καλά, και το λέμε με τη δέουσα σεμνότητα που μας χαρακτηρίζει, αλλά γνωρίζουμε και τι είμαστε και που ανήκουμε.
Ότι οι δυνατότητες μας όσον αφορά το πλήρες περιεχόμενο του γνωστικού αντικειμένου γύρω από τον όλο ηλεκτρικό ήχο και στο σινεμά, ακόμα και γύρω από τη Free Jazz, στη νήσο που κατοικοεδρεύουμε. Αντικειμενικά δεν το έχουν μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, όχι στο επίπεδο της πληροφορίας (δλδ τι κυκλοφόρησε, πότε κλπ), αυτά είναι η λογική του NME, που δεν μας αφορά καθόλου, αλλά την αναλυτική και ιστορική παρέμβαση τους στο χωροχρόνο, που τοποθετούνται και γιατί., αν αποτελούν πρωτοπορία, η είναι μια ακόμα αναπαράσταση κάτι άλλου Αλλά και τι δρόμους ακολουθεί, το περιεχόμενο και τη μορφή του έργου και σε ποια σχολή σκέψης ανήκει.
Εξάλλου ως αυτοδίδακτοι μουσικοί που εδώ και 36 χρόνια δεν γρατζουνάμε απλά μια κιθάρα, η ένα μπάσο κ.ο.κ, έχουμε διδάξει μέχρι και σε νέα παιδιά χωρίς καμία έμμισθη σχέση μαθητή και δσκάλου και πολλοί από αυτούς αρίστευσαν στις εξετάσεις τους, πέραν του ότι έχουμε συνθέσει πάνω από 30 κομμάτια, αλλά και με μια δισκοθήκη χιλιάδων τεμαχίων που το Καλοκαίρι είχαμε την ευτυχία και τη χαρά να δώσουμε κάποια λίγα κομμάτια σε δύο πολυαγαπημένα πρόσωπα - που και τη ψυχή μας θα δίναμε γι αυτά.
Πάμε παρακάτω τώρα, γιατί αυτό που έχει σημασία, είναι τα λεγόμενα του κ. Σολδάτου, με τα οποία συμφωνούμε μέχρι κεραίας, τα οποία εξέφρασε δημόσια τη δεύτερη μέρα στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ στα Χανιά.
Τι είπε αυτή η μυθική μορφή του Κινηματογράφου, μετά το πέρας της ταινίας του - ντοκιμαντέρ για τον Ν. Κούνδουρο, μέσα στο οποίο υπήρχαν αναρίθμητες αφηγήσεις του και μέσα από το οποίο είδαμε άλλες τόσες μυθικές μορφές να παρελαύνουν από τον Γιάννη Μπακογιαννόπουλο, μέχρι το Γ. Νταλάρα;
Το απολύτως αυτονόητο, ότι σήμερα δεν υπάρχουν αντικαταστάτες των μεγάλων κινηματογραφιστών, των σπουδαίων σεναρίων, των ηθοποιών των προηγούμενων δεκαετιών, ειδικά από το 1955 - 1965 & ακόμα ειδικότερα των τριών πιο σπουδαίων δεκαετιών του Ελληνικού Σινεμά, του 1965-1975, 1975 - 1985 & της δεκαετίας του 1980 συνολικά, άντε μέχρι το 1995 ως τερματικός σταθμός.
Το ίδιο συμβαίνει και στη μουσική, το ίδιο και στη λογοτεχνία, το ίδιο και στα εικαστικά, το ίδιο παντού και ο λόγος είναι, ότι σε μια άνυδρη εποχή που το κίνημα είναι μειοψηφικό, η πληροφορία άφθονη, αλλά η γνώση σχεδόν στα Τάρταρα.
Σε γενικές γραμμές δεν υπάρχει κάτι σημαντικό που να ταρακουνήσει συθέμελα την πιο λιμνάζουσα περίοδο της χώρας, αν όχι της ανθρωπότητας, σε επίπεδο καλλιτεχνικής έκφρασης, η οποία δεν θα είναι αποκομμένη από την κοινωνία, διότι είναι μορφή κοινωνικής συνείδησης και η αισθητική, δεν έχει καμία σχέση με τη διακόσμηση του χώρου.
Σε μια εποχή "πανηδονισμού" - παρτακισμού - και επιδειξιμανίας, όπου τα πάντα μεταφράζονται σε μορφές ωφελιμιστικού αμοραλισμού (utilitarian amoralism), όπου η αρχή της βούλησης ορίζεται η αρχή του "από μπορεί και πάνω του"(ακόμα κι αν είναι φελός και φαλός μαζί), σε μια ταξικότατη και "τοξικότατη" συστημική αρχιτεκτονική, όπου η ημιμάθεια και ο τσαρλατανισμός έχουν αποθεωθεί, και μάλιστα με όρους "θρησκευτικής ευλάβειας", το μόνο που θα επιβιώσει, είναι ο "ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΛΟΠΕΡΑΣΗΣ".
Από την εποχή του ΚΛΙΚ & του ΝΙΤΡΟ, στην εποχή του εκάστοτε Σάκη, Ρέμου, Πλούταρχου, στην εποχή του Τρανού και η αισθητική της σαγήνης και της ηθικής της καλλιτεχνικής ευτέλειας, το να ψάχνει κάποιος με το φανάρι του Διογένη καλά πράγματα, δεν είναι άτοπο, είναι αναγκαιότητα.
Καλά πράγματα θα βρει σε επίπεδο τεχνικής, παραγωγής - ελέω τεχνολογίας, σε επίπεδο γνώσεων των εκτελεστικών οργάνων, ακόμα και σπουδαίων συνθέσεων - σεναρίων - σκηνοθεσίας - εκτέλεσης, ακόμα και γνώσεων που οι παλαιότεροι δεν είχαν κλπ, αλλά διαχρονικές αξίες και πρωτοπορίες δε θα βρει και εκεί εστιάζεται το πρόβλημα. Θα βρει πράγματα που στη μορφή θα είναι άρτια, ειδικά στο δικό μας χώρο (το πρώην Ανεξάρτητο ροκ - DIY σήμερα), θα βρει διαμάντια στη μορφή, αλλά δεν θα βρει Radio Birdman, η Fugazi επί παραδείγματι, δε θα βρει παραγωγούς όπως ο μακαρίτης ο Steve Albini, δε θα βρει Butthole Surfers. Το ίδιο και στο Σινεμά, το ίδιο και στη Λογοτεχνία. Δε φτάνει να αναπτύσσει και να παρατάσσει κανείς όλα τα ποσοτικά χαρακτηριστικά, να παραθέτει κάθε κοπής και λογής τεχνολογική δυνατότητα - εφέ κλπ, να κάνει υπέρθεση του ταλέντου του και να αποθεώνει τις συναισθηματικές του μεταπτώσεις. Δε φτάνει να έχεις όλη την τεχνική μόρφωση και να την αποδίδεις όπως ο Μέσι στο ποδόσφαιρο, αλλά να είσαι σε όλα τα άλλα κενός,, μίζερος και νάρκισσος όπως ο πατατάκιας. Δε φτάνει να παραθέτεις την εκτελεστική σου δεινότητα, η το αστείρευτο ταλέντο σου και να πηγαίνεις για Όσκαρ, όπως ο δικός μας, ο τεχνικά κατά τα άλλα, άρτιος Γιώργος Λάνθιμος(σπουδαιότερος από αυτόν δεν έχει ξαναυπάρξει), αλλά πέραν των παραπάνω, κανένας δείκτης ποιοτικών χαρακτηριστικών να μην υπερβαίνει ούτε κατά το ένα δέκατο το μακαρίτη το Νίκο Τριανταφυλλίδη όταν γύρισε το Ράδιο Μόσχα , η όταν κινηματογράφησε την περιοδεία του εβδομηντάχρονου τότε Screamin' Jay Hawkins στην Ελλάδα, το 1999, ενός τοτέμ του Heavy Rhythm and blues.
Όταν δεν καταγράφεται η εποχή σου, πάνω και μέσα στο έργο σου, σε βάθος, ύψος, μήκος και πλάτος, όταν δεν κυοφορείς την αντίθεση στον αμοραλισμό, στον κοινωνικό αυτοματισμό, στο υπερκαταναλωτικό πανηγύρι, στην κοινωνική συναίνεση - δλδ κοντολογίς, δεν αναπαραγάγεις τη συνείδηση της ταξικής συνεργασίας και συμβιβασμού σε όλα τα επίπεδα δηθενιάς, ημιμάθειας, ναρκισσισμού και βολονταρισμού. Και τέλος όταν το έργο σου, έχει ημερομηνία λήξης την επομένη αντανακλώντας τη πιο χυδαία, νερόβραστη και αδιάφορη εποχή από το τέλος του Β΄ ΠΠ και μετά, πως μπορείς να σταθείς δίπλα σε μια "Ευδοκία", ένα "Δράκο" και ένα "Θίασο". Πως μπορείς ακόμα και εκτός συνόρων να φτάσεις στο επίπεδο το ΤΕΡΑΣΤΙΟΥ ΜΠΕΛΑ ΤΑΡΡ που μας άφησε χρόνους φέτος, ε; Για το τώρα και για την επόμενη πενταετία, αν όχι δεκαετία - δεν ελπίζουμε τίποτα το σημαντικό τόσο στις τέχνες, όσο και στον επαγγελματκό αθλητισμό. Από τους εκάστοτε Μέσι, Αντετοκούμπους, Λάνθιμους, Taylor Swift, Billie Eilish, David Guetta, Μουζουράκηδες, Μάστορες και Μαραβέγιες, αντικειμενικά σπουδαίους αρτίστες και εκτελεστές στα είδη τους, έχουμε και έχουμε χορτάσει, αλλά το επίπεδο τους, είναι το ίδιο το δάπεδο σε επίπεδο πρωτοπορίας. Καλοί όλοι οι παραπάνω, αλλα΄τίποτα το ιδιαίτερο, και μπορεί πχ ο Λάνθιμος τεχνικά να είναι κλάσεις ανώτερος, από όλο ΝΕΚ, αλλά στο περιεχόμενο δε μπορεί να ακουμπήσει ούτε την ανάσα του ΜΕΓΑΛΟΥ ΤΑΚΗ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ!!!
