Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2009

"Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν" ήταν η λύτρωση...

Χτες ήταν μια δύσκολη μέρα και από προσωπική, επαγγελματική άποψη και από πολιτικοσυνδικαλιστική, είχαν πέσει τόσες δουλειές και τόσα καθήκοντα στις πλάτες μας, που μπορεί να τα φέραμε όλα εις πέρας, αλλά στις 10 βράδυ νιώθαμε πως θα καταρρεύσουμε.
Φυσικά όταν προσπαθείς να βάλεις 4 καρπούζια(από 2 σε κάθε μασχάλη), η θα κουραστείς η δε θα καταφέρεις τίποτα.
Το καλό είναι ότι τα καταφέραμε όλα, μας έμεινε και λίγος χρόνος ούτως ώστε να κολυμπήσουμε από τις 6-7:30 κάνοντας ασταμάτητα ελεύθερο για 1,5 περίπου χιλιόμετρο στο πέλαγος ώσπου νύχτωσε(το σημάδι είναι ένα νησί στον κόλπο των Χανίων τα Λαζαρέτα που είναι γύρω στα 750 μέτρα από την Χ. Ακτή και η επιστροφή άλλα 750. Πριν ήμασταν σε ένα ξενοδοχείο και ρυθμίζαμε το DNS στον web server ενός πελάτη μας και δυστυχώς ήταν σε περιβάλλον IIS(Windows Server 2008) πίκρα μεγάλη δηλαδή, προτιμούμε τον κώδικα του Apache παρά το interface σε συνδυασμό με τη ρύθμιση του router και άμα έχει τείχος ασφαλείας και ξεχάσεις να το απενεργοποιήσεις καλό Πάσχα....
Τέλος πάντων κατά τις 9:30 γυρίσαμε στο σπίτι γιατί πήγαμε και στο γιατρό για φάρμακα, ενώ πριν είχαμε κάποια ραντεβού συνδικαλιστικής φύσης. Κάναμε ένα μπάνιο σχεδόν λαγοκοιμηθήκαμε όρθιοι στο ντουζ και ευτυχώς δεν ήταν ζεστό γιατί θα είχαμε πέσει και θα είχαμε σπάσει το μισό μυοσκελετικό σύστημα, φτιάξαμε δυο τοστ με becel(αυτά τα τριγλυκερίδια τι κάνουν τελικά) και κάτσαμε στην πολυθρόνα σαν αγάδες.
Κάνοντας zapping πέσαμε σε κάτι απίθανες αηδίες τις οποίες προσπερνούσαμε σε χρόνο dt, αηδίες μας αηδίες στην κυριολεξία. Ευτυχώς ο 902, η Βουλή, και τα τρία κρατικά είναι κοντά στην μνήμη του τηλεκοντρόλ με τελευταία την Βουλή.
Τώρα γιατί λέμε τα κρατικά κανάλια, πλην της ΝΕΤ που δεν βλέπετε, η ΕΤ1 έχει και ένα Μπακογιανόπουλο(πολύ μεγάλη φυσιογνωμία για μας) και η ΕΤ3 κάτι ντοκιμαντέρ αρκετά αξιόλογα, όμως τερματίσαμε στο κανάλι της Βουλής.
"Όπα" ήταν η πρώτη κραυγή ενθουσιασμού μας με το που είδαμε τις σοβιετικές στολές της περιόδου (1943-1945) από τους πρωταγωνιστές και μάλιστα σε ασπρόμαυρο φιλμ, κάτι μας θυμίζει αυτό το τοπίο και ξανά ψιθυρίσαμε λες να είναι Ταρκόφσκι "και τα παιδικά χρόνια του Ιβάν";(wow φωνάξαμε ψιθυριστά, περίπου όπως θα έλεγε και ο γιος της Margaret).
Παρότι την ταινία την έχουμε δει 5-6 φορές και παρότι ήταν στο 1/4 της προβολής της, στρογγυλοκαθίσαμε για να δούμε για μια ακόμη φορά ένα από τα 10 αγαπημένα μας φιλμ, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Το Σάββατο είχαμε δει το "Η γη τρέμει" του Τεράστιου κινηματογραφιστή του Ιταλικού Νεορεαλισμού Λουκίνο Βισκόντι και πριν μερικά Σάββατα το "Σόλαρις" του Α. Ταρκόφσκι ξανά. Περιττό να πούμε πως και οι δυο ταινίες που προαναφέραμε πως μας κράτησαν μέσα. Για τις δυο παραπάνω ταινίες θα γράψουμε και στο μέλλον γι' αυτό τις παραμερίζουμε προς το παρόν.
"Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν" για μας είναι η με διαφορά καλύτερη ταινία του Α. Ταρκόφσκι, τώρα ποια ταινία του είναι τουλάχιστον ένα κλικ κάτω του αριστουργήματος είναι θέμα προς συζήτηση που ούτε αύριο δεν θα τελειώσει.
Το εν λόγω φιλμ διαδραματίζεται στο ανατολικό μέτωπο στην Άνοιξη του 1944. Ο Ιβάν ένα μικρό παιδί που αφηγείται στους αξιωματικούς ενός αποσπάσματος του κόκκινου στρατού, πως σώθηκε παίζοντας μέσα στο αγαπημένο του πηγάδι την ώρα που έχασε όλη την οικογένεια του μετά από επίθεση των γερμανικών στρατευμάτων στο χωριό του.
Ο Ιβάν ονειροβατεί ανάμεσα στην δραματική πραγματικότητα του χτες, τις αγωνίες του και την πίκρα για τον χαμό των δικών του, με μοναδικό σκοπό να πάρει εκδίκηση με τη συμμετοχή του στον κόκκινο στρατό η στους παρτιζάνους που δρουν στα μετόπισθεν της Λευκορωσίας μέσα στα δάση από τις σημύδες. Οι πάνω από δυο αποδράσεις - επιστροφές του προς τον κόκκινο στρατό που δεν τον δέχονταν γιατί τον έδιωχναν ως ανήλικο(που σπονδυλωτά παρουσιάζονται στο φιλμ), η ευφυΐα του και η αγάπη του στο διάβασμα τον μετατρέπουν σε ένα φοβερό πολεμικό όπλο αυτό του ανιχνευτή και του κατασκόπου παίζοντας ρόλο κλειδί στις μετέπειτα επιτυχείς ομοβροντίες του σοβιετικού πυροβολικού και τις επίσης επιτυχείς εφόδους του σοβιετικού πεζικού και των παρτιζάνων.
Στην ταινία ξαφνικά μιας και έχει σπονδυλωτό χαρακτήρα παρουσιάζει ένα στρατιώτη του κόκκινου στρατού να επεξεργάζεται κάποια αρχεία τα οποία στην πορεία αποδείχνονται τα αρχεία μιας φυλακής στο Βερολίνο όπου ο Ιβάν ήταν αιχμάλωτος, βασανίστηκε και εκτελέστηκε.
Πέραν των διακρίσεων του φιλμ, (χρυσός λέοντας στο φεστιβάλ της Βενετίας το 1962 και το golden gate award επίσης το 1962 στην κατηγορία της καλύτερης σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ του Σαν Φρανσίσκο), σημασία έχει πως για τον μεγάλο Ζαν Πωλ Σαρτρ(Γάλλος φιλόσοφος της κατηγορίας του Υπαρξισμού και της Φαινομενολογίας), ήταν η ωραιότερη ταινία που είδε ποτέ.
Να σημειώσουμε εδώ πέρα, (για όσους δεν γνωρίζουν), πως οι Ναζί στρατιώτες ονόμαζαν ειρωνικά ως Ιβάν τους στρατιώτες του πεζικού του κόκκινου στρατού.
Από την 6η Ιουνίου του 1941 ημέρα εισβολής στο Σοβιετικό έδαφος μέχρι το τέλος του μεγάλου πατριωτικού πολέμου, στις τάξεις του κόκκινου στρατού εισήλθαν εκατομμύρια νέοι εθελοντές ειδικά από το 1942 μετά, δηλαδή ύστερα από τα φρικτά εγκλήματα που διέπραξαν οι Γερμανοί στις κατεχόμενες περιοχές της ΕΣΣΔ, οι νέοι κατατασσόντουσαν μαζικά κυρίως στις μονάδες κρούσης του κόκκινου στρατού όπως το πεζικό και τα τεθωρακισμένα, θέλοντας να πάρουν το αίμα τους πίσω.
Η ταινία ήταν αφιερωμένη σε αυτούς και ειδικά σε όσους ήταν αμούστακοι έφηβοι που έδωσαν τη ζωή τους για τη νίκη και πολλοί από αυτούς πέθαναν πριν την 9/5/1945 σε κάποια στρατόπεδα συγκέντρωσης, η σε φυλακές των ναζί.

Σινέ Κολλεκτίβα

ΥΓ*
Δεν υπήρξαμε ουδέποτε οπαδοί ούτε του Σαρτρ, ούτε του υπαρξισμού(Χάιντεγκερ-Καμύ) ούτε τις φαινομενολογίας, μιας και ο ως ιρασιοναλιστικές φιλοσοφικές σχολές ισχυρίζονται πως η πραγματικότητα γίνεται γνωστή από τη διαίσθηση, το φόβο τη φροντίδα, την αποφασιστικότητα και τη συνείδηση. Πως η ανθρώπινη ύπαρξη είναι η αδιαίρετη ακεραιότητα του υποκειμένου και του αντικειμένου
Τον αναφέρουμε ως μεγάλο, γιατί ήταν όντως μεγάλος διανοητής ασχέτως πως σε μας δεν εξασκεί την παραμικρή επίδραση μιας και βρίσκεται σε αντίπαλο φιλοσοφικό στρατόπεδο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

the blog powerd by istosch-data &web center