Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2019

Ένας Χρόνος χωρίς τον Αυτοκράτορα του Ιταλικού Σινεμά

Γεννημένος στην Πάρμα στις 16.5.1941, ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι γιος του ποιητή Τζουζέπε Μπερτολούτσι και εγγονός του Ατίλιο Μπερτολούτσι ποιητή, ιστορικού τέχνης, ανθρωπολόγου και κριτικού θεάτρου, αποτέλεσε τον τελευταίο μεγάλο του Ιταλικού Σινεμά.
Έφυγε σαν σήμερα στην αγαπημένη του Ρώμη σε ηλικία 77 ετών πέρυσι το 2018 κι αν ζούσε θα ήταν σήμερα 78, χορεύοντας το τελευταίο του ταγκό εκεί στην αιώνια πόλη και όχι στην πόλη του φωτός, ωσάν ο τελευταίος αυτοκράτορας του Ιταλικού Σινεμά, που έκανε καριέρα και στο Holywood σαν κινηματογραφιστής που δεν έπαιρνε ντιρεκτίβες από τους παραγωγούς, αλλά έφτιαχνε σενάρια με βάση τη λογική του ιταλικού νεορεαλισμού.
Φιλοσοφικά και πολιτιστικά άθεος και ονειροπόλος, με τεράστια επιστημονική και θεωρητική κατάρτιση, θαυμαστής του Μπερλίγκουερ (αν και δεν υπήρξε ποτέ Ευρωκομμουνιστής ακόμα και την περίοδο που διετέλεσε ενεργό μέλος του PCI), δηλωμένος μαρξιστής και πιστός στις αρχές του Γκράμσι μέχρι την τελευταία του πνοή, παγίωσε τις γνώσεις του για το σινεμά, όταν το 1961 ο Παζολίνι τον έχρισε βοηθό σκηνοθέτη στην Ρώμη για την ταινία Accattone, λίγο πριν την πρώτη του ταινία με τον τίτλο “Prima della rivoluzione”(Πριν την επανάσταση) του 1964.
Η πρώτη του ταινία ήταν αυτή και η ένατη, η τελευταία του δηλαδή το 2012 με τον τίτλο “Me and You”(Εγώ και εσύ), με 15 κινηματογραφικά βραβεία στα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης και της Υφηλίου. Το 2011 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, του έδωσε τον Τιμητικό Χρυσό Φοίνικα ως αναγνώριση του έργου του, ενώ το 1988 κέρδισε για την ταινία του “Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας” το Όσκαρ Σκηνοθεσίας και το Όσκαρ Καλύτερα Προσαρμοσμένου Σεναρίου.
Για τους υποφαινόμενους κονδυλοφόρους, οι δυο πιο σπουδαίες ταινίες του ήταν, ο Κομφορμιστής του 1970, όπου ασκούσε λυσσαλέα και επιθετική κριτική στον κοινωνικό και ιδεολογικό φασισμό, στη σχέση που είχε αυτός με τους μικροαστούς, την “λατρεία” στους “αλάθητους” προγόνους και τη μεταλαμπάδευση των ιδανικών της εποχής τους σε μια άλλη, στην εθνότητα και στον εθνικισμό(που καμία σχέση δεν έχουν με τον πατριωτισμό), καθώς και η ταινία με τον τίτλο 1900(του 1976), όπου ανέλυε την διαμάχη της ιδιοσυγκρασίας ανάμεσα στην Ιταλική αριστερά με την δεξιά.
Αναδημοσίευση από το δικό μας cinecollectiva RCTeam
       Φιλμογραφία στην Ελληνική Κινηματογραφική Πραγματικότητα
  • 1964: Πριν την επανάσταση
  • 1970: Η στρατηγική της αράχνης
  • 1970: Κονφορμίστας
  • 1972: Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι
  • 1976: 1900
  • 1987: Ο τελευταίος αυτοκράτορας
  • 1993: Ο μικρός Βούδας
  • 2003: Οι ονειροπόλοι
  • 2012: Εγώ και εσύ
       Συνολικό Έργο του μεγάλου Μπερνάρντο Μπερτολούτσι
  • La commare secca (1962)
  • Before the Revolution (Prima della rivoluzione, 1964)
  • La via del petrolio (1965)
  • Il canale (1966)
  • Partner (1968)
  • Amore e rabbia (1969, segment: “Agonia”)
  • The Conformist (Il conformista, 1970)
  • The Spider’s Stratagem (Strategia del ragno, 1970)
  • La salute è malata (1971)
  • 12 dicembre (1971)
  • Last Tango in Paris (Ultimo tango a Parigi, 1972)
  • 1900 (Novecento, 1976)
  • La luna (1979)
  • Tragedy of a Ridiculous Man (La tragedia di un uomo ridicolo, 1981)
  • L’addio an Enrico Berlinguer (1984)
  • The Last Emperor (1987)
  • 12 registi per 12 città (1989, segment “Bologna”)
  • The Sheltering Sky (1990)
  • Little Buddha (1993)
  • Stealing Beauty (1996)
  • Besieged (1998)
  • Ten Minutes Older: The Cello (2002, segment: “Histoire d’eaux”)
  • The Dreamers (2003)
  • Me and You (2012)
ΤΟ ΆΡΘΡΟ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΗΤΡΙΚΟ μας PORTAL istos-ch.com 

Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2019

SUMMER DRIVING

Απόπειρες αποτύπωσης των οδικών διαδρομών μας, κυρίως για να περάσουμε ευχάριστα την ώρα μας και να θυμόμαστε τα "νιάτα" μας, όταν ο πραγματικός Χρόνος θα πλησιάζει στη δύση του και θα παγώνει το αίμα μας....
Δεν είναι ούτε cinema, ούτε κάτι αντίστοιχο, είναι η 5η μικρού μήκους ταινία μας(η 3η που δημοσιεύουμε), που τη φτιάξαμε εντελώς πρόχειρα για το κέφι μας, με εσκεμμένα εμφανείς όλες τις αδυναμίες ακόμα και στους κραδασμούς πάνω στην κίνηση, θέλοντας να αποδείξουμε την αξία, αλλά κυρίως τη δυσκολία των πραγματικών road movies και των δημιουργών τους, εξάλλου ανέκαθεν ήμασταν οπαδοί αυστηρά και μόνο του εκείνου του cinema των δημιουργών ακόμα και αυτών που ήταν με πολύ μικρό μπάτζετ.
Στην πραγματικότητα δεν μας ενδιέφερε ουδέποτε το cinema των ηθοποιών(εξάλλου οι καλοί ηθοποιοί μπορούν να κάνουν μια άθλια ταινία, με ένα χάλια σενάριο ενδιαφέρουσα), παρά μόνο των δημιουργών.
Το μότο του Ταρκόφσκι είναι αυτό που ανέκαθεν μας ενδιέφερε και που αποθεώναμε. "Στον κινηματογράφο(έλεγε ο μέγιστος Ταρκόφσκι) ηθοποιός  μπορεί να είναι οποιοσδήποτε, ακόμη και o μανάβης της γειτονίας". Κάτι αντίστοιχο έλεγε και ο τεράστιος Τζάρμους που δήλωνε ότι "ηθοποιοί είμαστε όλοι". Υποσημείωση συντάκτη ότι δεν έχουμε το παραμικρό με τους ηθοποιούς που τους θαυμάζουμε, αλλά το σινεμά είναι συσσώρευση τόσο πολλών τεχνών για να αποθεώνεται μόνο μια, δηλαδή η θεατρική της μορφή όχι ως περιεχόμενο αλλά ως κεντρομόλος δύναμη!!!
Το παρακάτω φιλμάκι(ο Γιαραμπής να το κάνει τέτοιο), όπως και τα προηγούμενα, δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα, εξάλλου είναι και τα τραγούδια των συγκροτημάτων που ανήκουν σε αυτά και στους δημιουργούς τους που τους ευχαριστούμε γιατί ομορφαίνουν τη ζωή μας. Ευχαριστούμε δημόσια τα γκρουπ και τους δημιουργούς που με τις τραγουδάρες τους έντυσαν το τρίτο παρών μας δημιούργημα (στο χέρι...με το χέρι), που θα θυμίζει κάτι απ΄αυτό στο μέλλον ως παρελθόν πια, ειδικά σήμερα που είμαστε στις 26/7/2019. Αυτό είναι το video clip για να θυμόμαστε, όταν και εφόσον γεράσουμε, ότι κάποτε ζήσαμε όμορφα, αλλά τότε μάλλον δεν θα μπορούμε!!!


Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Convoi on the Jazz Rock's of South Rethymnon


Απόπειρες αποτύπωσης των οδικών διαδρομών μας, κυρίως για να περάσουμε ευχάριστα την ώρα μας και να θυμόμαστε τα "νιάτα" μας, όταν ο πραγματικός Χρόνος θα πλησιάζει στη δύση του και θα παγώσει το αίμα μας....
Δεν είναι ούτε cinema, ούτε κάτι αντίστοιχο, είναι η τρίτη μικρού μήκους ταινία μας, που τη φτιάξαμε εντελώς πρόχειρα για το κέφι μας, με εμφανείς όλες τις αδυναμίες ακόμα και στους κραδασμούς πάνω στην κίνηση, θέλοντας να αποδείξουμε την αξία, αλλά κυρίως τη δυσκολία των πραγματικών road movies και των δημιουργών τους, εξάλλου ανέκαθεν ήμασταν οπαδοί αυστηρά και μόνο του εκείνου του cinema των δημιουργών ακόμα και αυτών που ήταν με πολύ μικρό μπάτζετ.
Στην πραγματικότητα δεν μας ενδιέφερε ουδέποτε το cinema των ηθοποιών(εξάλλου οι καλοί ηθοποιοί μπορούν να κάνουν μια άθλια ταινία, με ένα χάλια σενάριο ενδιαφέρουσα), παρά μόνο των δημιουργών.
Το μότο του Ταρκόφσκι είναι αυτό που ανέκαθεν μας ενδιέφερε και που αποθεώναμε. "Στον κινηματογράφο(έλεγε ο μέγιστος Ταρκόφσκι) ηθοποιός  μπορεί να είναι οποιοσδήποτε, ακόμη και o μανάβης της γειτονίας". Κάτι αντίστοιχο έλεγε και ο τεράστιος Τζάρμους που δήλωνε ότι "ηθοποιοί είμαστε όλοι". Υποσημείωση συντάκτη ότι δεν έχουμε το παραμικρό με τους ηθοποιούς που τους θαυμάζουμε, αλλά το σινεμά είναι συσσώρευση τόσο πολλών τεχνών για να αποθεώνεται μόνο μια, δηλαδή η θεατρική της μορφή όχι ως περιεχόμενο αλλά ως κεντρομόλος δύναμη!!!
Το παρακάτω φιλμάκι(ο Γιαραμπής να το κάνει τέτοιο), όπως και τα προηγούμενα, δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα, εξάλλου είναι και τα τραγούδια των συγκροτημάτων που ανήκουν σε αυτά και στους δημιουργούς τους που τους ευχαριστούμε γιατί ομορφαίνουν τη ζωή μας. Ευχαριστούμε δημόσια τα γκρουπ και τους δημιουργούς που με τις τραγουδάρες τους έντυσαν το τρίτο παρών μας δημιούργημα (στο χέρι...με το χέρι), που θα θυμίζει κάτι απ΄αυτό στο μέλλον ως παρελθόν πια, ειδικά σήμερα 30 του Απρίλη που είναι η παγκόσμια ημέρα της Jazz!!! Αυτό είναι το video clip για να θυμόμαστε, όταν και εφόσον γεράσουμε, ότι κάποτε ζήσαμε όμορφα, αλλά τότε μάλλον δεν θα μπορούμε!!!

Convoi on the Jazz Rock's of South Rethymnon from Radio Collectiva Team on Vimeo.



Σάββατο, 7 Απριλίου 2018

«Μηχανές» ένα κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ απ΄την Ινδία.

Το Ντοκιμαντέρ «Μηχανές» Rahul Jain «Machines» ο αγγλικός τίτλος είναι ένας "ύμνος" στη θυσία που κάνει το προλεταριάτο για την παραγωγή κερδοφορίας, στον κλάδο της κλωστοϋφαντουργίας κατά τη γνώμη μας και όχι μόνο σε αυτόν τον κλάδο, αλλά αυτός αναδείχνεται μέσα από το υπέροχο film που γυρίστηκε το 2016 κάτω από πραγματικές και απάνθρωπες συνθήκες και αυτό είναι που κάνει την ταινία - ντοκιμαντέρ απίθανη και άξια μνείας, εξάλλου το σινεμά δεν είναι μόνο θέαμα, (βασικά δεν είναι καθόλου θέαμα), αλλά δημιουργική ανάλυσης και μεγέθυνση της γραμμής παραγωγής όπως αυτή αντανακλάτε από την κινηματογραφική κάμερα, επιβεβαιώνοντας την ποίηση του τεράστιου Μαγιακόφσκι...

"Η τέχνη δεν πρέπει ν’ αντανακλά
σαν τον καθρέφτη
μα σαν φακός να μεγεθύνει".


Το ντοκιμαντέρ του Rahul Jain, αφορά τους ανθρώπους που εργάζονται στα κλωστοϋφαντουργικά εργοστάσια του Gujurat της Ινδίας και εμφανίζει εκτός απ΄τη γραμμή παραγωγής και το βαθμό εκμετάλλευσης που πραγματοποιείται μέσα σε αυτήν, αλλά και τα δεινά του να περιμένεις στην ουρά για να βγάλεις ένα κομμάτι ψωμί μέσα σε απάνθρωπες συνθήκες. Ο τίτλος είναι επιλεγμένος για να αποδείχνει ως σήμα κατατεθέν την σύγχρονη Ινδία που ο καπιταλισμός διείσδυσε πολύ γρήγορα και δυναμικά με αποτέλεσμα περιβάλλον και άνθρωποι να βιάζονται οικειοθελώς για ζήσουν εαυτούς και αλλήλους του οικείου περιβάλλοντος τους. Τα σώματα των εργαζομένων σχεδόν καθ΄ όλη τη διάρκεια της ταινίας παρουσιάζονται γυμνά και ευάλωτα, έχοντας γίνει μέρος των μηχανών αλλά κυρίως μέρος της παραγωγικής διαδικασίας. 
Οι ρυθμοί της δουλειάς είναι ακατάπαυστοι, αμείλικτοι, απάνθρωποι. Η ζοφερή εικόνα του φιλμ διάχυτη παντού, με την εικόνα του αγοριού που σχεδόν κοιμάται όρθιο, κάνοντας την επαναλαμβανόμενη εργασία βρόγχο για ώρες σε μερικά καρέ είναι ενδεικτική. Σε διαφορετικό χρονικό σημείο, ένας άλλος νεαρός εργάτης κοιμάται πάνω σε λόφους από κουρέλια και βρώμικα υφάσματα. «Η φτώχεια είναι παρενόχληση, κύριε» λέει ένας τρίτος εργάτης και συνεχίζοντας να τονίζει:«Πρέπει να εγκαταλείψεις τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου για να έρθεις εδώ» αφήνοντας να εννοηθεί το αυτονόητο αν δεν δουλέψω χωρίς τη θέληση μου η οικογένεια μας θα μείνει χωρίς τροφή.  
Το «Μηχανές» ένα κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ απ΄την Ινδία που καταγράφει με κάθε λεπτομέρεια τις απάνθρωπες συνθήκες σε εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας, αναδείχνοντας σε όλο τους το μεγαλείο τις σχέσεις παραγωγής, στον γοργά αναπτυσσόμενο Ινδικό Καπιταλισμό. Η Ινδία των BRICS που μπορεί να θυμίζει Μ. Βρετανία του 19ου αιώνα, αλλά βαδίζουμε αισίως στο τέλος το πρώτου τετάρτου του 21ου αιώνα με την  Ασία να αποτελεί πια συνειδητά το κέντρο της εργατικής τάξης που γοργά αναπτύσσεται δια της βασικής αντίθεσης του καπιταλισμού ανάμεσα στην εργασία και το κεφάλαιο, αλλά και μιας άλλης της τρίτης αντίθεσης ανάμεσα στο σκοπό των παραγωγικών δυνάμεων και τον σκοπό του κεφαλαίου που νομοτελειακά θα επέλθουν σε σύγκρουση κάποια στιγμή σε εκείνη την Ήπειρο και όχι στην Ευρωπαϊκή που πνέει τα λοίσθια.

Το ντοκιμαντέρ είναι διάρκειας 75 λεπτών, συμπαραγωγής Ινδίας, Γερμανίας και Φινλανδίας, 2016, η γλώσσα είναι τα Χίντι και θα υπάρχουν Ελληνικοί και Αγγλικοί υπότιτλοι. 


the blog powerd by istosch-data &web center