Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Alphaville το αριστούργημα του Γκοντάρ

Ο Ζαν λικ Γκοντάρ είναι ο πατέρας του Γαλλικού Νουβέλ Βαγκ και ένας απ' τους τεράστιους παγκόσμιας κλάσης κινηματογραφιστές, που για τους γράφοντες, (η το γράφοντα) το όνομα του και μόνο προξενεί ρίγη συγκίνησης και δια της γραφής μας υμνούμε το ίδιο το σινεμά.
Με το Αλφαβίλ, ο τότε νεαρός και πολλά υποσχόμενος κινηματογραφιστής, έφτιαξε μια απ' τις ταινίες ορόσημα για τον 20ο αιώνα και όχι μόνο για τη σχολή που πρέσβευε. Διείδε καταλυτικά με το μάτι το πρωτοπόρου το σήμερα και το ανέλυσε πλήρως. Το Αλφαβίλ θα μπορούσε να πρεσβεύει τα social media και την εικονική πραγματικότητα (που κατά βάθος είναι σκλαβιά)που προσφέρουν αντί για την κοινωνικότητα που τάχα μου δήθεν κηρύττουν απομονώνοντας τους χρήστες τους στο ναρκισσισμό και σε ένα τεράστιο εγώ που παραπαίει εθισμένο στα εικονικά πάθη, στην στεγνή ασύντακτη και χωρίς δομή και συγκρότηση πληροφορία με αποτέλεσμα να κάνει το σύστημα τη δουλειά του. Για κάθε κοινωνική ομάδα και ένα σόσιαλ μήντια, για κάθε πάθος μια και μόνο εθιστική ιδεαλιστική σύριγγα και η ιστορία κινείται χωρίς να ρωτάει κανένα. 
Για μας το Αλφαβίλ δεν είναι μόνο η σπουδαιότερη ταινία στο Γαλλικό Σινεμά, είναι η σπουδαιότερη ταινία σε όλο το δυτικό Ευρωπαϊκό Σινεμά εδώ και πολλά χρόνια και με μεγάλη διαφορά από την δεύτερη όποτε και αν αυτή γυρίστηκε, η αν έχει γυριστεί ακόμα!!! 
Η τέχνη είναι συνθηματολογία και η επιστήμη επιχειρηματολογία, φανταστείτε λοιπόν πόσο μπροστά πήγε όλη την Ευρωπαϊκή Κινηματογραφία της εποχής το νέο κύμα του Γαλλικού Κινηματογράφου που συνένωσε τα δυο παραπάνω και τους προβληματισμούς του μέλλοντος που φυσικά είναι υπέροχο, άλλα έχει και τη σημασία του για το ποιος κατέχει τα κλειδιά της οικονομίας.                                                        
                                                               CINE COLLECTIVA
Περιεχόμενο
Ο Λέμμυ Κώσιον φτάνει σε μια πόλη που ονομάζεται Αλφαβίλ από τις «Έξω Χώρες» προσποιούμενος τον δημοσιογράφο Ιβάν Τζόνσον από την εφημερίδα «Φιγκαρό-Πράβδα».
Βασική αποστολή του είναι να βρει τον Χένρι Ντίκσον, ένα πράκτορα που παραπαίει εθισμένος ανάμεσα στα πάθη, τη λήθη, το ποτό και το αχαλίνωτο σεξ, παροπλισμένος στην κυριολεξία νοητικά, όπως ο υπόλοιπος πληθυσμός της σκοτεινής πόλης ταξιδεύει υπνωτισμένος στο διάβα της ξεπεσμένης του πια ζωής.
Η συνάντηση του μεν με τον δε, καταδείχνει ότι η πόλη κυριαρχείται από ένα υπέρ υπολογιστή τον Άλφα-60, που ελέγχει καθυποτάσσοντας ολοκληρωτικά το ΚΝΣ αλλά και το ΠΝΣ των κατοίκων οδηγώντας τους σταδιακά στην αδράνεια. Ο έλεγχος είναι μερισματικά χωρισμένος κατά 1/4 σε ζώνες διαθέσεων: Η ζώνη της Ημέρας και η ζώνη της Νύχτας, αλλά και του Θερμού και του Ψυχρού, ως διαλεκτικές κατηγορίες. Ο κατασκευαστής του Άλφα-60, ένας επιθετικού τύπου νάρκισσος επιστήμονας ονόματι Φον Μπράουν, του οποίου το πορτρέτο κοσμεί τα δημόσια και όχι μόνο κτήρια. Επειδή όμως το πρόβλημα βρίσκεται εκ των έσω(στον πυρήνα του κυττάρου όπως θα έλεγαν οι βιταλιστές) για τον Φον Μπράουν το ίδιο πρόβλημα είναι η ίδια η κόρη του επιστήμονα. Η Νατάσα(έτσι ονομάζεται η εν λόγω) αναλαμβάνει να παρακολουθήσει τον Λέμμυ αλλά για κακή της τύχη τον ερωτεύεται παράφορα και έτσι γεννιέται ένα ειδύλλιο που οδηγεί την κόρη του επιστήμονα στην αγκαλιά του αντιπάλου του!!! Στην Άλφαβιλ  απαγορεύονται τα βιβλία δια ροπάλου. Πέραν του ενός λεξικού, τη «Βίβλο», που περιέχει τις επιτρεπόμενες λέξεις και σκέψεις οτιδήποτε άλλο είναι άκυρο και λογοκριμένο. Η "Βίβλος" έχει την ιδιότητα κάθε μέρα  να εξαφανίζεται από το περιεχόμενο της και από μία λέξη. Η Νατάσα  δεν γνωρίζει τις λέξεις «αγάπη» και «τρυφερότητα» αφού έχουν αφαιρεθεί από το λεξικό. Εντελώς μεταφυσικά η Νατάσα κρατάει βιβλίο του Πωλ Ελυάρ, και τελικά με αυτό θα βοηθήσει τον αγαπημένο της Λέμμυ να νικήσει το κομπιούτερ. Ο Λεμμύ έχοντας στο πλευρό του την Νατάσα και την δύναμη της ποίησης γίνεται ο νικητής κερδίζοντας αφενός μεν την λατρεία της Νατάσας και αφετέρου δε την εύνοια των κατοίκων.

Το Αλφαβίλ προβλήθηκε το 1965 στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου και αποσπώντας την Χρυσή Άρκτο.
Πρωταγωνιστούν: Έντι Κονσταντίν, Άννα Καρίνα, Ακίμ Ταμίροφ, Χάουαρντ Βερνόν

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2016

road microfilm "when September starts"

Απόπειρες τις πλάκας για να περάσουμε την ώρα μας και να θυμόμαστε τα "νιάτα" μας, όταν ο πραγματικός Σεπτέμβρης θα πλησιάζει και θα παγώσει το αίμα μας....
Δεν είναι ούτε cinema, ούτε κάτι αντίστοιχο, είναι η δεύτερη μικρού μήκους ταινία, που τη φτιάξαμε πρόχειρα για το κέφι μας, δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα, εξάλλου είναι και τα τραγούδια των συγκροτημάτων που ανήκουν σε αυτά και στους δημιουργούς τους που τους ευχαριστούμε γιατί ομορφαίνουν τη ζωή μας.
Ευχαριστούμε δημόσια τα γκρουπ και τους δημιουργούς που με τις τραγουδάρες τους έντυσαν το παρών μας που θα θυμίζει κάτι απ΄αυτό στο μέλλον ως παρελθόν πια!!!
Αυτό είναι το video clip για να θυμόμαστε, όταν και εφόσον γεράσουμε, ότι κάποτε ζήσαμε όμορφα!!!



Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

Η πικρή γεύση του κερασιού...


Αποτέλεσμα εικόνας για  

4 του Ιούλη του 2016 στο Παρίσι μεσούντος του πολυτάρτχου EURO 2016 και η γέυση του κερασιού έγινε πιρκή γιατί έφυγε ο νονός του Ιρανικού Σινεμά, αυτός που τον πήρε απ' το χεράκι για να τον περάσει στην αιωνιότητα...
Ο Αμπάς Κιαροστάμι (Abbas Kiarostami) γεννήθηκε στην Τεχεράνη, στις 22 του Ιούνη του 1940.
Στον κινηματογράφο βρέθηκε με το νόμο του τυχαίου και της αναγκαιότητας του να εκφραστεί.
Οι κινηματογραφικές επιρροές του ήταν οι προγενέστεροι και συμπατριώτες του Σοχράμπ Σαχίμπ Σαλές, Μισιαβί και Νταριούς Μεχρζουχί.
Εισακτέος της σχολής καλών τεχνών στο τμήμα ζωγραφικής και σχεδίου.
Το σινεμά ήλθε ξαφνικά μέσω της διαφημιστικής παραγωγής, με εκατόν πενήντα και κάτι τρεϊλερ.
Το 1969 χρονιά ορόσημο γι αυτόν, συνιδρύει το κινηματογραφικό τμήμα του κρατικού ιδρύματος και από το 1970 ως και το 1992, σκηνοθέτει γι αυτό αρκετές ταινίες με θέμα τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών.
Το σπίτι του φίλου μου (1987), ήταν η ταινία που μιλούσε για τη συμπεριφορά των παιδιών του επηρρασμένη και από από ένα ποίημα του Σοχράμπ Σεπεχρί, αφήνοντας το μήνυμα της μαθητικής περιέργειας για τη γέννηση της ηθικής συνείδησης και της φιλίας σ’ ένα αγόρι στο κατώφλι της εφηβείας.
Το Close-up του 1990 αφηγείται την ιστορία μιας δίκης της πραγματικής ζωής ενός ανθρώπου που υποδύθηκε έναν πργαματικό σκηνοθέτη.
Ακολουθούν τα αριστουργήματα και "Και η ζωή συνεχίζεται" και το "Μέσα από τους ελαιώνες", το δεύτερο και το τρίτο μέρος «της τριλογίας του Κοκέρ».
και το "Πού είναι το σπίτι του φίλου μου", όπου ήταν αφιερωμένα στο σεισμό των 7,4 Ρίχτερ που έγινε το 1990 στο Manjil-Rudbar, με 40.000 νεκρούς. Ο Αμπάς Κιαροστάμι ενσωματωνεί τις τραγικές συνέπειες του σεισμου και τα επίσης τραγικά αποτελέσματά του για το βόρειο Ιράν σε πολλές ταινίες του, όπως και την λατρεία του για τα παιδιά και την διαπαιδαγώση τους.  
Ακολουθεί "η γεύση του Κερασιού" το 1997, όπου ενας μεσήλικας, θέλει να αυτοκτονήσει, διασχίζει την Τεχεράνη αναζητώντας κάποιον για να τον θάψει διακριτικά, έναντι μεγάλης αμοιβής. Mετά από κάμποσες ατυχείς συναντήσεις βρίσκει έναν γηραιό φύλακα σε Mουσείο. Mε έναν εκπληκτικό μονόλογο, ο φύλακας που έχει δεχτεί να τον βοηθήσει καθώς πιστεύει στην ελευθερία, προσπαθεί να τον μεταπείσει..
Το 1999 γυρίζει την ταινία "Ο Άνεμος θα μας σηκώσει", Το 2001 το ABC Africa" το 2002 η ταινία "Δέκα", το 2003 "Πέντε", το 2004 "10 για το δέκα" και το 2005 το "Roads of Kiarostami" Ταινία μικρού μήκους ένα Ντοκιμαντέρ ‧ 34 λεπτών.
Το Σινεμά δεν έχασε ένα απλό κινηματογραστή, αλλά ένα νεοτεριστή αναλυτή του σινεμά που ανάμεσα στις εικόνες του βουβού σινεμά και τον ιρανικό νεορεαλισμό προτιμούσε και τα δυο, το έκανε πράξη και μας αποχαιρέτησε χωρίς πολλά νεύματα, απ' την εποχή της γεύσης του κερασιού.

Ο Κυνηγός της Αγωνίας....

TheDeerHunter.jpg
Γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1939 στη Νέα Υόρκη, γόνος μεσοαστικής οικογένειας με καταβολές ιταλικές και ταπεραμέντο τέτοιας υφής, ο πατέρας του ήταν εκδότης μουσικών έργων και η μητέρα του στυλίστρια και όπως ήταν φυσικό η μεσοαστική και ελλιτίστικη αισθητική ήταν από τα παιδικά του χρόνια βάση για τη δημιουργία του, την οποία γωρίσαμε πολύ νωρίς.
Τεράστιος σκηνοθέτης Το 1974 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία με τίτλο «Η Μεγάλη ληστεία της Μοντάνα» («Thunderbolt and Lightfoot»), με πρωταγωνιστές τον Τζεφ Μπρίτζες και τον Κλιντ Ίστγουντ, ο οποίος έκανε και την παραγωγή της ταινίας.
Η μεγάλη του επιτυχία όμως ήλθε το 1978 "αντι" πολεμικό δράμα «Ο Ελαφοκυνηγός» («The Deer Hunter»), με πρωταγωνιστές τους Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Κρίστοφερ Γουόκεν, Τζον Σάβατζ και Μέριλ Στριπ. 
Η ταινία κατά πολλούς και λανθασμένα χαρακτηρίστηκε ως υπερπατριωτική εμπεριέχοντας αντι Βιετναμέζικο μένος, όμως κάτι τέτοιο αποδείχτηκε αργότερα ότι δεν ίσχυε. 
Στην ταινία αυτή η φρίκη του πολέμου του Βιετνάμ ήταν στα όρια του υπερεαλισμού. Η ιστορία των τριών φίλων, που καλούνται να υπηρετήσουν τη θητεία τους στον αμερικανικό στρατό και αποστέλλονται στο μέτωπο του Βιετναμ όπου θα εκτυλιχθούν σκηνές ωμής βίας που κάνουν τους αμερικανούν να τα χάνουν.
 Η ταινία πήρε πέντε Όσκαρ, μεταξύ αυτών και  της σκηνοθεσίας για τον Μάικλ Τσιμίνο.
«Η Πύλη της Δύσεως» («Heaven's Gate»), ήταν η επόμενη ταινία του που κατά πολλού θεωρείται και η "μεγαλύτερη αποτυχία του". Η ταινία πήγε άπατη λόγω του πολέμου που δέχτηκε από πληρωμένους κονδυλοφόρους που τον μέμφονταν γιατί επέλεξε να τελειώσει τα παραμύθια για τους "καλούς επικυρίαρχους" με αποτέλεσμα να είναι ουσιαστικά και το κύκνειο άσμα του. Κατ' εμάς είναι η ίσως καλύτερη ταινία του από άποψη περιεχομένου, μιας και που παρουσιάζει την κατάκτηση της Δύσης μια σκληρή ταξική αναμέτρηση όπου ο μύθος των πιονιέρων, έρχονταν στην πραγματική του διάσταση.
Ακολούθησαν το 1985 η  «Χρονιά του Δράκου» («Year of the Dragon») με θέμα την κινεζική μαφία, όπου για μια ακόμη φορά τον κατηγόρησαν για επιλεκτικό ρατσισμό, «Ο Σικελός» («The Sicilian», 1987), οι «Ώρες Αγωνίας» («Desperate Hours», 1990) και το πραγματικό'κύκνειο άσμα του η ταινία «The Sunchaser» («Ο Κυνηγός του Ήλιου»).
Ο Κατά πολλούς "αηθής", ναρικισιστής και  και ελιτιστής Τσιμίνο άφησε την τελευταία του πνοή στις 2 του Ιούλη του 2016 στο σπίτι του το Μπεβερλι Χιλς, αφήνοντας, ένα μικρό αλλά πολύ σημαντικό έργο που φυσικά κανείς απ' αυτούς που τον αποτελείωσαν απ' το χώρο να μην έχει εντρυφήσει πραγματικά στο έργο του, ήταν ο κυνηγός της αγωνιώδους προσπαθειας του να αποκαλύψει αλήθειες και ψέμματα που πονάνε καταλήγοντας σε κυνηγό των δράκων και του ήλιου του σινεμά.
.

the blog powerd by istosch-data &web center