Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012

Η γενιά του 30 και η νεοεθνικοφροσύνη

Ο λεγόμενος Ελληνοκεντρισμός που θαυμάζουν και διάφοροι εθνικόφρονες ΠΑΣΟΚκοι και κοσμοπολίτες ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ δημοσιολόγοι, φιλόλογοι και ιστορικοί, αποτυπώνεται σε φωτογραφία που φέρει ένα ανεκδιήγητο εδάφιο του Σ. Μυριβήλη και περιφέρεται από διάφορους κοινωνικά αγράμματους σούπερ ντούπερ Ελληναράδες, που η ιστορία με τη σάτιρα του Γ. Παστίτσιου δείχνει πως ο ορθόδοξος Ταλιμπανισμός της γενιάς του 1930 άφησε σπορά που άνθισε στα χιονισμένα και αφιονισμένα μυαλά των εκπολιτισμένων νεο-χωριατών των αστικών κέντρων αλλά και τις περιφέρειας(έτσι ονόμασε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα την επαρχία).
Ιδού και το μανιφέστο της "ρομαντικής" γενιάς του 1930 που κατά Θεοτοκά έλεγε "προτιμώ να ακούσω 3 κουβέντες καθαρές από τον λήσταρχο Γιαγκούλα, παρά 20 κουβέντες σοφές από τον Κάντ για τον Χέγκελ", που αξιοποιείται από τη χωριατοσύνη που είχε άλλα χαρακτηριστικά στον 20ο αιώνα και άλλα σήμερα.
Ο Στρατής Μυριβήλης, ο Γιώργος Θεοτοκάς, ο Κοσμάς Πολίτης, ο Μ. Καραγάτσης, ο Άγγελος Τερζάκης, [ομολογουμένως μεγάλες μορφές για την εποχή και το είδος τους(ειδικά στη μορφή, αλλά στο περιεχόμενο παράδοση και άγιος ο Θεός), μόνο τα "Ψηλά Βουνά" του Ζαχαρία Παπαντωνίου λείπουν από εδώ], οι εν λόγω αποτελούν και τον κορμό της έχοντας πολλά κοινά και πολλά αντιθετικά χαρακτηριστικά στη γραφή τους, ωστόσο ένα ζήτημα ήταν και είναι ακόμα και σήμερα τι κυοφορούν παρά τις όσες και όποιες αντιθέσεις και διαφορές τους.
Κατά βάση οι περισσότεροι απ' αυτούς, βαθιά ρομαντικοί συγγραφείς με τάσεις λατρείας στην παράδοση άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο. Μπορεί για παράδειγμα ο Καραγάτσης αρχικά να υπήρξε υποστηρικτής του δικτάτορα Μεταξά  (τον στήριξε για λόγους ηθικής τάξης), άσχετα ότι μετά το αναίρεσε, ωστόσο στην πορεία του έδειξε πιο φιλελεύθερες τάσεις, εξάλλου αποτέλεσε και υποψήφιος βουλευτής με το το κόμμα των Προοδευτικών του Σ. Μαρκεζίνη το 1956 και 1958 και αυτό ήταν μια βαθιά αντίθεση στο συγγραφικό και όχι μόνο βίο του, ενώ η σύζυγος του ήταν αριστερή(τότε η ιδιοσυγκρασία είχε σημασία, σήμερα δεν παίζει κανένα ρόλο λόγω της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων).
Όσο "πρωτοπόροι" ήταν όλοι αυτοί στη μορφή(και παρά τις αντιθέσεις τους) καθώς το διήγημα σιγά σιγά έδινε τη θέση του στο μυθιστόρημα με πυρήνα αυτούς, άλλο τόσο το περιεχόμενό ήταν μια σαφή εξύμνηση του "ελληνορθόδοξου" τρόπου ζωής και σκέψης και αυτή είναι η ταπεινή θέση μας, αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους.
Για να είμαστε ειλικρινής η χωρίς αιτιατό εξύμνηση της Ελληνικής Πεζογραφίας πρέπει να τελειώσει σύντομα, μιας και ήταν ο φτωχός συγγενής της εν Ελλάδι ποίησης, εξάλλου οι συνθήκες την πεζογραφία δεν την ευνοούσαν ποτέ, ότι καλό υπήρχε στο περιεχόμενο διώκονταν επιμελώς. Τότε η γενιά του '30 και τώρα η γενιά των χιλιάδων συγγραφέων που κάποιοι απ΄ αυτούς είναι και παντογνώστες ολκής, φάτε μάτια ψάρια δηλαδή....
 Σε αντίθεση λοιπόν με την πεζογραφία [που λίγοι ξεχωρίζουν στο περιεχόμενο με μπροστάρη τον Μ. Λουντέμη η Δημήτριο (Τάκη) Βαλασιάδη, η τον Δημήτρη Ραβάνη Ρέντη (που άνηκαν στη  "γενιά του πολέμου" αλλά και άλλους),  παλαιότερους και νεότερους όπως τον ταυτόχρονα ποιητή και πεζογράφο Κωνσταντίνο Χατζόπουλο στις αρχές του 20ου αιώνα], η ποίηση ήταν στην κορυφή των κορυφών ανεξαρτήτου σχολής, και δε μιλάμε μόνο τεράστιο Βάρναλη....
Θα τολμούσαμε να πούμε πως ανέκαθεν οι μεγάλοι Αγράμματοι ήταν και οι μεγάλοι νάρκισσοι, ήταν συνήθως οι Ελληνολάτρεις της ομοούσιας αγίας τριάδας (και μερικοί, όχι όλοι φυσικά από τους Ελληνολάτρεις πεζογράφους τους υμνούσαν ως αυθεντικούς), θεωρώντας τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό όργανο του Σατανά, ενώ το Βοσκόπουλο που έπαιζε τη φλογέρα στα βουνά και επιδίδονταν σε πράξεις ευγένειας μετά του ποιμνίου του, φορέα υψηλού IQ.
Αλλά και από Ιστορικούς, έχει βγάλει αυτός ο άμοιρος ο τόπος μπουμπούκους και μπουμπούκια που αναμασούν τους Παπαρηγόπουλους και τους Τωμαδάκηδες χωρίς πολλές φορές να καταλάβουν το γιατί έγραφαν με τον τρόπο που έγραφαν την ιστορία χωρίς επιστημονική τεκμηρίωση....
Και στην παραπάνω περίπτωση και σε αυτή με τη γενιά του 30, δεν μέμφονται οι συγγραφείς και οι ιστορικοί, αλλά η τάση των οπαδών τους να αποθεώνουν ότι αντικομμουνιστικό και ότι πομπώδες είπαν και έγραψαν σε κάποια φάση της ιστορίας τους, βάζοντας συνειδητά την ενστικτώδη σωτηρία της παράδοσης πάνω απ΄όλα.
Όσο περισσότερο μελετάς, αυτό που μαθαίνεις, είναι 3 πράγματα...
1) Τίποτα δεν είναι αυτόφωτο (άρα λαός περιούσιος δεν υπάρχει).
2) Τα πάντα είναι ανεξάρτητα από τη βούληση μας(το έλεγε και ο γέρο Κάρολος).
3) Η βλακεία δεν είναι ανίκητη, αλλά άχρηστη εντελώς(δυστυχώς κυοφορείται από την παράδοση και την κατά Γκράμσι οργανική διανόηση, ενώ γίνεται σημαία για αυτούς που δεν έχουν ιδέα τι είναι αυτό που κάνουν σημαία και την παράδοση και τους διανοητές υποστηρικτές τους...
Υπάρχει και ένα 4ο, που δικαιώνει το στρατηγό το γέρο Φρειδερίκο,(που κατά τους ανόητους, ήταν ένας βλάκας και μισός, γιατί ως γιος βιομηχάνου πήγε με τους εργάτες και τους διαφώτισε πως θα νικήσουν τους δικούς του, ενώ θα μπορούσε να κονομάει διαρκώς), που λέει: "η βια δεν είναι ούτε η μάνα, ούτε ο πατέρας, αλλά η μαμή της ιστορίας"..... Και τώρα ήρθε ο μπαμπούλας της(εθνικισμός και κοσμοπολιτισμός), γιατί η μαμή θα αργήσει πολύ ακόμη και δε χρειάζεται καθόλου μα καθόλου μικροαστική ανυπομονησία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

the blog powerd by istosch-data &web center