Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2008

ΣΤΑΛΚΕΡ του Αντρέι Ταρκόφσκι

Τα χρόνια έχουν περάσει και εμείς μεγαλώσαμε, δυστυχώς η ευτυχώς ο χρόνος αφήνει πίσω του και τα υπολείμματα της μνήμης που συχνά τα ανακαλούμε για να ζήσουμε σαν άνθρωποι.
Με το cinema θυμόμαστε και ανασκαλεύομαι το χρόνο και το χώρο της μνήμης και της φαντασίας, αλλά και της ζωής.
Οι ζωές μας είναι ταινία, μια ταινία δρόμου, πόθου, πόνου,χαράς και διεκδίκησης.
Είναι οι εικόνες που αντικειμενικά έφυγαν, αλλά στρογγυλοκάθισαν στους συνειρμούς. Και μπορεί με τον Αντρέι Ταρκόφσκι να είχαμε αγεφύρωτες ιδεολογικές διαφορές, του βγάζουμε το καπέλο γιατί έκανε ποίηση και το cinema είναι ακριβώς αυτό η ποίηση της εικόνας.
Το STALKER του 1978 το αγαπήσαμε και ειλικρινά είναι απ' τις λίγες ταινίες που λατρέψαμε τόσο πολύ.
Το STALKER καθόρισε και τον πρώτο τίτλο εκπομπής μας, (αν και άλλος ήταν ο νονός) και η οποία έλαβε χώρα για πρώτη φορά την Παρασκευή 11/11/1988,"Απαγορευμένη Ζώνη"την έλεγαν και ο ραδιοθάλαμος που τη στέγαζε, ήταν στον 5ο όροφο της οδού Πλαστήρα 33, στην έδρα του τότε Ελλήνο - Σοβιετικού συνδέσμου στα Χανιά.
Το STALKER, ακόμα και σήμερα μας καθορίζει τη σχέση μας με την εικόνα που μιλάει χωρίς μεγάλους και μακρόσυρτους διαλόγους που απογυμνώνουν τη μορφή και το περιεχόμενο της τέχνης που λέγεται cinema, απ' το ίδιο του το είναι!!!
Αυτή η ταινία μπορεί να είχε ένα μήνυμα που είναι σε αντίθεση με το διαλεκτικό υλισμό και τον επιστημονικό σοσιαλισμό αλλά αυτό ήταν γνωστό από τις πρώτες σκηνοθετικές τουαπόπειρες, εξάλλου ο Ταρκόφσκι ήταν πάντα κάπου ανάμεσα στον ηθικό σοσιαλισμό των Κόνγκεν, Νάτροπ και την ορθοδοξία.
Ωστόσο όμως με αυτόν τον θεωρητικά αδόκιμο τρόπο, προσπαθώντας δηλαδή να διαπραγματευτεί τον αντικειμενικό ιδεαλισμό, με την υλιστική διαλεκτική αντεστραμμένη όμως, αναπτύσσει δυϊστικά συμπεράσματα, καθόλου φιλικά σε σχέση με τον επιστημονικό σοσιαλισμό. Ακόμα και με αυτό το αδόκιμο φιλοσοφικό άλμα, καταφέρνει να υμνήσει τα ίδια τα περιθώρια βελτίωσης που ως σύστημα έχει σε σχέση πάντα με όλα τα προηγούμενα. Δε πρέπει να ξεχνάμε πως ο Ταρκόφσκι δεν τον έβλεπε με καλό μάτι, ως βαθύτατα Θρησκευόμενος και ζητούσε πάντα ηθικές πνευματικές παρεμβάσεις ως γνήσιος ιδεαλιστής .
Μπορεί να μη συμφωνούμε συνολικά με το τρόπο προσέγγισης του στα πράγματα, εφόσον άλλες είναι οι θεωρητικές του αφετηρίες.
Μπορεί να μη δέχεται ότι "η βία είναι η μαμή της ιστορίας", αλλά δεν είναι ούτε η μάνα, ούτε και ο πατέρας της όπως έγραφε ο μεγάλος Ένγκελς.
Μπορεί στο όνομα της "αγάπης" ο Χριστιανισμός να διέπραξε τα μεγαλύτερα εγκλήματα της ανθρώπινης ιστορίας, όμως αποτελεί εξελίξιμο μέγεθος και μια πρωταρχική ανάγκη για την ανθρωπότητα. Απ' αυτή την άποψη το μεγαλειώδες φιλμ του Ταρκόφσκι ακόμα μας συγκινεί.
Το μήνυμα: "Όταν αγαπάς ακόμα και η φύση το διαισθάνεται, μόνο με την αγάπη μπορείς να προχωρήσεις, γιατί αυτή πονάει περισσότερο και εκδικείται όσους δεν την σέβονται".
Μπορεί να μην υπάρχει κάτι που να δένει τα πιστεύω μας με τα δικά του, αλλά όπως και να το κάνουμε ούτε με το Μ. Χατζιδάκι θα είχαμε κοινά ιδεολογικά σημεία, ωστόσο όμως το έργο του είναι αυτό που είναι και δε γίνεται να μην το αγαπάμε αληθινά, εξάλλου ποιοι είμαστε εμείς που θα αμφισβητήσουμε το έργο των παραπάνω;

Cine Collectiva

1 σχόλιο:

aftercrisis είπε...

Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι - Στάνισλαβ Λέμ: «Σολάρις» ή πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

http://aftercrisisblog.blogspot.gr/2014/01/blog-post_5.html

the blog powerd by istosch-data &web center