Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Alphaville το αριστούργημα του Γκοντάρ

Ο Ζαν λικ Γκοντάρ είναι ο πατέρας του Γαλλικού Νουβέλ Βαγκ και ένας απ' τους τεράστιους παγκόσμιας κλάσης κινηματογραφιστές, που για τους γράφοντες, (η το γράφοντα) το όνομα του και μόνο προξενεί ρίγη συγκίνησης και δια της γραφής μας υμνούμε το ίδιο το σινεμά.
Με το Αλφαβίλ, ο τότε νεαρός και πολλά υποσχόμενος κινηματογραφιστής, έφτιαξε μια απ' τις ταινίες ορόσημα για τον 20ο αιώνα και όχι μόνο για τη σχολή που πρέσβευε. Διείδε καταλυτικά με το μάτι το πρωτοπόρου το σήμερα και το ανέλυσε πλήρως. Το Αλφαβίλ θα μπορούσε να πρεσβεύει τα social media και την εικονική πραγματικότητα (που κατά βάθος είναι σκλαβιά)που προσφέρουν αντί για την κοινωνικότητα που τάχα μου δήθεν κηρύττουν απομονώνοντας τους χρήστες τους στο ναρκισσισμό και σε ένα τεράστιο εγώ που παραπαίει εθισμένο στα εικονικά πάθη, στην στεγνή ασύντακτη και χωρίς δομή και συγκρότηση πληροφορία με αποτέλεσμα να κάνει το σύστημα τη δουλειά του. Για κάθε κοινωνική ομάδα και ένα σόσιαλ μήντια, για κάθε πάθος μια και μόνο εθιστική ιδεαλιστική σύριγγα και η ιστορία κινείται χωρίς να ρωτάει κανένα. 
Για μας το Αλφαβίλ δεν είναι μόνο η σπουδαιότερη ταινία στο Γαλλικό Σινεμά, είναι η σπουδαιότερη ταινία σε όλο το δυτικό Ευρωπαϊκό Σινεμά εδώ και πολλά χρόνια και με μεγάλη διαφορά από την δεύτερη όποτε και αν αυτή γυρίστηκε, η αν έχει γυριστεί ακόμα!!! 
Η τέχνη είναι συνθηματολογία και η επιστήμη επιχειρηματολογία, φανταστείτε λοιπόν πόσο μπροστά πήγε όλη την Ευρωπαϊκή Κινηματογραφία της εποχής το νέο κύμα του Γαλλικού Κινηματογράφου που συνένωσε τα δυο παραπάνω και τους προβληματισμούς του μέλλοντος που φυσικά είναι υπέροχο, άλλα έχει και τη σημασία του για το ποιος κατέχει τα κλειδιά της οικονομίας.                                                        
                                                               CINE COLLECTIVA
Περιεχόμενο
Ο Λέμμυ Κώσιον φτάνει σε μια πόλη που ονομάζεται Αλφαβίλ από τις «Έξω Χώρες» προσποιούμενος τον δημοσιογράφο Ιβάν Τζόνσον από την εφημερίδα «Φιγκαρό-Πράβδα».
Βασική αποστολή του είναι να βρει τον Χένρι Ντίκσον, ένα πράκτορα που παραπαίει εθισμένος ανάμεσα στα πάθη, τη λήθη, το ποτό και το αχαλίνωτο σεξ, παροπλισμένος στην κυριολεξία νοητικά, όπως ο υπόλοιπος πληθυσμός της σκοτεινής πόλης ταξιδεύει υπνωτισμένος στο διάβα της ξεπεσμένης του πια ζωής.
Η συνάντηση του μεν με τον δε, καταδείχνει ότι η πόλη κυριαρχείται από ένα υπέρ υπολογιστή τον Άλφα-60, που ελέγχει καθυποτάσσοντας ολοκληρωτικά το ΚΝΣ αλλά και το ΠΝΣ των κατοίκων οδηγώντας τους σταδιακά στην αδράνεια. Ο έλεγχος είναι μερισματικά χωρισμένος κατά 1/4 σε ζώνες διαθέσεων: Η ζώνη της Ημέρας και η ζώνη της Νύχτας, αλλά και του Θερμού και του Ψυχρού, ως διαλεκτικές κατηγορίες. Ο κατασκευαστής του Άλφα-60, ένας επιθετικού τύπου νάρκισσος επιστήμονας ονόματι Φον Μπράουν, του οποίου το πορτρέτο κοσμεί τα δημόσια και όχι μόνο κτήρια. Επειδή όμως το πρόβλημα βρίσκεται εκ των έσω(στον πυρήνα του κυττάρου όπως θα έλεγαν οι βιταλιστές) για τον Φον Μπράουν το ίδιο πρόβλημα είναι η ίδια η κόρη του επιστήμονα. Η Νατάσα(έτσι ονομάζεται η εν λόγω) αναλαμβάνει να παρακολουθήσει τον Λέμμυ αλλά για κακή της τύχη τον ερωτεύεται παράφορα και έτσι γεννιέται ένα ειδύλλιο που οδηγεί την κόρη του επιστήμονα στην αγκαλιά του αντιπάλου του!!! Στην Άλφαβιλ  απαγορεύονται τα βιβλία δια ροπάλου. Πέραν του ενός λεξικού, τη «Βίβλο», που περιέχει τις επιτρεπόμενες λέξεις και σκέψεις οτιδήποτε άλλο είναι άκυρο και λογοκριμένο. Η "Βίβλος" έχει την ιδιότητα κάθε μέρα  να εξαφανίζεται από το περιεχόμενο της και από μία λέξη. Η Νατάσα  δεν γνωρίζει τις λέξεις «αγάπη» και «τρυφερότητα» αφού έχουν αφαιρεθεί από το λεξικό. Εντελώς μεταφυσικά η Νατάσα κρατάει βιβλίο του Πωλ Ελυάρ, και τελικά με αυτό θα βοηθήσει τον αγαπημένο της Λέμμυ να νικήσει το κομπιούτερ. Ο Λεμμύ έχοντας στο πλευρό του την Νατάσα και την δύναμη της ποίησης γίνεται ο νικητής κερδίζοντας αφενός μεν την λατρεία της Νατάσας και αφετέρου δε την εύνοια των κατοίκων.

Το Αλφαβίλ προβλήθηκε το 1965 στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου και αποσπώντας την Χρυσή Άρκτο.
Πρωταγωνιστούν: Έντι Κονσταντίν, Άννα Καρίνα, Ακίμ Ταμίροφ, Χάουαρντ Βερνόν

Δεν υπάρχουν σχόλια:

the blog powerd by istosch-data &web center