Δευτέρα, 4 Απριλίου 2016

Ο γιος του Αρσένιου

Ίσως ο μεγαλύτερος σκηνοθέτης-κινηματογραφιστής και ταυτόχρονα ποιητής της εικόνας του 20ου αιώνα, γεννήθηκε μια μέρα σαν σήμερα στις 4 του Απρίλη του 1932 και στα 54 του χρόνια μας άφησε χρόνους συγκεκριμένα την προτελευταία ημέρα του Δεκέμβρη του 1986, όπου άφησε και την τελευταία του πνοή απ την επάρατο, και ένα έργο που δεν τελείωσε ποτέ, όπως δεν το ολοκληρώνει ποτέ κανείς μεγάλος.
Τα παραδείγματα, αναρίθμητα, από τον Μπετόβεν, μέχρι τον πρόσφατα θανόντα δικό μας Ταρκόφσκι τον Θ. Αγγελόπουλο.
Ο Γιος του ποιητή Αρσένιου Ταρκόφσκι, δεν έκανε απλά cinema, ο γιος του ποιητή Αρσένιου Ταρκόφσκι, από το χωριό Ζαβράγιε ακολούθησε τα χνάρια του πατέρα του, κάνοντας ποίηση αλλά στην 7η τέχνη. Ο Αντρέι εκτός από το cinema [που το σπούδασε στην κινηματογραφική σχολή VGIK (δηλαδή στο Ινστιτούτο κινηματογράφου της Σοβιετικής Ένωσης), υπό την καθοδήγηση του τεράστιου Μιχαήλ Ρομ], είχε σπουδάσει, μουσική, γλυπτική, ζωγραφική, μελετούσε την γεωλογία και λάτρευε γλώσσες όπως η Αραβική, έκανε το cinema άνω κάτω, έκανε μια κινηματογραφική επανάσταση που δύσκολα θα ξαναδούμε και θα ξαναβιώσουμε στο απώτερο μέλλον.
Η ιδιομορφία της τέχνης που υπηρέτησε και τον υπηρέτησε με μεγαλοπρέπεια δεν στάθηκε εμπόδιο στις μεταφυσικές του αναζητήσεις που αφορούσαν τη σχέση ανθρώπου - φύσης και ανθρώπου - χρόνου, μέσα από ένα ιδεαλιστικό καμβά που παρά την ποιητική και απόμακρα καλλιτεχνική του φλέβα, ήταν μια απαράμιλλη ζωγραφιά!!!
Το στυλ που καθιέρωσε με όλα τα ηθικοπλαστικής φύσης ερωτηματικά να αναδύονται από αυτό, αυτοαποκαλούνταν "γλυπτική του χρόνου", ήταν μοναδικό και τα φιλμ του ακόμα και σήμερα στέκουν αγέρωχα, όπου τα σκηνικά έχουν αντικατασταθεί από γραφικά κάνοντας το cinema κυρίως video game, αυτά να μας θυμίζουν ότι η 7η Τέχνη κάποτε ήταν μια πραγματική αφήγηση της κανονικής ζωής, με κανονικούς ανθρώπους και κανονικά αργά πλάνα που παρέπεμπαν περισσότερο στη ζωγραφική και στις αφηγηματικές "ελεγείες", παρά στον κινηματογράφο.
Αν και όλες του οι ταινίες είναι ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ, ακόμα και σήμερα με περισσή νοσταλγία [(ειδικά της πρώιμης παιδικής μας ηλικίας) και με δάκρυα στα μάτια], μπορούμε να παρακολουθήσουμε για πολλοστή φορά τη "ΘΥΣΙΑ", το "ΣΤΑΛΚΕΡ", το "ΣΟΛΑΡΙΣ", το "ΑΝΤΡΕΙ ΡΟΥΜΠΛΙΟΦ" και τα "ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΙΒΑΝ", λες και τα παρακολουθούμε για πρώτη φορά, ενώ μπορεί να έχουν ξεπεράσει το καθένα απ΄ αυτά την 7η η την 8η φορά, αλλά είναι σα να τα ξαναβλέπουμε απ' την αρχή!!!

       

      Η Φιλμογραφία του

  • Θυσία (Offret, 1986)
  • Νοσταλγία (Nostalghia, 1983)
  • Tempo di viaggio (1983) -- τηλεπαραγωγή
  • Στάλκερ (Stalker, 1979)
  • Ο Καθρέφτης (Zerkalo, 1975)
  • Σολάρις (Solyaris, 1972)
  • Αντρέι Ρουμπλιόφ (Andrei Rublyov, 1969)
  • Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν (Ivanovo detstvo, 1962)
  • Ο οδοστρωτήρας και το βιολί (Katok i skripka, 1960)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

the blog powerd by istosch-data &web center