Τοπίο στην ομίχλη......(Στην κυριολεξία όμως)

Οι τίτλοι τέλους έπεσαν τόσο απροσδόκητα..."σαν κεραυνός εν αιθρία", Τελικά όσα δεν τα φέρνει ο χρόνος τα φέρνει μια στιγμή που γίνεται αιώνια...

Ως παιδιά μεγαλώσαμε με τις εικόνες των ταινιών σου που με κόπο και μεγάλη αγάπη πρόσφερες στους φτωχούς και καταφρονεμένους αυτού του τόπου.
Πάνω στα γυρίσματα και πριν ολοκληρώσεις την τριλογία σου έφυγες ξαφνικά αφήνοντας ολόκληρη την κινηματογραφική οικογένεια στη μέση του πουθενά, σε μια μάχη που δεν πρόλαβες να την δώσεις και να ολοκληρώσεις τα όνειρα σου...
Θα σε θυμόμαστε ως μαχητή του καλλιτεχνικού σινεμά που έφυγε πάνω στην ακούραστη μάχη για το τέλειο καρέ κρατώντας ψηλά το περήφανο βλέμμα του Οδυσσέα, αφήνοντας πίσω του ένα απέραντο κινηματογραφικό τοπίο στην ομίχλη και στην καταχνιά του σήμερα.
Για ότι μας πρόσφερες μα κυρίως για ότι δεν πρόλαβες, ένα δάκρυ για να κυλήσει στο λιβάδι της αθάνατης κινηματογραφικής σου τέχνης...

Με το βλέμμα του Οδυσσέα στραμμένο στο μέλλον, γιατί το μέλλον ξεκινάει από το παρελθόν...

Καλό σου Ταξίδι μεγάλε δάσκαλε.

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΘΒ...

"Γεννήθηκε στον Πειραιά, στο Νέο Φάληρο, στις 29 Μαΐου του 1927 από το Βασίλη και την Ευδοκία Βέγγου, των οποίων ήταν και το μοναδικό παιδί. Ο Θανάσης Βέγγος, ο οποίος νοσηλευόταν από τις 19 Δεκεμβρίου 2010 στην Εντατική Μονάδα του "Ερυθρού Σταυρού", μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο, απεβίωσε στις 3 Μαϊου 2011, λίγο μετά τις 7 το πρωί σε ηλικία 84 ετών. Ο πατέρας του ήταν δημόσιος υπάλληλος, συγκεκριμένα εργαζόταν στην Εταιρεία Ηλεκτρισμού, και ήρωας της αντίστασης. Μετά τον πόλεμο, εκδιώχθηκε από τη δουλειά του εξαιτίας των πολιτικών του φρονημάτων. Η απόλυση του πατέρα του προκάλεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, σοβαρό οικονομικό πρόβλημα στην οικογένεια του Θανάση, κάτι που τον αναγκάζει να ριχτεί στον αγώνα για το μεροκάματο. Κυριότερη μεταξύ των επαγγελμάτων με τα οποία ασχολήθηκε ήταν η απασχόληση σε επεξεργασίες δερμάτων. Παράλληλα έκανε διάφορα μικροθελήματα στη γειτονιά του. Τα χρόνια 1948-1950 εξορίστηκε στη Μακρόνησο, όπου γνωρίστηκε με τον μετέπειτα γνωστό σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο. Αυτή η γνωριμία οδήγησε στην πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο, το 1954 στην ταινία Μαγική Πόλις του Κούνδουρου".
Αυτά τα ολίγα για το βιογραφικό ενός μεγάλου κωμικού μας και βαθιά μελαγχολικού και συνειδητοποιημένου ΑΝΘΡΩΠΟΥ του Θ. Βέγγου.
Δεν θα πούμε πολλά για αυτό το μεγάλο λαϊκό ηθοποιό, τον τίμιο λαϊκό αγωνιστή μιας και τα λόγια περισσεύουν, εξάλλου τι να πούμε εμείς για ένα τεράστιο άνθρωπο που μόνο η ιστορία θα τον αποτιμήσει και όχι μόνο ο κινηματογράφος.
Αυτό που θα θυμόμαστε για πάντα από σένα (εκτός από την τεράστια κινηματογραφική συνεισφορά σου που γέμιζε τα παιδικά μας χρόνια), είναι τότε που σε είδαμε ζωντανά στο θέατρο της Ανατολικής Τάφρου στα Χανιά κάποιο καλοκαίρι εκεί στο τέλος της δεκ του '90 , όταν είχες τελειώσει την παράσταση Αχαρνής, ως "Δικαιόπολις" και έβγαινες από τα καμαρίνια. Τότε που σε είδαμε για πρώτη και τελευταία φορά από τόσο κοντά και κόπηκαν τα πόδια μας, (λες και είδαμε κάποιο Θεό), τότε που ταπεινά σου είπαμε πως η σκηνή από "Το βλέμμα του Οδυσσέα" για μας είναι η πιο συγκλονιστική σκηνή που μας έχεις χαρίσει..."εκείνη με το μπισκότο ε"....είπες...βουρκόσανε τα μάτια σου, μας χτύπησες την πλάτη..."σε ευχαριστώ πατριώτη" είπες και έφυγες....

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΚΑΛΕ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΕ, ΓΙΑ ΜΑΣ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΘΒ

Καλό ταξίδι σ/φε Νίκο.....

Ως σινεφίλ και ως κομμουνιστές που αγαπάμε το σινεμά, από σήμερα υπάρχει μέσα μας μια μεγάλη πίκρα γιατί έφυγε ξαφνικά από τη ζωή ο Νίκος Αντωνάκος, αφήνοντας ένα δυσαναπλήρωτο κενό στο χώρο της στρατευμένης κινηματογραφικής κριτικής, λίγα χρόνια μετά τον θάνατο ενός άλλου μεγάλου του συναδέλφου του Βασίλη Ραφαηλίδη. Ως κινηματογραφικό ιστολόγιο εκφράζουμε τη βαθιά μας λύπη για το χαμό ενός τόσο μεγάλου συντρόφου που με την πένα του απόδειχνε πως στο σινεμά ακόμα και σήμερα υπάρχει διανόηση που στέκεται με περηφάνια ως ιδεολογικός στυλοβάτης της εργατικής τάξης.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΥΝΤΡΟΦΕ ΝΙΚΟ ΑΝΤΩΝΑΚΟ

Απλά ανατυπώνουμε το αφιέρωμα που του έκαναν οι συνάδελφοι του στο Ριζοσπάστη ως ύστατο φόρο τιμής.

Έφυγε ξαφνικά από τη ζωή ο Νίκος Αντωνάκος.

Ο σύντροφος Νίκος

Σαν κεραυνός έπεσε χτες, αργά το βράδυ, η είδηση του θανάτου του αγαπητού συντρόφου και συνεργάτη του «Ριζοσπάστη», του σκηνοθέτη και κριτικού κινηματογράφου Νίκου Αντωνάκου. Ο αιφνίδιος θάνατός του οφείλεται σε ανακοπή καρδιάς. Ο Νίκος Αντωνάκος μιλούσε χτες στην εκδήλωση της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών στο αφιέρωμα για τον Γιάννη Ρίτσο. Τη στιγμή που διάβαζε την ομιλία του αισθάνθηκε αδιαθεσία και ζήτησε από τη σύντροφό του να συνεχίσει εκείνη τη γραπτή του ομιλία και κάθισε σε μια καρέκλα. Δεν πέρασαν πολλά λεπτά και ο Νίκος Αντωνάκος ένιωσε πιο έντονη δυσφορία. Κατά τη μεταφορά του με ασθενοφόρο στο Νοσοκομείο «Αλεξάνδρα», εξέπνευσε.

Ο Νίκος Αντωνάκος σε λιγότερο από δύο μήνες θα γιόρταζε τα 67 του γενέθλια (25 Μαΐου 1942). Γεννήθηκε στο Αγρίνιο. Εξέδωσε την ποιητική συλλογή «Τ΄ αστέρια δεν φάνηκαν» και το μυθιστόρημα «Δεξιότερα της δεξιάς», το οποίο έγινε κινηματογραφική ταινία και «Η Ακτή του Ραζλίφ». Εγραψε πολλά σενάρια για τον κινηματογράφο, για ντοκιμαντέρ και για την τηλεόραση. Συνεργάστηκε ως πολιτικός συντάκτης σε εφημερίδες του Λονδίνου. Υπήρξε ανταποκριτής του «Ριζοσπάστη» στη Μ. Βρετανία και συνέχισε ως αρθρογράφος στην ίδια εφημερίδα. Κείμενά του, κριτικές, διηγήματα δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά και εφημερίδες. Εγραψε και σκηνοθέτησε την τηλεοπτική εκπομπή «Τέχνη και Πολιτισμός», καθώς και τη θεατροποιημένη τριλογία «Η ζωή, ο Ερωτας και ο Θάνατος». Σκηνοθέτησε δύο ταινίες μεγάλου μήκους, «Το Ράλι του Θανάτου» και «Δεξιότερα της δεξιάς».

Για το θέατρο έγραψε τα κείμενα και σκηνοθέτησε: «Η ζωή, ο Ερωτας, ο Θάνατος», τριλογία με τα μπαλέτα της Κένυα. Αφηγητής ο Μάνος Κατράκης. Εικαστικό Δρώμενο «Θεατρικός Λόγος και εικαστική παρέμβαση». Για την τηλεόραση: «Η ΕΡΤ στη Βόρεια Ελλάδα», «Η Ερευνα», «Πορτρέτα Ασήμων Ανθρώπων», «Ανθρωποι και Επαγγέλματα», τα σήριαλ «Ντόκτορ τικ», «Ο Δεύτερος άνθρωπος», κ.ά. Συμμετοχές σε φεστιβάλ: Βερολίνο, Βαλέντσια, Κωνσταντινούπολη, Κάιρο, Μόσχα, Βανκούβερ κ.ά. Βραβεία: Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Φεστιβάλ Μεσογειακού κινηματογράφου της Βαλέντσια. Σενάρια για τον κινηματογράφο: «Δεξιότερα της Δεξιάς», «Αγωνία», «Ο Σταύρος είναι πονηρός», «Το Τελευταίο Αντίο», «Μείνε Κοντά μου αγαπημένε», «Μάρα η Τσιγγάνα», «Η Θυρωρίνα», «Ερασιτεχνικό Θέατρο», «Αδελφοί Μανάκια», «Απολογία» κ.ά

Διατέλεσε Γενικός Γραμματέας της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και μέλος του ΔΣ για περισσότερο από 10 χρόνια. Μέλος της Διοίκησης και της Εκτελεστικής Γραμματείας της Ομοσπονδίας Ευρωπαίων Σκηνοθετών «FERA». Μέλος της Διοίκησης και του Εκτελεστικού Γραφείου της Διοίκησης της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Εργαζομένων στα Οπτικοακουστικά Μέσα «FISTAV». Μέλος του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Κινηματογραφίας (2 θητείες), μέλος του ΔΣ του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (2 θητείες). Αλλες πολιτιστικές δραστηριότητες: Αντιπρόεδρος της Κίνησης των Διανοουμένων και καλλιτεχνών για την Ειρήνη και τον Πολιτισμό, Μέλος του ΔΣ του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου της Αθήνας, Συντονιστής της «Παν-καλλιτεχνικής Κίνησης».

Δυστυχώς χρόνια τώρα προσπαθούσε να κάνει μια καινούρια ταινία αλλά δεν την ενέκριναν από το Κέντρο Κινηματογράφου. Τον τελευταίο καιρό βρισκόταν στη διαδικασία της «διερεύνησης της αγοράς», στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Αυστρία, Βουλγαρία, Ισλανδία), για τη νέα του ταινία με το τίτλο «Για πιάνο και ορχήστρα». Παράλληλα, φρόντιζε την έκδοση του τρίτου βιβλίου του «Ιστορίες της Κυριακής» (πολιτικά κείμενα - 2 τόμοι), και το καινούριο του μυθιστόρημα «Για Πιάνο και Ορχήστρα».

Η πολιτική κηδεία θα γίνει τη Δευτέρα, από το Α' Νεκροταφείο, στις 4 το απόγευμα. Στην οικογένεια του αγαπημένου μας συντρόφου η Διεύθυνση και όλοι οι συντάκτες του «Ρ» απευθύνουν τα πιο θερμά συλληπητήρια.

Από το Ριζοσπάστη.