the 1st multinational Chania's web design & development center   simply& dedicated web Hosting    istoschSHOP, Τα πάντα από βιβλία & νέα τεχνολογία...

Μισθώστε Διαφημιστική Προβολή στο istoschPORTAL

διαδικτυακά μαθήματα Αγγλικών

istoschBOOKSTORE «Το Κορίτσι που καθρεφτιζόταν στο νερό»: της Αιμιλίας Πλατή (Νέα Κυκλοφορία)
Βουρλάκης Νίκος, Πύργος Ψιλονέρου Χανιά. Τα πάντα για την Οικοδομή σας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νέες Ταινίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νέες Ταινίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 2016

road microfilm "when September starts"

Απόπειρες τις πλάκας για να περάσουμε την ώρα μας και να θυμόμαστε τα "νιάτα" μας, όταν ο πραγματικός Σεπτέμβρης θα πλησιάζει και θα παγώσει το αίμα μας....
Δεν είναι ούτε cinema, ούτε κάτι αντίστοιχο, είναι η δεύτερη μικρού μήκους ταινία, που τη φτιάξαμε πρόχειρα για το κέφι μας, δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα, εξάλλου είναι και τα τραγούδια των συγκροτημάτων που ανήκουν σε αυτά και στους δημιουργούς τους που τους ευχαριστούμε γιατί ομορφαίνουν τη ζωή μας.
Ευχαριστούμε δημόσια τα γκρουπ και τους δημιουργούς που με τις τραγουδάρες τους έντυσαν το παρών μας που θα θυμίζει κάτι απ΄αυτό στο μέλλον ως παρελθόν πια!!!
Αυτό είναι το video clip για να θυμόμαστε, όταν και εφόσον γεράσουμε, ότι κάποτε ζήσαμε όμορφα!!!



Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2009

Η σκόνη του κοσμοπολιτισμού....

Η σκόνη του χρόνου
"Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, αναμφισβήτητα, έχει προσφέρει στον παγκόσμιο κινηματογράφο μερικές ανεπανάληπτες, θαυμάσιες, μοναδικές εικόνες. Με την τελευταία του ταινία η πλούσια αυτή συνεισφορά του στην παγκόσμια 7η τέχνη πλουτίζει ακόμα περισσότερο".
Κάπως έτσι ο Ν. Αντωνάκος προλογίζει τη νέα ταινία του Θ. Αγγελόπουλου(Όλη η κριτική εδώ).
Γενικά εμείς αποτελούμε ένα τμήμα απ' το κοινό που "λατρεύει" το έργο του Τεό. Θεωρητικά όμως συμφωνούμε απόλυτα με την κριτική του σ/φου Ν. Αντωνάκου μιας και πετυχαίνει να αποκωδικοποιήσει τα παρακάτω όπου είναι όλο το ρεζουμέ του φιλμ.
"Η άποψη του άξιου Έλληνα δημιουργού για τον κόσμο, και για τον κόσμο της αριστεράς ιδιαίτερα, είναι μεροληπτική, απαισιόδοξη και, εν κατακλείδι, κόντρα στην ιστορική αλήθεια. Δυστυχώς και «Η σκόνη του χρόνου» ακολούθησε τις ίδιες συντεταγμένες"!
Ο Τεό του σήμερα δεν είναι ο Τεό που λατρέψαμε και συνεχίζουμε να λατρεύουμε για τις κολοσσιαίες ταινίες του όπως ο "Ο Θίασος", "Οι Μέρες του '36", "Ο Μελισσοκόμος","Ο Μεγαλέξανδρος", η ακόμα και το "Ταξίδι στα Κύθηρα", η το "Τοπίο στην Ομίχλη".
Ο σημερινός Τεό είναι ένας απογοητευμένος και καθόλου αντικειμενικός ταξιδευτής που στο πρόσωπο και στο όνομα της δικής του Ελένης αναζητά το σοσιαλισμό που τον απογοήτευσε γιατί "χάθηκε"(;) στη σκόνη του χρόνου(;). Γυρίζει ανάποδα και με άλλους όρους βάζει στη μηχανή του χρόνου μια από τις υπέροχες ταινίες του το "Τοπίο στην Ομίχλη", με ένα άλλο σενάριο και σε άλλα γεωγραφικά μήκη και πλάτη της Ευρώπης αναζητώντας το χαμένο για πάντα σοσιαλιστικό όραμα(;)
Ελπίζουμε πως το τρίτο και τελευταίο μέρος της τριλογίας του να είναι αισιόδοξο όπως και ο ίδιος δήλωσε. Εξάλλου ήρθε η ώρα για να αφήσει για μια ακόμη φορά(όπως στο "Λιβάδι που δακρύζει"), μια λεπτή ηλιακή αχτίδα φωτός και αισιοδοξίας να πορίσει στο τέλος απ' τις γρίλιες του παραθύρου της ιστορίας.
Ίσως να είναι και το καλύτερο κλείσιμο για τον 21ο αιώνα αλλά και το σοσιαλισμό που έτσι κι αλλιώς θα έρθει νομοτελειακά και ελπίζουμε πέρα από τη συναισθηματική σκοπιά να αναδυθεί και το επιστημονικό περιεχόμενο του βλέμματος του, γιατί ο Τεό δεν είναι μόνο πολύ μεγάλος αλλά και πολύ ανθρώπινος...



Παράδεισος στη Δύση

"Οσοι, έστω και στοιχειωδώς, γνωρίζουν το έργο του Κώστα Γαβρά, το οποίο βέβαια δεν αποτελεί σταθμό στην παγκόσμια κινηματογραφία αλλά, σίγουρα, και παρά την ιδεολογική ασυνέπειά του, έχει μια σοβαρή θέση στην παγκόσμια 7η τέχνη, θα εκπλαγούν! Οσοι γνωρίζουν τις ταινίες του Κώστα Γαβρά, οι οποίες, χωρίς βέβαια να έχουν αναστατώσει τον κόσμο, έχουν, τουλάχιστον κάποιες από αυτές, σταθεί αφορμή για σοβαρούς συλλογισμούς και σοβαρές σκέψεις, θα απορήσουν".
Κάπως έτσι ο Ν. Αντωνάκος προλογίζει τη νέα ταινία του Κώστα Γαβρά και φυσικά στην κριτική της ταινίας του που βρίσκεται εδώ είμαστε 100% σύμφωνοι μιας και ο μεγάλος αυτός σκηνοθέτης εκποιεί κάθε είδους αγάπη για την επαρχία ξεπουλώντας δια βίου και δια μέσου του ήρωα του τα όνειρα του, για τι άλλο; Για ένα ψευδεπίγραφο κοσμοπολιτισμό που στο τέλος της ταινίας διανθίζεται από την εκπλήρωση ενός ψεύτικου ονείρου που αρνείται να πεθάνει από πείσμα και μόνο, ενώ αντικειμενικά καταρρεύσει.
Χωρίς να θέλουμε να συμπληρώσουμε κάτι διαφορετικό απ' αυτό που λέει στην κριτική του ο ίσως σπουδαιότερος (μαζί με το Ν. Μπακογιανόπουλο) αυτή τη στιγμή κινηματογραφικός κριτικός, θέλουμε να σταθούμε στο ρεζουμέ της ταινίας, η οποία δυστυχώς στο στήσιμο της ήταν στήσιμο άλλου σκηνοθέτη και όχι του Κ. Γαβρά. Σκηνές με "ασημί" περιπολικά της αστυνομίας που θυμίζουν περισσότερο εποχούμενα μιας ιδιωτικής σεκιούριτι, με πινακίδες της Ρόδου και του Ηρακλείου, αλλά και σκηνές που έρχονται κατευθείαν από νεόκοπες τηλέ - κινηματογραφικές προσπάθειες της δεκ του '90 και της πρώτης δεκαετίας του 2000, συνιστούν προχειρότητα και όχι ένα σκηνοθέτη του μεγέθους του Γαβρά.
Όλο το ρεζουμέ στη μορφή της ταινίας τελικά βρίσκεται εδώ: «Ο "Παράδεισος στη Δύση", δυστυχώς και περιέργως, δεν έχει καμία σχέση με το προηγούμενο έργο του Κώστα Γαβρά. Ακόμα και αισθητικά. Στον «Παράδεισο στη Δύση» δεν έχουμε μια αποτυχημένη απόπειρα (στον καθένα θα μπορούσε να συμβεί). Έχουμε μια προαποφασισμένη πρόχειρη και κακή εμπορική ταινία (κάτι στο οποίο δε μας είχε συνηθίσει ο Κώστας Γαβράς). Στον «Παράδεισο» του βασιλεύει η προχειρότητα. Οι χώροι, αν εξαιρέσεις ένα - δυο γαλλικά τοπία, στην πορεία του κεντρικού ήρωα μετανάστη για το Παρίσι, είναι όλοι πρόχειρα και χωρίς καλλιτεχνική δικαιολογία επιλεγμένοι, τα κοστούμια μοιάζουν να αγοράστηκαν από τη «λαϊκή», οι θέσεις της μηχανής μοιάζουν να προέκυψαν από τύχη και σύμπτωση, η αλληλουχία και ο χρόνος των πλάνων, η μουσική και οι ήχοι, οι ερμηνείες, όλα τα στοιχεία τέλος πάντων που συνθέτουν μια ταινία, μοιάζουν να έπεσαν από τον ουρανό»!
Φυσικά ακόμα και το τελικό μήνυμα θυμίζει περισσότερο υπερπαραγωγές της W. Disney παρά κάτι από Γαβρά, όταν ο πύργος του Άιφελ φωτίζεται σα χριστουγεννιάτικο δέντρο με ένα μαγικό ραβδάκι και χιλιάδες λαμπιόνια να αναβοσβήνουν πάνω του όταν το όνειρο ξεφτίζει. . Είναι απίστευτο πως ένας τόσο μεγάλος σκηνοθέτης δια του πρωταγωνιστή του να προσπαθεί να μας πείσει ότι "το ταξίδι στο στόχο είναι το παν ακόμα και αν χαθεί ο σκοπός του, η όταν δεν υπάρχουν καν οι αντίστοιχες συνθήκες εκπλήρωσης του".
Είναι αδύνατον να δεχτούμε το γεγονός, ότι τα όνειρα ενός κατατρεγμένου μετανάστη βρίσκουν "πραγματοποίηση"στο κοσμοπολίτικο όνειρο της κοινωνικής καταξίωσης σε ένα κόσμο γυαλιστερό. Είναι συν τοις άλλοις και αφύσικο, γιατί όταν αυτός βρίσκεται απέναντι στις "έτοιμες" για επέμβαση δυνάμεις καταστολής και όταν όλες οι ελπίδες έχουν καταρρεύσει αυτός να αρκείται στις ιδιότητες της μαγικής ράβδου. Αυτό μήπως τελικά συνιστά αυταπάτη και όχι ελπίδα για το αύριο;

Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου 2008

"Yella" του Κρίστιαν Πέτσολντ

Το «Yella» είναι μια ταινία γεμάτη ψυχολογικές εναλλαγές, είναι ένα κλιμακούμενο μινιμαλιστικό θρίλερ με πραγματικά στοιχεία παρμένα απ' το στυγνό καπιταλισμό, όπου "το κράτα με να σε κρατώ να ανεβούμε το Βουνό" μετατρέπεται σε "πάτα με να σε πατώ για να ανέβω στο Βουνό.
Το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας, η Γέλλα, αποφασίζει να γυρίσει σελίδα στη ζωή της και αυτό είναι απόρροια του διαλυμένου γάμου της με τον Μπεν, ο οποίος είχε επενδύσει τα πάντα σε αυτήν για να επεκτείνει τη μικρή οικογενειακή τους επιχείρηση η οποία όμως διέλυσε πριν το γάμο τους. Η Γέλλα ψάχνει και βρίσκει μια καλοπληρωμένη δουλειά υπαλλήλου σε μια μεγάλη εταιρεία στο Ανόβερο και αποχαιρετά τον πατέρα της, παίρνει μια βαλίτσα με λιγοστά προσωπικά αντικείμενα και κατευθύνεται προς το σιδηροδρομικό σταθμό της μικρής της πόλης, η εικόνα της οποίας αντανακλά την οικονομική κρίση. Στην εξώπορτα υποχωρεί στην πίεση του Μπεν, που την περιμένει κρυφά, και την παρακαλεί να την μεταφέρει στο σταθμό όπου όμως φτάνει βρεμένη μιας και ο Μπέν ρίχνει τη Rover του στο ποτάμι σε μια απέλπιδα προσπάθεια δυαδικής αυτοκτονίας.
Από αυτό το σημείο και έπειτα ο Κρίστιαν Πέτσολντ σκηνοθετεί μια ταινία περιπλάνησης που θυμίζει σε πολλά τις μεγάλες στιγμές του Ιταλικού Νεορεαλισμού.
Η βρεμένη Γέλλα μπαίνει στο τρένο ξυπνάει στο Ανόβερο και με το που πατάει το πόδι της εκεί ξεκινάει η περιπέτειά της. Ο κύκλος αλλοτρίωσης και ξεπεσμού σε έναν κόσμο που τον διακρίνει η ψυχρότητα του γυαλιού και οι νεκρές ανθρώπινες σχέσεις αποκωδικοποιεί το σημερινό καπιταλισμό.
Η καλοπληρωμένη δουλειά αποδεικνύεται - μαϊμού- και ο άνθρωπος που την προσέλαβε ήταν ένα δείγμα του ίδιου του συστήματος που πουλάει και αγοράζει μπόλικη εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο με μπόλικο αέρα κοπανιστό.
Όταν επιστρέφει στο ξενοδοχείο της απογοητευμένη, αλλά αξιοπρεπής, την πλησιάζει το βασιλόπουλο του παραμυθιού: ο μοναχικός Φίλιπ που ταξιδεύει στη Γερμανία και διαπραγματεύεται εξαγορές μικρών επιχειρήσεων.
Στο ξενοδοχείο τη πλησιάζει ένας τύπος ο Φιλίπ ο οποίος είναι ένας "τζογαδόρος του χρηματιστικού κεφαλαίου", αγοράζει όσο φτηνότερα μπορεί χρεοκοπημένες μικρές επιχειρήσεις με μηδενικό κόστος και τις εξυγιένει βάζοντας τες στον όμιλο του αφεντικού του, μοιράζοντας εικονικές αυξήσεις του μετοχικού κεφαλαίου και τη δωρεά μετοχών ανάλογα με την εκτίμηση που του έχει κάνει η Γέλλα και καλοπληρώνετε με 25000 ευρώ κάθε φορά. Εδώ το βλέπουμε μόνο μια.
Όλα κινούνται στον αστερισμό της "αρπαχτής" έως ότου το φάντασμα του Μπέν εμφανίζεται τη στιγμή που ο Φιλίπ εξαγοράζει τη Χρεοκοπημένη εταιρία του Μπέν και της Γέλλα με τη βοήθεια της τελευταίας. Το φάντασμα δεν είναι τίποτα άλλο απ' τα ψήγματα συνείδησης που έρχονται ως Ερινύες στο κεφάλι της και της υποδεικνύουν ότι ο γιαλός είναι στραβός, ωστόσο η μοιραία Γέλλα ακολουθεί το ένστικτο του κέρδους και της εκδίκησης.
Το μήνυμα δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας, σε ένα φιλμ που δεν έχει καμία μεταφυσική πτυχή, αλλά δεκάδες συμβολισμούς για να πάρει τη χρηματοδότηση και να γυριστεί χωρίς κανένα πρόβλημα. Ένα μήνυμα που κινείται στα παρακάτω: Ο καπιταλισμός είναι ένα απάνθρωπο σύστημα και χτυπάει στο χαμηλό υπογάστριο της επιβίωσης και της εκδίκησης, σε κάνει ικανό να ξεπουλήσεις το είναι και το παρελθόν σου, αρκεί να σε έχει πείσει, ακόμα και τότε οι Ερινύες δε φτάνουν.

Γιάννης Κ.

Δευτέρα 1 Σεπτεμβρίου 2008

Import Export του Ούρλιχ Σάιντλ Β'Μέρος

http://www.youtube.com/watch?v=DYa3qNYSnJQ

H νέα ταινία του Ούλριχ Σάιντλ («Dog Days») είναι οικοδομημένη πάνω στη λογική του συμπεράσματος που αντλείται απ' τη δυαδικότητα μιας ταξικής κοινωνίας:
Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια κυνική εισαγωγή και εξαγωγή ανθρώπων μέσα σε μία παράλληλη και σπονδυλωτή κινητικότητα απ' την υπό ανάπτυξη καπιταλιστική Ουκρανία στην εξελιγμένη καπιταλιστική Αυστρία και αντίστροφα. Εδώ πέρα το ταξικό μίσος της αστικής τάξης απέναντι στην εργατική τάξη που τη μαθαίνουν να είναι "Συγκαταβατική - Δουλοπρεπής και Χαρούμενη" απέναντι στους πελάτες μας δείχνουν το πραγματικό πρόσωπο του Καπιταλιστικού συστήματος οι άνθρωποι είναι προϊόντα.
Οι βίοι παράλληλοι θα έλεγε κανείς πως συνυπάρχουν ταυτόχρονα σε δυο διαφορετικές γωνίες της Ευρώπης και συναντούν τα ίδια ακριβώς προβλήματα. Την άρνηση του συστήματος να τους αποδεχτεί ως εργάτες με δικαιώματα δηλαδή ως ανθρώπινες υπάρξεις.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι όταν η Ουκρανή νοσηλεύτρια και μητέρα ενός βρέφους πάει να πληρωθεί και για μία ακόμη φορά τις δίνουν το 30% του μισθού της για να ζήσει την οικογένεια της. Εδώ ο Σαίντλ αποτυπώνει με μονοπλάνα την ωμή αλήθεια, που δεν είναι άλλη απ' την εξαθλίωση που πρόσφερε ο καπιταλισμός στην Ουκρανία.
Εδώ είναι όλα ωμά και ταυτόχρονα ρεαλιστικά.
Οι γκρίζες συμμετρίες και ασυμμετρίες του κάδρου, δεν είναι τίποτα άλλο απ' την αλήθεια του καπιταλισμού και της "ελεύθερης αγοράς" που μετατρέπει τους ανθρώπους σε αναλώσιμα προϊόντα.
Εδώ συναντάμε το δράμα απ' τους οίκους ευγηρίας και τη τρίτη ηλικία να συνυπάρχουν παράλληλα με τη πορνεία χωρίς όμως να συμπίπτουν και να συγκλίνουν ποτέ. Το εμπορευματοποιημένο διαδικτυακό σεξ ως λύση οικονομικής ανάγκης σε ένα κόσμο γεμάτο αδιέξοδα συναντά τις εγκαταλελειμμένες απ' το 1991 εργατοσυνοικίες της Σλοβακίας και τη γενικευμένη εξαθλίωση που προσέφερε ο "καλός Καπιταλισμός", εδώ πέρα ο Αυστριακός σκηνοθέτης στοχάζεται πάνω στην Καπιταλιστική Ευρώπη του 21ου αιώνα με τις πιο μελανές σκιές μην αφήνοντας και καμία αισιόδοξη δυνατότητα για το μέλλον, μίας και ο Καπιταλισμός τα έχει διαβρώσει όλα αφήνοντας το μάλλον μόνο για το Θάνατο.
Αν δεν είχε τόσο απαισιόδοξο τέλος στο μήνυμα της θα ήταν στη κυριολεξία ένα σύγχρονο Ευρωπαϊκό Αριστούργημα.
Μπορεί να μην είναι αριστούργημα ωστόσο είναι μια πολύ καλή ταινία που λέει "σύκα - σύκα και τη σκάφη - σκάφη".

Ράδιο Collectiva

Κυριακή 31 Αυγούστου 2008

Import-Export του Ούλριχ Σάιντλ

H νέα ταινία του Ούλριχ Σάιντλ («Dog Days») είναι οικοδομημένη πάνω στη λογική του συμπεράσματος που αντλείται απ' τη δυαδικότητα μιας ταξικής κοινωνίας:
Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια κυνική εισαγωγή και εξαγωγή ανθρώπων μέσα σε μία παράλληλη και σπονδυλωτή κινητικότητα απ' την υπό ανάπτυξη καπιταλιστική Ουκρανία στην εξελιγμένη καπιταλιστική Αυστρία και αντίστροφα. Εδώ πέρα το ταξικό μίσος της αστικής τάξης απέναντι στην εργατική τάξη που τη μαθαίνουν να είναι "Συγκαταβατική - Δουλοπρεπής και Χαρούμενη" απέναντι στους πελάτες μας δείχνουν το πραγματικό πρόσωπο του Καπιταλιστικού συστήματος οι άνθρωποι είναι προϊόντα.
Οι βίοι παράλληλοι θα έλεγε κανείς πως συνυπάρχουν ταυτόχρονα σε δυο διαφορετικές γωνίες της Ευρώπης και συναντούν τα ίδια ακριβώς προβλήματα. Την άρνηση του συστήματος να τους αποδεχτεί ως εργάτες με δικαιώματα δηλαδή ως ανθρώπινες υπάρξεις.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι όταν η Ουκρανή νοσηλεύτρια και μητέρα ενός βρέφους πάει να πληρωθεί και για μία ακόμη φορά τις δίνουν το 30% του μισθού της για να ζήσει την οικογένεια της. Εδώ ο Σαίντλ αποτυπώνει με μονοπλάνα την ωμή αλήθεια, που δεν είναι άλλη απ' την εξαθλίωση που πρόσφερε ο καπιταλισμός στην Ουκρανία.
Εδώ είναι όλα ωμά και ταυτόχρονα ρεαλιστικά.
Οι γκρίζες συμμετρίες και ασυμμετρίες του κάδρου, δεν είναι τίποτα άλλο απ' την αλήθεια του καπιταλισμού και της "ελεύθερης αγοράς" που μετατρέπει τους ανθρώπους σε αναλώσιμα προϊόντα.
Εδώ συναντάμε το δράμα απ' τους οίκους ευγηρίας και τη τρίτη ηλικία να συνυπάρχουν παράλληλα με τη πορνεία χωρίς όμως να συμπίπτουν και να συγκλίνουν ποτέ. Το εμπορευματοποιημένο διαδικτυακό σεξ ως λύση οικονομικής ανάγκης σε ένα κόσμο γεμάτο αδιέξοδα συναντά τις εγκαταλελειμμένες απ' το 1991 εργατοσυνοικίες της Σλοβακίας και τη γενικευμένη εξαθλίωση που προσέφερε ο "καλός Καπιταλισμός", εδώ πέρα ο Αυστριακός σκηνοθέτης στοχάζεται πάνω στην Καπιταλιστική Ευρώπη του 21ου αιώνα με τις πιο μελανές σκιές μην αφήνοντας και καμία αισιόδοξη δυνατότητα για το μέλλον, μίας και ο Καπιταλισμός τα έχει διαβρώσει όλα αφήνοντας το μάλλον μόνο για το Θάνατο.
Αν δεν είχε τόσο απαισιόδοξο τέλος στο μήνυμα της θα ήταν στη κυριολεξία ένα σύγχρονο Ευρωπαϊκό Αριστούργημα.
Μπορεί να μην είναι αριστούργημα ωστόσο είναι μια πολύ καλή ταινία που λέει "σύκα - σύκα και τη σκάφη - σκάφη".

Ράδιο Collectiva

2006 - 2026 istosch data &web center

20 YEARS
istosch DATA & WEB CENTER
"Two Decades of Digital Truth"
🤖 AI 🏠 Smart Home 💻 IT Courses 📣 Marketing 🎨 Multimedia
Since 2006... the journey continues.
Technology with a human face
www.istosch.gr

   the 1st multinational Chania's web design & development center   simply& dedicated web Hosting    istoschSHOP, Τα πάντα από βιβλία & νέα τεχνολογία...

Μισθώστε Διαφημιστική Προβολή στο istoschPORTAL

διαδικτυακά μαθήματα Αγγλικών

istoschBOOKSTORE «Το Κορίτσι που καθρεφτιζόταν στο νερό»: της Αιμιλίας Πλατή (Νέα Κυκλοφορία)
Βουρλάκης Νίκος, Πύργος Ψιλονέρου Χανιά. Τα πάντα για την Οικοδομή σας.

the blog powerd by istosch-data &web center