cinecollectiva

Βιριδιάνα του Λουίς Μπουνιουέλ

2012-01-31T11:59:00.000-08:00

εΈτσι ονομάζεται ένα από τα αγαπημένα μας φιλμ που σίγουρα είναι μέσα στην πρώτη δεκάδα και πρόκειται για μια εξαιρετική σκηνοθετική πραμάτεια του 1961 του γίγαντα Ισπανόμεξικανού Λουίς Μπουνιουέλ, στην οποία διαπραγματεύεται μια δόκιμη μοναχή την Βιριδιάνα, που έρχεται να επισκεφθεί τον θείο της, έναν χήρο αριστοκράτη. Έχοντας "τυφλωθεί" από την ομορφιά της ανιψιάς του, που του φέρνει συνειρμούς της θανούσας γυναίκας του, ο δον Χάιμε μάταια προσπαθεί να την πείσει να γίνει το δικό του δηλαδή να τον επιλέξει ως συγκάτοικο η ανιψιά του. Παρότι την υπνωτίζει θέλοντας (αλλά αντί) να την κάνει δική του, αυτοκτονεί. Ότι περιουσιακό στοιχείο έχει το αφήνει στη Βιριδιάνα και στο γιο του Χόρχε, όπου εγκαθίστανται και οι δύο στο κτήμα, αλλά η συγκατοίκησή τους θα οδηγήσει σε απίστευτες για την καθολική εκκλησία καταστάσεις...
Η ηρωίδα της ταινίας του Μπουνιουέλ με την περιουσία που της παραχώρησε ο θείος της, αποφασίζει να συντηρήσει μια ομάδα φτωχών και ανάπηρων ζητιάνων με σκοπό να βρει τον δρόμο του θεού.
Οι ζητιάνοι που στην προκειμένη συμβολίζουν την ξεπεσμένη Ισπανική κοινωνία της επαρχίας όπως διαμορφώθηκε από τον Φράνκο και την καθολική εκκλησία, εκμεταλλεύονται τις καλοπροαίρετες διαθέσεις της και, όταν τους δίνεται η ευκαιρία, τη βιάζουν.
Εδώ ακριβώς είναι που η αθωότητα της Βιριδιάνα δίνει την θέση της στα "χαμηλά ένστικτα" περνώντας την, η τοποθετώντας την καλύτερα ο μεγάλος Μπουνιουέλ στο αντίπερα στρατόπεδο, δίνοντας της έτσι την δυνατότητα να ανακαλύψει ότι είναι γυναίκα, με όλες τις αδυναμίες και τα προτερήματά της πρώτα και κύρια.
Ο ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ ΜΠΟΥΝΙΟΥΕΛ μετά από αυτήν την ταινιάρα έτυχε και αυτός της "αγάπης" της εκκλησίας(της καθολικής στην προκειμένη), όπως λίγο αργότερα ο δικός μας και πρόσφατα μακαρίτης ΤΕΟ, από τον απίθανο Καντιώτη στο "Μετέωρο Βήμα του Πελαργού".

Τοπίο στην ομίχλη......(Στην κυριολεξία όμως)

2012-01-25T01:03:00.000-08:00

Οι τίτλοι τέλους έπεσαν τόσο απροσδόκητα..."σαν κεραυνός εν αιθρία", Τελικά όσα δεν τα φέρνει ο χρόνος τα φέρνει μια στιγμή που γίνεται αιώνια...

Ως παιδιά μεγαλώσαμε με τις εικόνες των ταινιών σου που με κόπο και μεγάλη αγάπη πρόσφερες στους φτωχούς και καταφρονεμένους αυτού του τόπου.
Πάνω στα γυρίσματα και πριν ολοκληρώσεις την τριλογία σου έφυγες ξαφνικά αφήνοντας ολόκληρη την κινηματογραφική οικογένεια στη μέση του πουθενά, σε μια μάχη που δεν πρόλαβες να την δώσεις και να ολοκληρώσεις τα όνειρα σου...
Θα σε θυμόμαστε ως μαχητή του καλλιτεχνικού σινεμά που έφυγε πάνω στην ακούραστη μάχη για το τέλειο καρέ κρατώντας ψηλά το περήφανο βλέμμα του Οδυσσέα, αφήνοντας πίσω του ένα απέραντο κινηματογραφικό τοπίο στην ομίχλη και στην καταχνιά του σήμερα.
Για ότι μας πρόσφερες μα κυρίως για ότι δεν πρόλαβες, ένα δάκρυ για να κυλήσει στο λιβάδι της αθάνατης κινηματογραφικής σου τέχνης...

Με το βλέμμα του Οδυσσέα στραμμένο στο μέλλον, γιατί το μέλλον ξεκινάει από το παρελθόν...

Καλό σου Ταξίδι μεγάλε δάσκαλε.

Cinema &History με αφορμή ένα blogging.(Επαναδημοσίευση)

2011-11-20T03:18:00.000-08:00

Θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μια αναφορά με μιαν άλλη ματιά στο pro roman imperium(*)και στην τέχνη της εποχής του ιμπεριαλισμού (**)
Η βάση ήταν κάποιες ασύνδετες και ατάκτως ερριμμένες σκέψεις που χρόνια τώρα τις μελετάμε και αφορμή για να τις καταγράψουμε αποτέλεσε η ανάρτηση του σ/φου AlexD που φυσικά δεν έγραφε αυτά που γράφουμε, αλλά επιχείρησε στην εισαγωγή του άρθρου του ένα συσχετισμό, άσχετο με τον δικό μας, που όμως αποτέλεσε την αφορμή, η ιστορία έχει τις παραξενιές της πως θα γίνει. Αυτή ήταν λοιπόν η αφορμή να ξεδιπλώσουμε τις σκέψεις μας πάνω στην αισθητική της ιστορίας και στην ιστορία του αισθητικού αποτελέσματος που απορρέει δια της κοινωνικής βίας, της ατομικής αλαζονείας και της ανάγκης για δια βίου ύπαρξη δηλαδή για εξάπλωση ούτως ώστε να μην εξαλειφθεί. Η εξαγωγή της πολιτικό οικονομικής ηθικής που βρίσκεται σε αποσύνθεση και αποσυντίθεται κατά γεωμετρική πρόοδο μαζί με τους φορείς της αυτό ακριβώς απαιτεί για να μπορέσει ακριβώς να υπάρξει και στο μέλλον.
Η έξοχη και υπερρεαλιστική ιστορία του αξεπέραστου Stanley Kubrick και του συγγραφέα Anthony Burgess "Το Κουρδιστό Πορτοκάλι" (A Clockwork Orange), εκτός του ότι προσιδιάζει και θυμίζει κάτι από Βισκόντι στο "Η γοητεία της αμαρτίας" (Gruppo di famiglia in un interno, του 1974) και αναπτύσσει Αριστοτεχνικές κινηματογραφικές εικόνες που πραγματικά κόβουν την ανάσα για την βιαιότητα τους, έχουν και μια Αριστοτελικού τύπου συνέχεια με αρχή μέση και τέλος αλλά από την αντίστροφη σε σχέση με το Αριστοτελικό δημιούργημα τον Αλέξανδρο το Μακεδόνα.
Και ο Anthony Burgess και ο Stanley Kubrick λες και θέλουν να αποκαλύψουν στο φως της ημέρας τον ήλιο που κατά τον Διογένη τον Κυνικό έκρυβε ό πρόγονος της Ρωμαϊκής Δουλοκτησίας σαν ανώτατο στάδιο της αρχαίο Ελληνικής ο Μέγας Αλέξανδρος.
Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν γιος του Φιλίππου και της Ολυμπιάδας και μακρινός απόγονος του ημίθεου και κατοπινού Θεού Ηρακλή σύμφωνα με τους θρύλους της εποχής. Η ένδοξη ιστορία του ξεκίνησε ως μαθητής του Αριστοτέλη καταλήγοντας εν τέλη δολοφόνος του ανιψιού του μεγάλου Σταγιρίτη φιλοσόφου. Να σημειώσουμε επίσης ότι γεννήθηκε το 356 π.Χ. στην Πέλλα, πρωτεύουσα του Μακεδονικού κράτους ως γόνος αριστοκρατικής οικογένειας . Η μετεξέλιξη του λαμπρή και εξόχως συναρπαστική, θα την ζήλευαν όλοι οι στρατηγοί του ΝΑΤΟ σήμερα, μιας και εξαπλώθηκε σε περιοχές μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας για τον σημερινό ιμπεριαλισμό κυρίως λόγω των μεγάλων αποθεμάτων ενεργειακού πλούτου υπό την μορφή πηγών. Τότε φυσικά δεν έπαιζαν κανένα ρόλο αυτά που σήμερα παίζουν ως πηγές πλούτου, ούτε φυσικά ευσταθούν οι φαντασιοπληξίες του συμπαθέστατου κατά τα άλλα Δημοσθένη, αλλά η ανάγκη να εξαχθεί ο ελληνικός κοινωνικός και οικονομικός παράγοντας που όλο ένα και περισσότερο εκφυλίζονταν και παράπαιε μέσα στο χρόνο μιας και βρίσκονταν στο τελευταίο στάδιο της δουλοκτησίας. Η ιστορία δεν γράφεται με το αν, όμως είναι σίγουρο ότι ο Αλέξανδρος ο Μακεδόνας όχι μόνο την έσωσε από την καταστροφή, αλλά τις έδωσε πνοή και συνέχεια για σχεδόν ένα αιώνα με τις εκστρατείες που πραγματοποίησε στην ανατολή και αποτέλεσαν την σκυτάλη ανάμεσα στην Ελληνική δουλοκτησία και την μετέπειτα Ρωμαϊκή.
Για να μην μακρυγορούμε ο Αλέξανδρος ο Μακεδόνας λόγω της αριστοκρατικής του καταγωγής ξεκίνησε από την φιλοσοφία, έτρεφε μέγιστο σεβασμό σε αυτήν, άσχετα πως αυτή δια του Διογένη του κυνικού δεν έδειξε κάτι αντίστοιχο. Αλλιώς ξεκίνησε και αλλιώς κατέληξε το εν λόγω ιστορικό πρόσωπο. Για να καταλήξει στην βια που ως μαμή με πρώτο αυτό και μετά με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ξεγεννούσε στην ιστορία την φεουδαρχία η οποία εμφανίστηκε περίπου 400 χρόνια αργότερα και με όχημα τον Χριστιανισμό που αποτέλεσε και το ιδεολογικό υπόβαθρο της.
Στο Κουρδιστό Πορτοκάλι τα πράγματα πάνε ανάποδα και η βία δεν είναι μαμή αλλά μάνα και ο πατέρας καλών και κακών μαντάτων. Μέχρι σχεδόν το μέσον της ταινίας παντού βία ξύλο χωρίς λόγο που δεν βγήκε απ' τον παράδεισο αλλά από την κόλαση των καπιταλιστικών αδιεξόδων, που χρησιμοποιείται ως βαλβίδα ανώδυνων εκτονώσεων. Εδώ πέρα έχουμε μια πρωτόγνωρη και αληθινή βια να ξετυλίγεται ακατάσχετα και γεμίζει σχεδόν ολόκληρο το φιλμ. Με τόση βια και τόσους βανδαλισμούς, κλοπές, βιασμούς χωρίς λόγο που να σε πιάνει το στομάχι σου. Όμως μετά υπάρχει η κάθαρση και ο εξαγνισμός μιας διαπαιδαγώγησης που στον καπιταλισμό δεν ξεκινάει απ' τα σχολεία, αλλά σε ένα κομμάτι του σωφρονιστικού συστήματος, όχι σε αυτό των λούμπεν στοιχείων, αλλά των μεσαίων στρωμάτων κυρίως της πόλης. Ο κεντρικός ήρωας Αλέξανδρος και αυτός αλλάζει και εκεί που ο Διογένης ο Κυνικός ψάχνει τον ανθρωπισμό με το φανάρι του την ώρα που ο Μέγας Αλέξανδρος του έκρυβε τον ήλιο, ο άλλος ο Αλέξανδρος ο Delarge, του τον προσφέρει στο ποτήρι, μεταμελημένος. Το σουρεαλιστικό alter ego του Delarge μας παρέχει το μήνυμα "η εκπαίδευση είναι εξανθρωπισμός", κάτι που στον δικό μας Αλέξανδρο το Μακεδόνα αποτέλεσε εξανδραποδισμός και υπεύθυνος για τούτο ήταν ο Αριστοτέλης που πλήρωσε και αυτός το τίμημα, διδάσκεις βια, θα πάρεις βια λέει ο λαός, με αποτέλεσμα ο γητευτής του Βουκεφάλα να δολοφονήσει τον ανιψιό του φιλοσόφου, τι ειρωνεία πια και αυτή!!!
Σε συνθήκες ανωτάτων σταδίων εκμεταλλευτικών συστημάτων αυτό που τελικά μορφοποιεί τον ανθρώπινο παράγοντα είναι η κατεύθυνση της παιδείας και της καλλιέργειας και τελικά τι αυτή ζητάει, επομένως είναι λάθος να λέμε ότι όλα είναι θέμα παιδείας, όταν αυτή διασυνδέεται με το κοινωνικό πολιτικό σύστημα που διατρέχει μαζί της χωρίς να θέλει να το ανατρέψει.

(*) Το pro roman imperium όπως και το Roman είναι κυρίως συμβολικού χαρακτήρα πολιτικές ορολογίες.
(**)Ο Ιμπεριαλισμός σήμερα είναι καθαρά κοινωνικοπολιτική έννοια και συμβολίζει το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού τον ΚΜΚ όπου τα μονοπώλια γίνονται κράτος και που σύμφωνα με τον Λένιν συμβαίνουν 5 πράγματα.
1)Συγκέντρωση και συγκεντροποίηση της παραγωγής και του κεφαλαίου(μονοπώλια)
2)Συγχώνευση του τραπεζικού με το βιομηχανικό κεφάλαιο
3)Έχουμε εξαγωγή κεφαλαίων αντί εμπορευμάτων
4)Δημιουργούνται οι διεθνείς μονοπωλιακές ενώσεις.

Cinema &History με αφορμή ένα blogging.

2011-06-11T08:17:00.000-07:00

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΘΒ...

2011-05-03T04:02:00.000-07:00

"Γεννήθηκε στον Πειραιά, στο Νέο Φάληρο, στις 29 Μαΐου του 1927 από το Βασίλη και την Ευδοκία Βέγγου, των οποίων ήταν και το μοναδικό παιδί. Ο Θανάσης Βέγγος, ο οποίος νοσηλευόταν από τις 19 Δεκεμβρίου 2010 στην Εντατική Μονάδα του "Ερυθρού Σταυρού", μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο, απεβίωσε στις 3 Μαϊου 2011, λίγο μετά τις 7 το πρωί σε ηλικία 84 ετών. Ο πατέρας του ήταν δημόσιος υπάλληλος, συγκεκριμένα εργαζόταν στην Εταιρεία Ηλεκτρισμού, και ήρωας της αντίστασης. Μετά τον πόλεμο, εκδιώχθηκε από τη δουλειά του εξαιτίας των πολιτικών του φρονημάτων. Η απόλυση του πατέρα του προκάλεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, σοβαρό οικονομικό πρόβλημα στην οικογένεια του Θανάση, κάτι που τον αναγκάζει να ριχτεί στον αγώνα για το μεροκάματο. Κυριότερη μεταξύ των επαγγελμάτων με τα οποία ασχολήθηκε ήταν η απασχόληση σε επεξεργασίες δερμάτων. Παράλληλα έκανε διάφορα μικροθελήματα στη γειτονιά του. Τα χρόνια 1948-1950 εξορίστηκε στη Μακρόνησο, όπου γνωρίστηκε με τον μετέπειτα γνωστό σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο. Αυτή η γνωριμία οδήγησε στην πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο, το 1954 στην ταινία Μαγική Πόλις του Κούνδουρου".
Αυτά τα ολίγα για το βιογραφικό ενός μεγάλου κωμικού μας και βαθιά μελαγχολικού και συνειδητοποιημένου ΑΝΘΡΩΠΟΥ του Θ. Βέγγου.
Δεν θα πούμε πολλά για αυτό το μεγάλο λαϊκό ηθοποιό, τον τίμιο λαϊκό αγωνιστή μιας και τα λόγια περισσεύουν, εξάλλου τι να πούμε εμείς για ένα τεράστιο άνθρωπο που μόνο η ιστορία θα τον αποτιμήσει και όχι μόνο ο κινηματογράφος.
Αυτό που θα θυμόμαστε για πάντα από σένα (εκτός από την τεράστια κινηματογραφική συνεισφορά σου που γέμιζε τα παιδικά μας χρόνια), είναι τότε που σε είδαμε ζωντανά στο θέατρο της Ανατολικής Τάφρου στα Χανιά κάποιο καλοκαίρι εκεί στο τέλος της δεκ του '90 , όταν είχες τελειώσει την παράσταση Αχαρνής, ως "Δικαιόπολις" και έβγαινες από τα καμαρίνια. Τότε που σε είδαμε για πρώτη και τελευταία φορά από τόσο κοντά και κόπηκαν τα πόδια μας, (λες και είδαμε κάποιο Θεό), τότε που ταπεινά σου είπαμε πως η σκηνή από "Το βλέμμα του Οδυσσέα" για μας είναι η πιο συγκλονιστική σκηνή που μας έχεις χαρίσει..."εκείνη με το μπισκότο ε"....είπες...βουρκόσανε τα μάτια σου, μας χτύπησες την πλάτη..."σε ευχαριστώ πατριώτη" είπες και έφυγες....

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΚΑΛΕ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΕ, ΓΙΑ ΜΑΣ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΘΒ

Coffee and Cigarettes by Jim Jarmoush

2010-08-31T03:05:00.000-07:00

Με αφορμή την 1/9/2010 μέρα που θα απαγορευθεί το κάπνισμα ως μη καπνιστές επιλέξαμε να παραθέσουμε μια ταινία που είναιεπίκαιρη όσο καμία άλλη για την αυριανή ημέρα, ως πράξη αλληλεγγύης για αυτούς που καπνίζουν.
Η ταινία είναι του 2003 αυτή του μεγάλου μήκους από τον μεγαλύτερο για μας σκηνοθέτη του νέου κύματος του Αμερικανικού κινηματογράφου τον μεγάλο Jim Jarmoush, (τον απόλυτο rock & roll κινηματογραφιστή του ανεξάρτητου Νέου Υορκέζικου cinema) ενώ προηγουμένως είχαν γυριστεί από τον ίδιο άλλα 3 φιλμ μικρού μήκους.
Η ταινία μεγάλου μήκους είναι αποτέλεσμα 11 ενοτήτων(μικρών ιστοριών δηλαδή) που ενοποιούνται σε μια και έχουν ως θεματολογία τι άλλο τον καφέ και τα τσιγάρα.
Απίστευτοι κυρίως αυτοσαρκαστικοί διάλογοι όπου υπάρχουν πάντα σε ασπρόμαυρο καμβά με φιγούρες που αναδείχνουν τα αδιέξοδα της μητροπολιτικής καπιταλιστικής καθημερινότητας μέσα σε έντεκα τοπία παρακμής. Όλη αυτή παρακμιακή εικόνα των μπαρ του life style και του καπνού ως αποτέλεσμα ενός μεγάλου τμήματος της Αμερικανικής κινηματογραφικής κουλτούρας στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα κυρίως μέχρι το 1970 και ειδικά στο Hollywood.
Οι έντεκα ενότητες της ταινίας είναι οι εξής: 1) Η Παράξενη που Μπορείτε να γνωρίσετε. 2)Twins. 3)Κάπου στην Καλιφόρνια. 4)Things'll Kill Ya. 5)Renée. 6)Δεν υπάρχει πρόβλημα.
7)Cousins. 8)Jack Shows Meg Coil του Tesla. 9)Cousins?. 10)Delirium. 11)Champagne.
Όσον αφορά τον νόμο που μπαίνει σε εφαρμογή από αύριο γενικά γίνεται πολύς ντόρος. Κατ' εμάς άλλα θέματα είναι πιο βασικά και στην προκειμένη έχουμε μια συντονισμένη προσπάθεια γενικευμένου αποπροσανατολισμού από τα βασικά.
Ο πόλεμος στο τσιγάρο και η αντικαπνιστική εκστρατεία που επιδίδονται εδώ και καιρό ΕΕ και ΗΠΑ με την ταυτόχρονη προώθηση της νομιμοποίησης των ναρκωτικών(με τον αντιεπιστημονικό διαχωρισμό σκληρών και μαλακών και τα προγράμματα υποκατάστατων όπως η μεθαδόνη), είναι άλοθι στο οποίο συμμετέχει το σύνολο των πολυεθνικών της καπνοβιομηχανίας μέρος της φαρμακευτικής και τα αστικά κράτη για τον έλεγχο συνειδήσεων και των αγορών. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια δηλαδή, με τον τρόπο αυτό πετυχαίνουν και τη διάδοση α) του αποπροσανατολισμού της κοινωνικής συνείδησης σε επουσιώδη από τα βασικά τα οποία είναι προ των πυλών(αντιλαϊκή πολιτική κλπ) και β) την παραπέρα νομιμοποίηση της ναρκοκουλτούρας μιας και αυτή ειδικά με την κουβέντα που γίνεται για την απελευθέρωση της κάνναβης και της σύνδεσης κράτους - παρακράτους για τον παραπέρα υπνωτισμό της κοινωνίας και των νέων γενιών.
Θεωρητικά αλλά και πρακτικά για μας η κουβέντα σε όλο της το μεγαλείο είναι αποπροσανατολιστική, αν και δεν καπνίζουμε και γενικά είμαστε ενάντια σε κάθε μορφή εξάρτησης, ωστόσο το τσιγάρο επειδή έχουμε φίλους καπνιστές δεν κάνει μόνο κακά κάνει και ένα καλό που το ξέρουν όλοι οι καπνιστές είναι αγχολυτικό και στην τελική ως μη καπνίζοντες εμείς πάντα στους χώρους των καπνιζόντων καθίζαμε....

Όταν το cinema τίμησε το Μεγάλο Ν.Μπελογιάννη

2010-03-31T11:54:00.000-07:00

Ψυχή βαθιά η στο βάθος κήπος;

2009-10-28T04:16:00.000-07:00

Είναι ηλίου φαεινότερο πως μια απόπειρα ανάδειξης της ιστορίας έχει ενδιαφέρον και μάλιστα μεγάλο μιας και αναδείχνει το χτες που σε σχέση με το σήμερα αλλά και το αύριο είναι άμεσα συναρτήσιμα μεγέθη.
Είναι επίσης σημαντικό να δημιουργούνται έργα τέχνης που θα λειτουργήσουν ως συγκοινωνούντα δοχεία του χτες, του σήμερα αλλά και του αύριο.
Είναι ωστόσο άγριο, ίσως(τολμάμε να το πούμε) και απρεπές , να μετατρέπεται η πιο ζωντανή ακόμα και σήμερα ιστορία ενός τόπου, σε παραϊστορία είτε με εκδοχές που θυμίζουν σινε ρομάντζο, είτε παραποιημένες φανταστικές πλευρές που είναι συνήθως και η αιτία δημιουργίας αυτού του είδους του έργου τέχνης κυρίως απ' την πλευρά του παραγωγού παρά απ' την πλευρά του ίδιου του δημιουργού και ο "νοών νοείτω ". Τέτοιες περιπτώσεις ήταν το φιλμ του Κεν Λόουτς "Γη και Ελευθερία"που αναφέρονταν στον Ισπανικό εμφύλιο, όπως και το "Ο Εχθρός προ των πυλών" του Ζαν Ζακ Ανό που αναφέρονταν στην πιο επική μάχη της παγκόσμιας ιστορίας, τη μάχη του Στάλινγκραντ και τον ήρωα της ΕΣΣΔ Βασίλι Ζαϊτσεφ, ταινίες που διαδραματίζονταν με όρους σινερομάντζου. Αυτές οι δυο περιπτώσεις αποτέλεσαν δυο ερωτικές ιστορίες στη μέση δυο πολέμων με καλούς κακούς και άσχημους. Οι κακοί (ως δοσμένη κατεύθυνση των παραγωγών), είναι πάντα (οι πιο ηρωικές μορφές της ιστορίας), οι κομμουνιστές και ο άσχημος, οι ιστορικές συνθήκες που μετατρέπουν σε ήρωες μονίμως και πάντα τους κακούς κομμουνιστές. Και τις δυο τις είχαν σκηνοθετήσει δυο εξαιρετικοί σκηνοθέτες που φυσικά απέδωσαν σε επίπεδο στησίματος και απεικόνισης δυο εξαιρετικά φιλμ. Πρέπει να σημειώσουμε εδώ πέρα πως και το φιλμ που θα αναφερθούμε σε αυτό το επίπεδο είναι εξαιρετικό όμως η ιστορία δεν είναι ερωτική μυθοπλασία, ούτε φυσικά spaggeti western για να την ευτελίζουμε τόσο πολύ.
Στην "Ψυχή βαθιά" δεν μιλάμε για την νέα εξαιρετικών κινηματογραφικών δυνατοτήτων γυρισμάτων, μοντάζ, φωτογραφίας αλλά και ερμηνειών, ταινία του σπουδαίου σκηνοθέτη του νέου Ελληνικού κινηματογράφου Π. Βούλγαρη(είναι τόσο σπουδαίος σε αυτό το επίπεδο που η γνώμη μας είναι τουλάχιστον αδιάφορη για να μην πούμε περιττή), όμως στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει την παραμικρή σημασία τίποτα από τα παραπάνω, δηλαδή το τεχνικό μέρος.
Ούτε φυσικά για την χρηματοδότηση της ταινίας που δεν έχει καμία σχέση με κάποιο εγκάθετο παραγωγό που θέλει να διαστρεβλώσει την ιστορία. Είναι τοις πάσι γνωστό πως το σενάριο ήταν ένα δημιούργημα της επίσης σπουδαίας συγγραφέως και συντοπίτισσας μας, της αριστερών καταβολών Ιωάννας Καρυστιάνη και συζύγου του επίσης σπουδαίου κινηματογραφιστή της εν λόγω ταινίας.
Μπορεί ο Παντελής Βούλγαρης πέραν από ένας έξοχος κινηματογραφιστής να είναι ένας υπέροχος από άποψη αγνότητας άνθρωπος, να είχε τις ίσως καλύτερες προθέσεις για τη δημιουργία αυτής του της ταινίας, μπορεί να αποτέλεσε ως ένα ορισμένο βαθμό αφορμή η γνωστή ιστορία που ο σύντροφος Χαρίλαος του αφηγήθηκε προσωπικά(άλλωστε το είχε πραγματοποιήσει και δημόσια) την οποία ο σκηνοθέτης πραγματοποίησε στο νοσοκομείο του ΔΣΕ, ωστόσο όμως και αυτή η ιστορία παραμορφώνεται με σοσιαλδημοκρατικά "κριτήρια" και ιδεαλιστικούς στοχασμούς.
Ο δικός μας εμφύλιος πόλεμος καταρχήν δεν είναι ένας οποιοσδήποτε εμφύλιος, δεν είχε και πάρα πολλά κοινά στοιχεία με τον Ισπανικό, δεν έμοιαζε ποσώς με τον Κινέζικο και με κανένα απ' αυτούς που ακολούθησαν στην Ν.Α.Ασία. Κοινά στοιχεία σαφώς και υπήρχαν, όπως και ο κοινός παρονομαστής, (που ήταν ο ιμπεριαλισμός), όμως ήταν άλλες οι συνθήκες, άλλα τα χαρακτηριστικά και τελικά στο βάθος ήταν ένας πόλεμος ανάμεσα στα πιο τίμια πατριωτικά στοιχεία(τους Κομμουνιστές), με τους Αμερικανούς και τους ντόπιους εγγυητές του δόγματος Τρούμαν. Η αλήθεια είναι πως επηρέασε και τους Κορεάτες και τους Βιετναμέζους λίγο αργότερα, ως η πρώτη αντιιμπεριαλιστική επανάσταση του 20ου αιώνα, ο δικός μας εμφύλιο δεν ήταν πραγματικός εμφύλιος, ήταν η πρώτη μεταπολεμική αντιιμπεριαλιστική επανάσταση στην Ευρώπη, μια σύγκρουση ανάμεσα στον ελληνικό λαό τους Αγγλοαμερικάνους ιμπεριαλιστές και τους ντόπιους συνεργάτες τους.
Ο δικός μας εμφύλιος δεν ήταν μια δακρύβρεχτη ιστορία, δεν ήταν πολύ περισσότερο ένας πόλεμος ανάμεσα σε δυο λαϊκά στοιχεία που αλληλομισούσαν το ένα το άλλο. Είναι γνωστό από μαρτυρίες των στελεχών του κυβερνητικού στρατού, πως ένα μεγάλο τμήμα του αποτελούνταν από φαντάρους που δεν έβλεπαν τον ΔΣΕ ως εχθρό. Για να λέμε την πάσα αλήθεια πως να τον δουν ως εχθρό άλλωστε, αφού ήταν η γνήσια συνέχεια του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, που απελευθέρωσε τη χώρα απ' την τριπλή κατοχή του 1941-1944.
Μπορεί ο Μίκης Θεοδωράκης στο γνωστό του τραγούδι "δυο γιους είχες μανούλα μου" να μιλούσε για τον εμφύλιο και να αποτέλεσε αν θέλετε άλλη μια ακόμη σοβαρή αφορμή το τραγούδι αυτό για την εν λόγω ταινία, ωστόσο γράφτηκε κάτω από άλλες συνθήκες από ένα άνθρωπο που πολέμησε στα βουνά για την ανεξαρτησία της χώρας και που ουδέποτε είπε πως το Κρεμλίνο "έχει πολλούς διαδρόμους"(όπως ειπώθηκε στο τέλος του φιλμ), ενώ έχει μελοποιήσει και γράψει τη μουσική της Ρωμιοσύνης πάνω στην ποίηση του Γ. Ρίτσου που αναφέρεται στους ηρωισμούς του λαού μας και φυσικά στην πιο λαμπρή και τίμια σελίδα αγώνα που αυτός έδωσε με το ΔΣΕ, αυτοί είναι και οι στίχοι του τραγουδιού.

"Δυο γιους είχες μανούλα μου δυο δέντρα δυο ποτάμια

δυο κάστρα Βενετσιάνικα δυο δυόσμους δυο λαχτάρες
Ένας για την ανατολή κι ο άλλος για τη δύση
κι εσύ στη μέση μοναχή μιλάς ρωτάς μιλάς ρωτάς τον ήλιο
Ήλιε που βλέπεις τα βουνά που βλέπεις τα ποτάμια
όπου θωρείς τα πάθη μας και τις φτωχές μανούλες
Αν δεις τον Παύλο φώναξε και τον Ανδρέα πες μου
μ' ένα καημό τ' ανάστησα μ' ένα λυγμό μ' ένα λυγμό τα 'γέννου
Μα εκείνοι παίρνουνε βουνά διαβαίνουνε ποτάμια
ο ένας τον άλλο ψάχνουνε για ν' αλληλοσφαγούνε
Κι εκεί στο πιο ψηλό βουνό στην πιο ψηλή ραχούλα
σιγά κοντά πλαγιάζουνε κι όνειρο - κι όνειρο ίδιο βλέπουν
Στης μάνας τρέχουνε κι οι δυο το νεκρικό κρεβάτι
μαζί τα χέρια δίνουνε της κλείνουνε τα μάτια
Και τα μαχαίρια μπήγουνε βαθιά μέσα στο χώμα
κι απ' εκεί ανάβλυσε νερό να πιεις να ξε- να πιεις να ξεδιψάσεις."

Εξάλλου είναι άλλο πράγμα να αναφέρεσαι σε με τέτοια εποποιία μέσα από ένα τραγούδι που μπορεί να σε παραπέμπει σε κάποιες χαλαρές στιγμές συγκίνησης που λειτουργούν και ανασταλτικά, ίσως και με δόσεις αγνού συναισθηματισμού, που πάντα είχαν οι κομμουνιστές, που ουδέποτε ήθελαν και δεν προξένησαν αυτοί σε καμία περίπτωση πρώτοι τον εμφύλιο και άλλο μέσα από μια ταινία που έχει χρόνο για παραπάνω αναφορές. Παρά τα όποια στραβά της, η ταινία αναδείχνει τον τηλεβόα(την ντουντούκα) που με αυτό(ή)ν, οι μαχητές του ΔΣΕ καλούσαν τους φαντάρους του κυβερνητικού στρατού να μην πολεμήσουν και να συστρατευθούν με αυτούς, όμως και αυτό το συμβάν το σενάριο το παραποιεί, προχωρώντας σε άτυπους - άτοπους, ανιστόρητους χυδαίους και ανύπαρκτους διάλογους της "Τρούμπας", που ουδέμια σχέση είχαν με την πραγματικότητα στο δεύτερο αντάρτικο.
Η ταινία πουθενά και σε κανένα σημείο δεν αναφέρονταν οι αιτίες δημιουργίας του δεύτερου αντάρτικου. Πουθενά και σε κανένα σημείο δεν αναφέρονταν για το όργιο τρομοκρατίας και διώξεων από το εναλλασσόμενο κεντρώο - δεξιό και πιστά ορκισμένο κράτος - παρακράτος (αυτά πάνε μαζί ακόμα και σήμερα) στο σχέδιο Μάρσαλ και το Δόγμα Τρούμαν εις βάρος των κομμουνιστών. Πουθενά δε γίνεται λόγος για το παρακράτος και τους Άγγλους ιμπεριαλιστές, που οδήγησαν τον λαό μας να βγει στα βουνά για να σωθεί αρχικά από το μένος των πρώην ντόπιων συνεργατών των ναζί, αργότερα των Άγγλων και τέλος των Αμερικανών ιμπεριαλιστών.
Παντού και πάντα μέσα στο φιλμ υπάρχει ένας ανιστόρητος συμψηφισμός ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές Αμερικανούς και την (κατά την σοσιαλδημοκρατική αντίληψη) "άκαρδη" ηγεσία της τότε ΕΣΣΔ, που άφηνε τους εδώ συντρόφους της να σκοτώνονται. Γίνεται συνεχώς μια αόρατη αναφορά στο μοίρασμα του κόσμου από την συμφωνία της Γιάλτας, η συμφωνία δεν είχε σχέση με κανένα μοίρασμα του κόσμου, ούτε με την αποδοχή ποσοστών σε όλη την Ανατολική και Ν.Α Ευρώπη. Το χαρτάκι ήταν ένα τέχνασμα του Τσόρτσιλ που ουδέποτε η ΕΣΣΔ το δέχτηκε. Πάμε παρακάτω.
Θέλουμε να πιστεύουμε πως οι προθέσεις εκ μέρους του σκηνοθέτη είναι καλές, όμως όσο και να το θέλουμε, αυτό που παρατηρούμε είναι να παρουσιάζεται και να εμφορείται μέσα από το φιλμ η άχρωμη - άοσμη σοσιαλδημοκρατική ουδετερότητα του "όλοι ήμασταν καλοί πατριώτες".
Μα είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Από που και ως που η εθνικοφροσύνη, οι συνεχιστές των Χιττών, των Ταγματασφαλιτών, των δοσίλογων, των κουκουλοφόρων, των ΜΑΥδων, των μοναρχοφασιστών και των συνεργατών των κατακτητών να είναι καλοί πατριώτες; Αυτοί δεν έφεραν την κατοχή στην Κύπρο προς χάριν των Βρετανών μέσω Γρίβα λίγο αργότερα; Γι αυτούς η μοναδική πατρίδα τους ήταν, είναι και θα είναι αποκλειστικά και μόνο το στομάχι τους και όποιος τους ταΐζει. Γι' αυτό δίνουν αιματολογικές διακρίσεις στην έννοια πατρίδα και γι αυτό την καταστρέφουν ευσυνείδητα εδώ και 60 χρόνια στο όνομα της. Ότι φυσικό κάλος διαθέτει η Ελλάδα, όταν το βρουν μπροστά τους το κατασπαράζουν η χτίζουν μέσα και πάνω σε αυτό. Ακόμα δεν έχουμε ξεχρεώσει τους Γάμους της Σοφίας, κόρης της Φρειδεφρίκης με το γαλαζοαίματο της Ισπανίας Χουάν Κάρλος που κόστισαν 2.800.000 δολάρια στο ελληνικό δημόσιο το 1962 και με τις αντίστοιχες ισοτιμίες της εποχής, χώρια φυσικά την ολόχρυση άμαξα που τους μετέφερε, αυτή ουδείς γνωρίζει πόσο κόστισε.
Δυστυχώς η ταινία είτε πέφτει σε συνεχόμενα λάθη, η κάνει πολλά ιστορικά λάθη, η δικαιώνει εγκλήματα και ψεύδη, με κυριότερο αυτού της δικαίωσης της αισχρής προπαγάνδας της Φρειδεφρίκης για το "παιδομάζωμα".
Σε τμήματα της ταινίας όπως και στην ιστορική πραγματικότητα ο ΔΣΕ ήταν κάτι σαν θρύλος και όποτε ζήταγε βοήθεια από τους χωρικούς την είχε, όποτε ζήταγε μαχητές αυτόματα και χωρίς καμία πίεση έβρισκε. Οι εθελοντές αποτελούνταν κυρίως από κοπέλες και εφήβους, γιατί ήταν η συνέχεια ενός θρύλου για το λαό μας του ΕΛΑΣ. Με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ακόμα και μέσα στην τριπλή κατοχή, ο λαός μας είδε τις ίσως πιο περήφανες και λαμπρές μέρες αξιοπρέπειας και ανεξαρτησίας του να γίνονται πραγματικότητα, πράγματα που στις προπολεμικές μέρες, αυτές του μεσοπολέμου έμοιαζαν με είδη πολυτελείας, καθώς επίσης και για πολλά χρόνια ακόμα και μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Γι αυτό και ο προβοκατόρικα λεγόμενος "εθνικός στρατός"(δηλαδή ο αμερικανοκίνητος κυβερνητικός) άδειαζε τα χωριά δια της βίας, για να μην εφοδιάζουν τον ΔΣΕ και φυσικά επιστράτευε με ακόμη μεγαλύτερη βία ότι μπορούσε.
Είναι κρίμα να δίνεται δικαίωση και μάλιστα από τα αριστερά, όπως γίνεται από την ταινία, όταν ακόμα και τα ίδια τα "απομνημονεύματα" του "κομμουνιστοφάγου" στρατηγού Ζαφειρόπουλου γράφουν για το αντίθετο, δηλαδή πως τον ΔΣΕ τον συμπαθούσαν όλοι οι χωρικοί. Έλεγε ο στρατηγός για τον εχθρό του το ΔΣΕ "ο πληθυσμός είχε υποστεί μια προηγούμενη διαμόρφωσιν δια του αγροτικού κινήματος και δια του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Κατά μέγα ποσοστό δοιήκετο ευμενώς προς τον συμμοριστισμόν κυρίως από οικονομικού συμφέροντος, ίσως από φόβον και σίγουρα από θαυμασμόν". Το "από φόβον" με ίσως , τον οποίο φυσικά αξιοποίησαν οι διαστρεβλωτές της ιστορίας. Δεν είναι ο μόνος φυσικά στρατηγός ακόμα και οι συνάδελφοι του Τσακαλώτος και Καλογερόπουλος, είχαν εκφράστει με ιδιαίτερο θαυμασμό για το πόσο λαοφιλής και ατρόμητος ήταν ο ΔΣΕ.
Στο φιλμ ο ΔΣΕ παρουσιάζεται ως ο χαμένος που περίμενε την Σοβιετική βοήθεια, κάτι που το έχουμε δει και στο ντοκιμαντέρ που γύρισε η ΕΡΤ την δεκ του '90 με τα λεφτά του ελληνικού λαού, γράφουν συνολικά μονίμως οι περισσότεροι αστοί "ιστορικοί" και οι "πληρωμένοι κονδυλοφόροι", ωστόσο πρόκειται για ένα ψέμα που καλλιεργεί η αντικομμουνιστική ΝΤΠ και
απορρέει απ' την τότε προπαγάνδα της Φρειδεφρίκης(έτσι την ονόμαζε ο λαός).
Μόνο πως ο ΔΣΕ, δεν έχασε, μέχρι την 11η Αυγούστου του 1948 και μετά από την πτώση του Κλέφτη και της Αλεβίτσας στο Γράμμο μόνο νίκες έκανε(ούτε εκεί έχασε φυσικά) Για 45 μέρες ο Κλέφτης κρατούσε με ομάδες μαχητών που ουσιαστικά κάλυπταν 11500 μαχητές του ΔΣΕ στα μετώπισθεν λίγο πιο Βόρια, οι οποίοι στις 21 Αυγούστου μεταφέρθηκαν στο Βίτσι με το λεγόμενο "μεγάλο ελιγμό". Αλλά και τότε μετά δηλαδή την υποχώρηση από το Γράμμο ο ΔΣΕ έκανε θαύματα, θαύματα που μόνο κάτι παλικάρια σαν αυτά του ΚΚΕ μπορούν να κάνουν γιατί ξέρουν να αγαπούν τον συνάνθρωπο και την πατρίδα όσο κανένας άλλος. Λίγες μέρες μετά την μεγάλη αποχώρηση του ΔΣΕ από το Γράμμο προς το Βίτσι κάτω από τη μύτη του αμερικανοθρεμένου τακτικού στρατού, δηλαδή στις 10 Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς, στην Ραμπατίνα, ο ΔΣΕ διέλυσε στην κυριολεξία την 22η ταξιαρχία του κυβερνητικού στρατού υπό την δοιήκηση του στρατηγού Κιτριλάκη.
Το εύστοχο σύνθημα που λέει "στο Μάλι Μάδι νίκησε ο λαϊκός στρατός, ανίκητος δεν είναι ο Ιμπεριαλισμός", είναι η παμμεγίστη αλήθεια, φυσικά στο Γράμμο ο ΔΣΕ επέστρεψε πάλι κάτω απ' τη μύτη του αμερικανοθρεμένου κυβερνητικού στρατού, την Άνοιξη του 1949, μέχρις ότου αποχώρησε από τη μάχη.
Η θρυλική εποποιία της Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ, είναι τόσο μεγάλη, τόσο σε επίπεδο αποφασιστικότητας, όσο και σε επίπεδο τακτικής και στρατηγικής, που δεν είναι τυχαίο ότι όλες οι ανώτατες στρατιωτικές σχολές σε όλο τον κόσμο, μελετούν ακόμα και σήμερα τους ελιγμούς του. Αυτός ο μεγάλος λαϊκός στρατός δεν έχασε, αποχώρησε από την μάχη όταν στέρεψε από ανεφοδιασμό και ικανές για την στρατιωτική νίκη εφεδρίες, όταν οι Ναπάλμ δεν άφηναν τίποτα όρθιο στο διάβα τους.
Ο ΔΣΕ Διεξήγαγε έναν τίμιο ταξικό αγώνα για τη δικαίωση του ντόπιου προλεταριάτου, έναν αντιιμπεριαλιστικό πόλεμο νικώντας απανωτά από το 1946-1949 ντόπιους συνεργάτες των κατακτητών, τους Βρετανούς και παρ'ολίγο να νικήσει και τα ματωμένα δολάρια της "Αμερικανικής βοήθειας". Ο ΔΣΕ τόσο σε στρατιωτικές τακτικές, όσο και σε επίπεδο ανδρείας αλλά σε πολιτικό επίπεδο ήταν ο ηθικός νικητής.
Η ταινία "ψυχή βαθιά", παρά την αριστουργηματική σκηνοθεσία, τελικά αναδείχνει αυτό που η σοσιαλδημοκρατία(το παραλλαγμένο τότε κέντρο) επιδιώκει, να βγάλει λάδι τον εαυτό της. Να χρεώσει στην τότε "ηγεσία" του ΚΚΕ άτοπους συμψηφισμούς ευθυνών. Να αποτινάξει από πάνω της ότι της αναλογεί ως κέντρο της εποχής εκείνης(Σοφούλης, Γ. Παπανδρέου, Σοφοκλής Βενιζέλος, Πλαστήρας). Προσπαθεί με ακόμα πιο βρώμικο τρόπο και με άτοπα ιστορικά άλματα να βρει ευθύνες και στον ΔΣΕ. Να χρεώσει αυτή τη φορά με ψέματα και διαστρέβλωση γεγονότων, ευθύνες εκεί που δεν υπάρχουν και δεν πιάνουν, γιατί η ιστορία είναι το διαλεκτικό και επιστημονικό αποτέλεσμα της επεξεργασίας των κοινωνικών πολιτικών και οικονομικών αιτιών που δημιούργησαν το παρελθόν και το παρόν και δίνει αντικειμενικά συμπεράσματα.
Μπορεί η σοσιαλδημοκρατία να πέτυχε να φορτώσει και τις δικές της ευθύνες εξολοκλήρου στην λεγόμενη "δεξιά", ωστόσο τα υπαρκτά εγκλήματα τους, μαζί τα διέπραξαν ως νικητές και επίσημοι τοποτηρητές των ιμπεριαλιστών στην περιοχή.
Όσο και αν συμπαθούμε τον σκηνοθέτη, όσο και αν πιστεύουμε πως είχε τις πιο καλές προθέσεις, όμως αυτές είδαμε να αναλώνονται σε ύφος φτηνού συναισθηματισμού που δικαιώνουν την απαλή και μεταμοντέρνα εκδοχή των άτοπων συμψηφισμών, η ταινία του δυστυχώς μιλάει για το χθες με βάση το "ιδανικό" αύριο και όχι με τις συνθήκες αυτού, αλλά με τις συνθήκες του σήμερα. Βρίσκεται και στέκεται αγέρωχα απ' την πλευρά και τα κριτήρια των μη συμμετεχόντων που συνήθως ρέπουν προς τους νικητές, με το τάχα αμερόληπτο και αχρωμάτιστο βλέμμα ενός ουδέτερου(;) παρατηρητή.
Αντί για τη σοβαρότητα και την επιστημονικότητα, το ρόλο της ιστορίας και τις αιτίες που γεννούν ένα συμβάν, είδαμε ένα συμβάν που προφανώς είχε δόσεις αληθοφάνειας αλλά σε επίπεδο σήριαλ του μεγάλου τηλεοπτικού καναλιού, άρα στο βάθος κήπος...

CINE COLLECTIVA

"Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν" ήταν η λύτρωση...

2009-10-13T02:36:00.000-07:00

Χτες ήταν μια δύσκολη μέρα και από προσωπική, επαγγελματική άποψη και από πολιτικοσυνδικαλιστική, είχαν πέσει τόσες δουλειές και τόσα καθήκοντα στις πλάτες μας, που μπορεί να τα φέραμε όλα εις πέρας, αλλά στις 10 βράδυ νιώθαμε πως θα καταρρεύσουμε.
Φυσικά όταν προσπαθείς να βάλεις 4 καρπούζια(από 2 σε κάθε μασχάλη), η θα κουραστείς η δε θα καταφέρεις τίποτα.
Το καλό είναι ότι τα καταφέραμε όλα, μας έμεινε και λίγος χρόνος ούτως ώστε να κολυμπήσουμε από τις 6-7:30 κάνοντας ασταμάτητα ελεύθερο για 1,5 περίπου χιλιόμετρο στο πέλαγος ώσπου νύχτωσε(το σημάδι είναι ένα νησί στον κόλπο των Χανίων τα Λαζαρέτα που είναι γύρω στα 750 μέτρα από την Χ. Ακτή και η επιστροφή άλλα 750. Πριν ήμασταν σε ένα ξενοδοχείο και ρυθμίζαμε το DNS στον web server ενός πελάτη μας και δυστυχώς ήταν σε περιβάλλον IIS(Windows Server 2008) πίκρα μεγάλη δηλαδή, προτιμούμε τον κώδικα του Apache παρά το interface σε συνδυασμό με τη ρύθμιση του router και άμα έχει τείχος ασφαλείας και ξεχάσεις να το απενεργοποιήσεις καλό Πάσχα....
Τέλος πάντων κατά τις 9:30 γυρίσαμε στο σπίτι γιατί πήγαμε και στο γιατρό για φάρμακα, ενώ πριν είχαμε κάποια ραντεβού συνδικαλιστικής φύσης. Κάναμε ένα μπάνιο σχεδόν λαγοκοιμηθήκαμε όρθιοι στο ντουζ και ευτυχώς δεν ήταν ζεστό γιατί θα είχαμε πέσει και θα είχαμε σπάσει το μισό μυοσκελετικό σύστημα, φτιάξαμε δυο τοστ με becel(αυτά τα τριγλυκερίδια τι κάνουν τελικά) και κάτσαμε στην πολυθρόνα σαν αγάδες.
Κάνοντας zapping πέσαμε σε κάτι απίθανες αηδίες τις οποίες προσπερνούσαμε σε χρόνο dt, αηδίες μας αηδίες στην κυριολεξία. Ευτυχώς ο 902, η Βουλή, και τα τρία κρατικά είναι κοντά στην μνήμη του τηλεκοντρόλ με τελευταία την Βουλή.
Τώρα γιατί λέμε τα κρατικά κανάλια, πλην της ΝΕΤ που δεν βλέπετε, η ΕΤ1 έχει και ένα Μπακογιανόπουλο(πολύ μεγάλη φυσιογνωμία για μας) και η ΕΤ3 κάτι ντοκιμαντέρ αρκετά αξιόλογα, όμως τερματίσαμε στο κανάλι της Βουλής.
"Όπα" ήταν η πρώτη κραυγή ενθουσιασμού μας με το που είδαμε τις σοβιετικές στολές της περιόδου (1943-1945) από τους πρωταγωνιστές και μάλιστα σε ασπρόμαυρο φιλμ, κάτι μας θυμίζει αυτό το τοπίο και ξανά ψιθυρίσαμε λες να είναι Ταρκόφσκι "και τα παιδικά χρόνια του Ιβάν";(wow φωνάξαμε ψιθυριστά, περίπου όπως θα έλεγε και ο γιος της Margaret).
Παρότι την ταινία την έχουμε δει 5-6 φορές και παρότι ήταν στο 1/4 της προβολής της, στρογγυλοκαθίσαμε για να δούμε για μια ακόμη φορά ένα από τα 10 αγαπημένα μας φιλμ, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Το Σάββατο είχαμε δει το "Η γη τρέμει" του Τεράστιου κινηματογραφιστή του Ιταλικού Νεορεαλισμού Λουκίνο Βισκόντι και πριν μερικά Σάββατα το "Σόλαρις" του Α. Ταρκόφσκι ξανά. Περιττό να πούμε πως και οι δυο ταινίες που προαναφέραμε πως μας κράτησαν μέσα. Για τις δυο παραπάνω ταινίες θα γράψουμε και στο μέλλον γι' αυτό τις παραμερίζουμε προς το παρόν.
"Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν" για μας είναι η με διαφορά καλύτερη ταινία του Α. Ταρκόφσκι, τώρα ποια ταινία του είναι τουλάχιστον ένα κλικ κάτω του αριστουργήματος είναι θέμα προς συζήτηση που ούτε αύριο δεν θα τελειώσει.
Το εν λόγω φιλμ διαδραματίζεται στο ανατολικό μέτωπο στην Άνοιξη του 1944. Ο Ιβάν ένα μικρό παιδί που αφηγείται στους αξιωματικούς ενός αποσπάσματος του κόκκινου στρατού, πως σώθηκε παίζοντας μέσα στο αγαπημένο του πηγάδι την ώρα που έχασε όλη την οικογένεια του μετά από επίθεση των γερμανικών στρατευμάτων στο χωριό του.
Ο Ιβάν ονειροβατεί ανάμεσα στην δραματική πραγματικότητα του χτες, τις αγωνίες του και την πίκρα για τον χαμό των δικών του, με μοναδικό σκοπό να πάρει εκδίκηση με τη συμμετοχή του στον κόκκινο στρατό η στους παρτιζάνους που δρουν στα μετόπισθεν της Λευκορωσίας μέσα στα δάση από τις σημύδες. Οι πάνω από δυο αποδράσεις - επιστροφές του προς τον κόκκινο στρατό που δεν τον δέχονταν γιατί τον έδιωχναν ως ανήλικο(που σπονδυλωτά παρουσιάζονται στο φιλμ), η ευφυΐα του και η αγάπη του στο διάβασμα τον μετατρέπουν σε ένα φοβερό πολεμικό όπλο αυτό του ανιχνευτή και του κατασκόπου παίζοντας ρόλο κλειδί στις μετέπειτα επιτυχείς ομοβροντίες του σοβιετικού πυροβολικού και τις επίσης επιτυχείς εφόδους του σοβιετικού πεζικού και των παρτιζάνων.
Στην ταινία ξαφνικά μιας και έχει σπονδυλωτό χαρακτήρα παρουσιάζει ένα στρατιώτη του κόκκινου στρατού να επεξεργάζεται κάποια αρχεία τα οποία στην πορεία αποδείχνονται τα αρχεία μιας φυλακής στο Βερολίνο όπου ο Ιβάν ήταν αιχμάλωτος, βασανίστηκε και εκτελέστηκε.
Πέραν των διακρίσεων του φιλμ, (χρυσός λέοντας στο φεστιβάλ της Βενετίας το 1962 και το golden gate award επίσης το 1962 στην κατηγορία της καλύτερης σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ του Σαν Φρανσίσκο), σημασία έχει πως για τον μεγάλο Ζαν Πωλ Σαρτρ(Γάλλος φιλόσοφος της κατηγορίας του Υπαρξισμού και της Φαινομενολογίας), ήταν η ωραιότερη ταινία που είδε ποτέ.
Να σημειώσουμε εδώ πέρα, (για όσους δεν γνωρίζουν), πως οι Ναζί στρατιώτες ονόμαζαν ειρωνικά ως Ιβάν τους στρατιώτες του πεζικού του κόκκινου στρατού.
Από την 6η Ιουνίου του 1941 ημέρα εισβολής στο Σοβιετικό έδαφος μέχρι το τέλος του μεγάλου πατριωτικού πολέμου, στις τάξεις του κόκκινου στρατού εισήλθαν εκατομμύρια νέοι εθελοντές ειδικά από το 1942 μετά, δηλαδή ύστερα από τα φρικτά εγκλήματα που διέπραξαν οι Γερμανοί στις κατεχόμενες περιοχές της ΕΣΣΔ, οι νέοι κατατασσόντουσαν μαζικά κυρίως στις μονάδες κρούσης του κόκκινου στρατού όπως το πεζικό και τα τεθωρακισμένα, θέλοντας να πάρουν το αίμα τους πίσω.
Η ταινία ήταν αφιερωμένη σε αυτούς και ειδικά σε όσους ήταν αμούστακοι έφηβοι που έδωσαν τη ζωή τους για τη νίκη και πολλοί από αυτούς πέθαναν πριν την 9/5/1945 σε κάποια στρατόπεδα συγκέντρωσης, η σε φυλακές των ναζί.

Σινέ Κολλεκτίβα

ΥΓ*
Δεν υπήρξαμε ουδέποτε οπαδοί ούτε του Σαρτρ, ούτε του υπαρξισμού(Χάιντεγκερ-Καμύ) ούτε τις φαινομενολογίας, μιας και ο ως ιρασιοναλιστικές φιλοσοφικές σχολές ισχυρίζονται πως η πραγματικότητα γίνεται γνωστή από τη διαίσθηση, το φόβο τη φροντίδα, την αποφασιστικότητα και τη συνείδηση. Πως η ανθρώπινη ύπαρξη είναι η αδιαίρετη ακεραιότητα του υποκειμένου και του αντικειμένου
Τον αναφέρουμε ως μεγάλο, γιατί ήταν όντως μεγάλος διανοητής ασχέτως πως σε μας δεν εξασκεί την παραμικρή επίδραση μιας και βρίσκεται σε αντίπαλο φιλοσοφικό στρατόπεδο

Ο Θίασος του Θ. Αγγελόπουλου.

2009-09-14T01:59:00.000-07:00

Έχουν περάσει πάνω από δεκαπέντε χρόνια από την τελευταία φορά παρακολουθήσαμε το "Θίασο" του Θ. Αγγελόπουλου
Αφορμή ήταν η προσφορά γνωστής εφημερίδας που θα προσφέρει και τις επόμενες δυο εβδομάδες άλλα δυο αριστουργήματα του Τεό, την "Αναπαράσταση" και "Τις μέρες του '36". Φυσικά η εφημερίδα έμεινε στον "κάδο ανακύκλωσης" του εφημεριδοπώλη ύστερα από παράκληση μας. Ωστόσο έχει αξία πως ενόψει εκλογών και παρότι το ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη στερείται πόντων, η φίλα προσκείμενη στο κόμμα του εφημερίδα, προσπαθεί να του δώσει ένα αριστερό άλλοθι, ομολογουμένως πολύ καλή προσπάθεια, οφείλουμε όμως να την ευχαριστήσουμε δημοσίως για το δώρο που μας έκανε όπως και για τα άλλα δυο που περιμένουμε με ιδιαίτερη λαχτάρα να τα παρακολουθήσουμε.
Έχουν περάσει επίσης πάνω από δεκαπέντε χρόνια από τότε που κρατήσαμε τις τελευταίες σημειώσεις μας για την αγαπημένη μας ταινία. Φάγαμε τόσο χρόνο στην έρευνα του προσωπικόυ μας αρχείου για να βρούμε τις σημειώσεις που είχαμε κρατήσει για το εν λόγω φιλμ, τόσο όσος είναι η διάρκεια της ταινίας, δηλαδή τρεις ώρες και σαράντα περίπου λεπτά, χαλάλι όμως.
Μπορεί να έχουν περάσει πάνω από δεκαπέντε χρόνια απ' την τελευταία φορά που παρακολουθήσαμε το "Θίασο", ωστόσο ήταν σαν να τον βλέπαμε για πρώτη φορά.
Να σημειώσουμε εδώ πέρα πως την εν λόγω ταινία την έχουμε δει άλλες 4-5 φορές στα λυκειακά μας χρόνια, τότε που ο μεγαλύτερος ντόπιος κινηματογραφιστής ήταν και ολίγον της "μόδας" .
Κοιτάζοντας όλες τις σημειώσεις που είχαμε κρατήσει κάθε φορά για το "Θίασο", παρατηρήσαμε πως κάθε φορά και με αντικειμενικούς κινηματογραφικούς, ιστορικούς και φιλοσοφικούς όρους, φορά ανακαλύπταμε όλο και πιο νέα στοιχεία, τέτοια που αποδείχνουν πως εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα κινηματογραφικό αριστούργημα.
Ο Θίασος είναι μια ταινία που αναδείχνει ένα μεγάλο μέρος, (το κυρίαρχο και πιο κρίσιμο θα λέγαμε ) το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα, αλλά και του σήμερα θα λέγαμε αλλά σε μικρότερο βαθμό(υπό τη μορφή επηρεασμού).
Ο Θίασος είναι όντως ένας περιπλανώμενος θεατρικός Θίασος που αποτελείται από μια οικογένεια ηθοποιών που περιφέρονται σε ολόκληρη την Ελλάδα (καθόλου τυχαία, στην ταινία τον θίασο τον βλέπουμε να περιφέρεται κυρίως στην δυτική Ελλάδα, Αίγιο, Μεσολόγγι, Λευκάδα και σε χωριά του Ν. Ιωαννίνων) από το 1939 έως το 1952, ένας Θίασος που πραγματοποιεί μία και μόνο παράσταση αυτή του έργου του Σπυρίδωνα Περεσιάδη «Γκόλφω, η βοσκοπούλα».
Η ταινία είναι σπονδυλωτή και το τέλος της είναι η αρχή και η αρχή ο επίλογος. Ό χρόνος εδώ πέρα, είναι κάτι σαν ανακατεμένος ο ερχόμενος, (που όμως στην πραγματικότητα δεν είναι ποτέ έτσι), παρουσιάζοντας το δράμα ενός λαού που υποφέρει από μόνιμες κατοχές, την Μεταξική δικτατορία, την Ιταλική και Γερμανική κατοχή και τέλος την Αγγλοαμερικανική. Παράλληλα όμως με τις κατοχές υπάρχουν και οι αντιστασιακές αναλαμπές αξιοπρέπειας καθώς και οι προσκυνημένοι που ζουν μόνιμα μέσα στο σώμα του από ίδρυσης Νεοελληνικού κράτους .
Το φιλμ ξεκινώντας ανάποδα στην προεκλογική περίοδο του Νοέμβρη του 1952 και τους παιάνες υπέρ του "στρατάρχη" Παπάγου, επιστρέφει συνειρμικά μέσα από τα ίδια σκηνικά στις τελευταίες ημέρες της δικτατορίας του Μεταξά, στην ιταλική εισβολή και στην γερμανική κατοχή, στην ηρωική Εθνική Αντίσταση, στην Απελευθέρωση, στην εμπλοκή των Άγγλων και των Αμερικανών συμμάχων αλλά και στο παρακρατικό χαφιεδολόι του "μπασκιναριού" και της "εθνικοφροσύνης" της εποχής, στον εμφύλιο και στην επικράτηση του "ανήκωμεν στη Δύση", η του άλλου "Στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σου".
Έχοντας ως βάση τις εκλογές του 1952, το φιλμ εναλλάσσεται σε όλα τα παραπάνω διαστήματα κατά περιόδους, πάντα με την αδιάκοπη περιπλάνηση των καλλιτεχνών του θιάσου ο οποίος τελικά δια της αλληγορίας είναι ο ελληνικός λαός στο σύνολο του.
Το μήνυμα ιστορικό και ξεκάθαρο, θα το βρείτε εδώ με τη φωνή της Εύας Κοταμανίδου και όχι μόνο και όπως εδώ για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.
Όσον αφορά το ίδιο το φιλμ σε τεχνικό επίπεδο είναι τουλάχιστον αριστουργηματικό και με τον ιδιέτερα μικρό προϋπολογισμό που είχε ήταν αδύνατο κάτι λεπτομέρειες όπως οι ανύπαρκτοι στύλοι της ΔΕΗ (για τις εποχές που αναφέρεται η ταινία) να αφαιρεθούν, αποδείχνει και κάτι άλλο, πως ο μεγάλος Τεό έκανε μοντάζ και μάλιστα αριστουργηματικό, μιας και κάποιοι υποστηρίζουν το αντίθετο και μάλιστα με πείσμα που αγγίζει τα όρια της βλακείας...

Cine Collectiva.

Ελεμ Κλίμωφ..." Έλα να δεις"

2009-04-17T04:16:00.000-07:00

Το αντικομμουνιστικό παραλήρημα που κυριαρχεί στην Ε.Ε δεν είναι ούτε τυχαίο ούτε άστοχο περιφέρεται σα μαύρο φάντασμα που παραχαράσει την ιστορία ξαναγράφοντας την με χυδαία ψέμματα και γκαιμπελικού τύπου προβοκάτσιες γιατί στοχεύει στο μέλλον και μάλιστα εν μέσω της ίσως μεγαλύτερης καπιταλιστικής κρίσης από το 1929-1933 που εμφανίστηκε στον καπιταλιστικό κόσμο(να θυμίσουμε ότι τότε η εν λόγω κρίση δεν ακούμπησε μόνο την ΕΣΣΔ η οποία αναπτύσσονταν ραγδαίως).
Η προσπάθεια Χριστιανοδημοκρατών, Φιλελεύθερων, Εθνικιστών, Σοσιαλδημοκρατικών και Πράσινων στην Ε.Ε να δημιουργήσουν μια μέρα για τα θύματα του Ναζισμού και του Κομμουνισμού και η προσπάθεια εξομοίωσης των δυο μεταξύ τους ιδεολογιών, εκτός του ότι είναι ύβρις, αποτελεί και το μεγαλύτερο ψέμα όλων των εποχών που πατάει πάνω στο αντιεπιστημονικό ιδεολόγημα του "Ολοκληρωτισμού".
Τι είναι όμως αυτός ο περίφημος "ολοκληρωτισμός";
Τον όρο ολοκληρωτισμός που κατά κόρον χρησιμοποιούν οι κατά τόπους ινστρούκτουρες του κοσμοπολιτισμού, είναι ένας όρος που δεν έχει καμία κοινωνιολογική αξία. Είναι ένα εφεύρημα της Χάνα Άρεντ στην δεύτερη δεκαετία του αιώνα που πέρασε συγκεκριμένα το 1923. Να πούμε πως στις κοινωνικές και οικονομικές επιστήμες, τα στοιχεία που αναδείχνουν τι σύστημα είναι αυτό που εξετάζεται κάθε φορά για το κράτος, είναι αυτά που δίνουν σε αυτό τον αντίστοιχο επιστημονικό κοινωνικοπολιτικό όρο. Τα στοιχεία που καθορίζουν τα παραπάνω, σχετίζονται με το ποιες κοινωνικές τάξεις κυριαρχούν πάνω σε κάποιες άλλες, ποιες είναι αυτές, δηλαδή ποιες κοινωνικές τάξεις κατέχουν τα μέσα παραγωγής και τι είδους κράτος είναι αυτό; (Για να μην κάνουμε το άρθρο σεντόνι διαβάστε εδώ).
Για σήμερα Μ. Παρασκευή του Ορθόδοξου Χριστιανικού Πάσχα, θα σας μεταφέρουμε μόνο ένα τμήμα της ιστορικής αλήθειας που ο σκηνοθέτης- κινηματογραφιστής Έλεμ Κλίμωφ κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 80, όπου ανέδειξε τη σφαγή ενός ολόκληρου χωριού από τα 625 του Κατίν της Λευκορωσίας, απ' τις δυνάμεις της ναζιστικής κατοχής φέρνοντας στο φως πράγματα που στο δυτικό κόσμο είναι επιμελώς - παντελώς άγνωστα.
Στο όνομα αυτού του χωριού αυτό που αναδείχνεται είναι τι άλλο απ' το εφεύρημα του υπουργού προπαγάνδας Γκαίμπελς για την σφαγή που οι ίδιοι οι ναζί είχαν πραγματοποιήσει σε Πολωνούς αξιωματικούς, αποδίδοντας τους στην τάχατες "Σοβιετική κτηνωδία".
Φυσικά στο ίδιο το ημερολόγιο του ο Γκαίμπελς έγραφε ότι τη σφαγή των Πολωνών αξιωματικών έκαναν οι ίδιοι οι ναζί και προσπαθούσαν να φορτώσουν προβοκατόρικα στον κόκκινο στρατό και τη Σοβιετική Ένωση.

Ράδιο Κόλλεκτίβα.

Ο Σον Πεν για το «Ελα να δεις»

Καλό ταξίδι σ/φε Νίκο.....

2009-04-04T12:56:00.000-07:00

Ως σινεφίλ και ως κομμουνιστές που αγαπάμε το σινεμά, από σήμερα υπάρχει μέσα μας μια μεγάλη πίκρα γιατί έφυγε ξαφνικά από τη ζωή ο Νίκος Αντωνάκος, αφήνοντας ένα δυσαναπλήρωτο κενό στο χώρο της στρατευμένης κινηματογραφικής κριτικής, λίγα χρόνια μετά τον θάνατο ενός άλλου μεγάλου του συναδέλφου του Βασίλη Ραφαηλίδη. Ως κινηματογραφικό ιστολόγιο εκφράζουμε τη βαθιά μας λύπη για το χαμό ενός τόσο μεγάλου συντρόφου που με την πένα του απόδειχνε πως στο σινεμά ακόμα και σήμερα υπάρχει διανόηση που στέκεται με περηφάνια ως ιδεολογικός στυλοβάτης της εργατικής τάξης.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΥΝΤΡΟΦΕ ΝΙΚΟ ΑΝΤΩΝΑΚΟ

Απλά ανατυπώνουμε το αφιέρωμα που του έκαναν οι συνάδελφοι του στο Ριζοσπάστη ως ύστατο φόρο τιμής.

Έφυγε ξαφνικά από τη ζωή ο Νίκος Αντωνάκος.

Ο σύντροφος Νίκος

Σαν κεραυνός έπεσε χτες, αργά το βράδυ, η είδηση του θανάτου του αγαπητού συντρόφου και συνεργάτη του «Ριζοσπάστη», του σκηνοθέτη και κριτικού κινηματογράφου Νίκου Αντωνάκου. Ο αιφνίδιος θάνατός του οφείλεται σε ανακοπή καρδιάς. Ο Νίκος Αντωνάκος μιλούσε χτες στην εκδήλωση της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών στο αφιέρωμα για τον Γιάννη Ρίτσο. Τη στιγμή που διάβαζε την ομιλία του αισθάνθηκε αδιαθεσία και ζήτησε από τη σύντροφό του να συνεχίσει εκείνη τη γραπτή του ομιλία και κάθισε σε μια καρέκλα. Δεν πέρασαν πολλά λεπτά και ο Νίκος Αντωνάκος ένιωσε πιο έντονη δυσφορία. Κατά τη μεταφορά του με ασθενοφόρο στο Νοσοκομείο «Αλεξάνδρα», εξέπνευσε.

Ο Νίκος Αντωνάκος σε λιγότερο από δύο μήνες θα γιόρταζε τα 67 του γενέθλια (25 Μαΐου 1942). Γεννήθηκε στο Αγρίνιο. Εξέδωσε την ποιητική συλλογή «Τ΄ αστέρια δεν φάνηκαν» και το μυθιστόρημα «Δεξιότερα της δεξιάς», το οποίο έγινε κινηματογραφική ταινία και «Η Ακτή του Ραζλίφ». Εγραψε πολλά σενάρια για τον κινηματογράφο, για ντοκιμαντέρ και για την τηλεόραση. Συνεργάστηκε ως πολιτικός συντάκτης σε εφημερίδες του Λονδίνου. Υπήρξε ανταποκριτής του «Ριζοσπάστη» στη Μ. Βρετανία και συνέχισε ως αρθρογράφος στην ίδια εφημερίδα. Κείμενά του, κριτικές, διηγήματα δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά και εφημερίδες. Εγραψε και σκηνοθέτησε την τηλεοπτική εκπομπή «Τέχνη και Πολιτισμός», καθώς και τη θεατροποιημένη τριλογία «Η ζωή, ο Ερωτας και ο Θάνατος». Σκηνοθέτησε δύο ταινίες μεγάλου μήκους, «Το Ράλι του Θανάτου» και «Δεξιότερα της δεξιάς».

Για το θέατρο έγραψε τα κείμενα και σκηνοθέτησε: «Η ζωή, ο Ερωτας, ο Θάνατος», τριλογία με τα μπαλέτα της Κένυα. Αφηγητής ο Μάνος Κατράκης. Εικαστικό Δρώμενο «Θεατρικός Λόγος και εικαστική παρέμβαση». Για την τηλεόραση: «Η ΕΡΤ στη Βόρεια Ελλάδα», «Η Ερευνα», «Πορτρέτα Ασήμων Ανθρώπων», «Ανθρωποι και Επαγγέλματα», τα σήριαλ «Ντόκτορ τικ», «Ο Δεύτερος άνθρωπος», κ.ά. Συμμετοχές σε φεστιβάλ: Βερολίνο, Βαλέντσια, Κωνσταντινούπολη, Κάιρο, Μόσχα, Βανκούβερ κ.ά. Βραβεία: Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Φεστιβάλ Μεσογειακού κινηματογράφου της Βαλέντσια. Σενάρια για τον κινηματογράφο: «Δεξιότερα της Δεξιάς», «Αγωνία», «Ο Σταύρος είναι πονηρός», «Το Τελευταίο Αντίο», «Μείνε Κοντά μου αγαπημένε», «Μάρα η Τσιγγάνα», «Η Θυρωρίνα», «Ερασιτεχνικό Θέατρο», «Αδελφοί Μανάκια», «Απολογία» κ.ά

Διατέλεσε Γενικός Γραμματέας της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και μέλος του ΔΣ για περισσότερο από 10 χρόνια. Μέλος της Διοίκησης και της Εκτελεστικής Γραμματείας της Ομοσπονδίας Ευρωπαίων Σκηνοθετών «FERA». Μέλος της Διοίκησης και του Εκτελεστικού Γραφείου της Διοίκησης της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Εργαζομένων στα Οπτικοακουστικά Μέσα «FISTAV». Μέλος του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Κινηματογραφίας (2 θητείες), μέλος του ΔΣ του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (2 θητείες). Αλλες πολιτιστικές δραστηριότητες: Αντιπρόεδρος της Κίνησης των Διανοουμένων και καλλιτεχνών για την Ειρήνη και τον Πολιτισμό, Μέλος του ΔΣ του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου της Αθήνας, Συντονιστής της «Παν-καλλιτεχνικής Κίνησης».

Δυστυχώς χρόνια τώρα προσπαθούσε να κάνει μια καινούρια ταινία αλλά δεν την ενέκριναν από το Κέντρο Κινηματογράφου. Τον τελευταίο καιρό βρισκόταν στη διαδικασία της «διερεύνησης της αγοράς», στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Αυστρία, Βουλγαρία, Ισλανδία), για τη νέα του ταινία με το τίτλο «Για πιάνο και ορχήστρα». Παράλληλα, φρόντιζε την έκδοση του τρίτου βιβλίου του «Ιστορίες της Κυριακής» (πολιτικά κείμενα - 2 τόμοι), και το καινούριο του μυθιστόρημα «Για Πιάνο και Ορχήστρα».

Η πολιτική κηδεία θα γίνει τη Δευτέρα, από το Α' Νεκροταφείο, στις 4 το απόγευμα. Στην οικογένεια του αγαπημένου μας συντρόφου η Διεύθυνση και όλοι οι συντάκτες του «Ρ» απευθύνουν τα πιο θερμά συλληπητήρια.

Από το Ριζοσπάστη.

Η σκόνη του κοσμοπολιτισμού....

2009-02-23T07:23:00.000-08:00

Η σκόνη του χρόνου

"Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, αναμφισβήτητα, έχει προσφέρει στον παγκόσμιο κινηματογράφο μερικές ανεπανάληπτες, θαυμάσιες, μοναδικές εικόνες. Με την τελευταία του ταινία η πλούσια αυτή συνεισφορά του στην παγκόσμια 7^η τέχνη πλουτίζει ακόμα περισσότερο".
Κάπως έτσι ο Ν. Αντωνάκος προλογίζει τη νέα ταινία του Θ. Αγγελόπουλου(Όλη η κριτική εδώ).

Γενικά εμείς αποτελούμε ένα τμήμα απ' το κοινό που "λατρεύει" το έργο του Τεό. Θεωρητικά όμως συμφωνούμε απόλυτα με την κριτική του σ/φου Ν. Αντωνάκου μιας και πετυχαίνει να αποκωδικοποιήσει τα παρακάτω όπου είναι όλο το ρεζουμέ του φιλμ.
"Η άποψη του άξιου Έλληνα δημιουργού για τον κόσμο, και για τον κόσμο της αριστεράς ιδιαίτερα, είναι μεροληπτική, απαισιόδοξη και, εν κατακλείδι, κόντρα στην ιστορική αλήθεια. Δυστυχώς και «Η σκόνη του χρόνου» ακολούθησε τις ίδιες συντεταγμένες"!
Ο Τεό του σήμερα δεν είναι ο Τεό που λατρέψαμε και συνεχίζουμε να λατρεύουμε για τις κολοσσιαίες ταινίες του όπως ο "Ο Θίασος", "Οι Μέρες του '36", "Ο Μελισσοκόμος","Ο Μεγαλέξανδρος", η ακόμα και το "Ταξίδι στα Κύθηρα", η το "Τοπίο στην Ομίχλη".
Ο σημερινός Τεό είναι ένας απογοητευμένος και καθόλου αντικειμενικός ταξιδευτής που στο πρόσωπο και στο όνομα της δικής του Ελένης αναζητά το σοσιαλισμό που τον απογοήτευσε γιατί "χάθηκε"(;) στη σκόνη του χρόνου(;). Γυρίζει ανάποδα και με άλλους όρους βάζει στη μηχανή του χρόνου μια από τις υπέροχες ταινίες του το "Τοπίο στην Ομίχλη", με ένα άλλο σενάριο και σε άλλα γεωγραφικά μήκη και πλάτη της Ευρώπης αναζητώντας το χαμένο για πάντα σοσιαλιστικό όραμα(;)
Ελπίζουμε πως το τρίτο και τελευταίο μέρος της τριλογίας του να είναι αισιόδοξο όπως και ο ίδιος δήλωσε. Εξάλλου ήρθε η ώρα για να αφήσει για μια ακόμη φορά(όπως στο "Λιβάδι που δακρύζει"), μια λεπτή ηλιακή αχτίδα φωτός και αισιοδοξίας να πορίσει στο τέλος απ' τις γρίλιες του παραθύρου της ιστορίας.
Ίσως να είναι και το καλύτερο κλείσιμο για τον 21ο αιώνα αλλά και το σοσιαλισμό που έτσι κι αλλιώς θα έρθει νομοτελειακά και ελπίζουμε πέρα από τη συναισθηματική σκοπιά να αναδυθεί και το επιστημονικό περιεχόμενο του βλέμματος του, γιατί ο Τεό δεν είναι μόνο πολύ μεγάλος αλλά και πολύ ανθρώπινος...

Παράδεισος στη Δύση

"Οσοι, έστω και στοιχειωδώς, γνωρίζουν το έργο του Κώστα Γαβρά, το οποίο βέβαια δεν αποτελεί σταθμό στην παγκόσμια κινηματογραφία αλλά, σίγουρα, και παρά την ιδεολογική ασυνέπειά του, έχει μια σοβαρή θέση στην παγκόσμια 7η τέχνη, θα εκπλαγούν! Οσοι γνωρίζουν τις ταινίες του Κώστα Γαβρά, οι οποίες, χωρίς βέβαια να έχουν αναστατώσει τον κόσμο, έχουν, τουλάχιστον κάποιες από αυτές, σταθεί αφορμή για σοβαρούς συλλογισμούς και σοβαρές σκέψεις, θα απορήσουν".
Κάπως έτσι ο Ν. Αντωνάκος προλογίζει τη νέα ταινία του Κώστα Γαβρά και φυσικά στην κριτική της ταινίας του που βρίσκεται εδώ είμαστε 100% σύμφωνοι μιας και ο μεγάλος αυτός σκηνοθέτης εκποιεί κάθε είδους αγάπη για την επαρχία ξεπουλώντας δια βίου και δια μέσου του ήρωα του τα όνειρα του, για τι άλλο; Για ένα ψευδεπίγραφο κοσμοπολιτισμό που στο τέλος της ταινίας διανθίζεται από την εκπλήρωση ενός ψεύτικου ονείρου που αρνείται να πεθάνει από πείσμα και μόνο, ενώ αντικειμενικά καταρρεύσει.
Χωρίς να θέλουμε να συμπληρώσουμε κάτι διαφορετικό απ' αυτό που λέει στην κριτική του ο ίσως σπουδαιότερος (μαζί με το Ν. Μπακογιανόπουλο) αυτή τη στιγμή κινηματογραφικός κριτικός, θέλουμε να σταθούμε στο ρεζουμέ της ταινίας, η οποία δυστυχώς στο στήσιμο της ήταν στήσιμο άλλου σκηνοθέτη και όχι του Κ. Γαβρά. Σκηνές με "ασημί" περιπολικά της αστυνομίας που θυμίζουν περισσότερο εποχούμενα μιας ιδιωτικής σεκιούριτι, με πινακίδες της Ρόδου και του Ηρακλείου, αλλά και σκηνές που έρχονται κατευθείαν από νεόκοπες τηλέ - κινηματογραφικές προσπάθειες της δεκ του '90 και της πρώτης δεκαετίας του 2000, συνιστούν προχειρότητα και όχι ένα σκηνοθέτη του μεγέθους του Γαβρά.
Όλο το ρεζουμέ στη μορφή της ταινίας τελικά βρίσκεται εδώ: «Ο "Παράδεισος στη Δύση", δυστυχώς και περιέργως, δεν έχει καμία σχέση με το προηγούμενο έργο του Κώστα Γαβρά. Ακόμα και αισθητικά. Στον «Παράδεισο στη Δύση» δεν έχουμε μια αποτυχημένη απόπειρα (στον καθένα θα μπορούσε να συμβεί). Έχουμε μια προαποφασισμένη πρόχειρη και κακή εμπορική ταινία (κάτι στο οποίο δε μας είχε συνηθίσει ο Κώστας Γαβράς). Στον «Παράδεισο» του βασιλεύει η προχειρότητα. Οι χώροι, αν εξαιρέσεις ένα - δυο γαλλικά τοπία, στην πορεία του κεντρικού ήρωα μετανάστη για το Παρίσι, είναι όλοι πρόχειρα και χωρίς καλλιτεχνική δικαιολογία επιλεγμένοι, τα κοστούμια μοιάζουν να αγοράστηκαν από τη «λαϊκή», οι θέσεις της μηχανής μοιάζουν να προέκυψαν από τύχη και σύμπτωση, η αλληλουχία και ο χρόνος των πλάνων, η μουσική και οι ήχοι, οι ερμηνείες, όλα τα στοιχεία τέλος πάντων που συνθέτουν μια ταινία, μοιάζουν να έπεσαν από τον ουρανό»!
Φυσικά ακόμα και το τελικό μήνυμα θυμίζει περισσότερο υπερπαραγωγές της W. Disney παρά κάτι από Γαβρά, όταν ο πύργος του Άιφελ φωτίζεται σα χριστουγεννιάτικο δέντρο με ένα μαγικό ραβδάκι και χιλιάδες λαμπιόνια να αναβοσβήνουν πάνω του όταν το όνειρο ξεφτίζει. . Είναι απίστευτο πως ένας τόσο μεγάλος σκηνοθέτης δια του πρωταγωνιστή του να προσπαθεί να μας πείσει ότι "το ταξίδι στο στόχο είναι το παν ακόμα και αν χαθεί ο σκοπός του, η όταν δεν υπάρχουν καν οι αντίστοιχες συνθήκες εκπλήρωσης του".
Είναι αδύνατον να δεχτούμε το γεγονός, ότι τα όνειρα ενός κατατρεγμένου μετανάστη βρίσκουν "πραγματοποίηση"στο κοσμοπολίτικο όνειρο της κοινωνικής καταξίωσης σε ένα κόσμο γυαλιστερό. Είναι συν τοις άλλοις και αφύσικο, γιατί όταν αυτός βρίσκεται απέναντι στις "έτοιμες" για επέμβαση δυνάμεις καταστολής και όταν όλες οι ελπίδες έχουν καταρρεύσει αυτός να αρκείται στις ιδιότητες της μαγικής ράβδου. Αυτό μήπως τελικά συνιστά αυταπάτη και όχι ελπίδα για το αύριο;

85 ΧΡΟΝΙΑ «ΜΟΣΦΙΛΜ» Δεν είναι καιροί ... για «κεράκια»

2009-02-11T03:37:00.000-08:00

85 ΧΡΟΝΙΑ «ΜΟΣΦΙΛΜ»

Δεν είναι καιροί ... για «κεράκια»

Τα 85 χρόνια του - χωρίς να έχει γυρίσει ούτε μία ταινία τους τελευταίους δύο μήνες - συμπλήρωσε το Γενάρη το ιστορικό και ένα από τα μεγαλύτερα στούντιο του κόσμου

«Οταν περνούν οι γερανοί» (1957) του Μιχαήλ Καλατόζοφ

Σε άλλες εποχές, τα 85χρονα της «Μόσφιλμ», του μεγαλύτερου κινηματογραφικού στούντιο της Ρωσίας και ενός από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα στον κόσμο, θα γιορτάζονταν όπως άρμοζε στην ιστορία του. Ωστόσο, από τον Γενάρη του 1924, οπότε ιδρύθηκε, μέχρι την πρόσφατη συνέντευξη του σημερινού γενικού διευθυντή της, Καρέν Σαχναζάροφ, κύλησε πολύ «νερό» στο «αυλάκι» του χρόνου, «νερό» που άλλαξε, προσωρινά, πορεία με την αντεπανάσταση του 1991 και τη διάλυση της ΕΣΣΔ.

Σε συνέντευξή του στο ρωσικό ειδησεογραφικό πρακτορείο «Ρία - Νόβοστι», με αφορμή την επέτειο, ο Σαχναζάροφ ανακοίνωσε ότι τουλάχιστον τους δύο τελευταίους μήνες, στο στούντιο δεν έχει γίνει ούτε ένα «γύρισμα»! Τα μόνα του έσοδα προέρχονται από «εργολαβίες» που αναλαμβάνουν τα εργαστήριά του (μοντάζ, ήχος κλπ.). Αλλά όπως σημείωσε, «αν σήμερα δεν έχουμε "γυρίσματα", αύριο δε θα έχουμε και τίποτα να μοντάρουμε ή να επεξεργαστούμε τον ήχο του. Ετσι, η κατάσταση θα χειροτερεύει. Το πόσο είναι δύσκολο να προβλεφτεί».

Οψεις της παρακμής

Δεδομένου ότι η ιστορία της «Μόσφιλμ» ταυτίζεται, ουσιαστικά, όχι μόνο με τα παγκόσμιας εμβέλειας κινηματογραφικά επιτεύγματα της ΕΣΣΔ, αλλά και με την ανάπτυξή της σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, ανάπτυξη που «καθρεφτιζότανε» στη σοβιετική κινηματογραφική παραγωγή, έτσι τα φετινά, θλιβερά «γενέθλια» του στούντιο και η τραγική κατάσταση την οποία βιώνει, «αντανακλά» το γενικότερο κοινωνικό, πολιτιστικό και οικονομικό περιβάλλον της σημερινής Ρωσίας. Αλλωστε, η παρακμή των μεγάλων στούντιο της Ρωσίας (π.χ. και της «Λένφιλμ») έχει αιτία, που δεν είναι άλλη από την εμπορευματοποίηση που επέφερε η καπιταλιστική παλινόρθωση. Μάλιστα, το 2001 η κυβέρνηση άρχισε τις πρώτες «κρούσεις» για εισβολή των ιδιωτών στην τεράστια υλικοτεχνική υποδομή των μεγάλων στούντιο, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις. Ενα χρόνο μετά, το ρωσικό υπουργείο Πολιτισμού ανακοίνωνε την ιδιωτικοποίησή τους μέσω της μετοχοποίησης, με τον τότε υπουργό Πολιτισμού, Μ. Σβιντκόι, να δηλώνει ότι το «κράτος δεν έχει να δώσει» τα 300 εκατομμύρια δολάρια για τον εκσυγχρονισμό των στούντιο και τα 250 εκατομμύρια δολάρια για τη συνολική ετήσια παραγωγή ταινιών. «Το βασικό είναι να ξεφύγουμε από την κρατική φόρμα διοίκησης» σημείωνε, «προαναγγέλλοντας», ουσιαστικά, τις σημερινές εξελίξεις. Οι οποίες αφορούν το συντριπτικό μέρος του ρωσικού κινηματογράφου, αφού ακόμη και σήμερα, η «Μόσφιλμ» παράγει το 70% της εγχώριας κινηματογραφικής παραγωγής.

«Οκτώβρης» (1927) του Σεργκέι Αϊζενστάιν. Ενα από τα αριστουργήματα που γυρίστηκαν στα πλατό της «Μόσφιλμ»

«Μοιραία» ο διευθυντής θυμήθηκε παλιότερες δεκαετίες ακμής του στούντιο, όταν σε αυτό εργάζονταν «γίγαντες» της σοβιετικής και παγκόσμιας κινηματογραφίας. Από αυτούς θυμίζουμε μερικούς όπως οι: Αϊζενστάιν, Κλίμοφ, Ριζάνοφ, Ρομ, Ταρκόφσκι, Πουντόβκιν, Σαχναζάροφ, Ντοβζένκο, Τσουχράι, Μποντρόφ, Μιχαλκόφ και πλήθος άλλοι που πρόσφεραν κλασικές, πια, δημιουργίες. Αυτή η πολύ βαριά κληρονομιά δημιουργήθηκε πάνω σε πολύ συγκεκριμένες βάσεις: Δυνατότητα ανάπτυξης του ταλέντου, οργανωμένη οπτικοακουστική εκπαίδευση, άρτια υλικοτεχνική υποδομή. Δηλαδή, προϋποθέτει ένα κράτος που εκλαμβάνει τον κινηματογράφο ως τέχνη και όχι ως «προϊόν» μιας οπτικοακουστικής «βιομηχανίας». «Οταν ήρθα στη "Μόσφιλμ" τη 10ετία του '70», θυμάται ο Σαχναζάροφ, «βρήκα να δουλεύουν κινηματογραφιστές του ύψους του Κλίμοφ, του Ριζάνοφ, του Σουσκίν. Τουλάχιστον 15 "μάστορες" του κινηματογράφου και πίσω τους άλλοι 20 πολύ καλοί σκηνοθέτες. Ονομάστε μου έστω πέντε σημερινά ταλαντούχα ονόματα». Αραγε, «τέλειωσαν» οι σκηνοθέτες στη Ρωσία; «Τα αριστουργήματα γεννιούνται, όταν στην κοινωνία υπάρχει πλούσια πνευματική ζωή. Κατά την άποψή μου, σήμερα αυτή η ζωή ίσα που θερμαίνεται. Και σε αυτή τη "σούπα" είναι μάλλον αδύνατο να "βράσει" κάτι καλό», απάντησε ο Σαχναζάροφ.

Αν και τα 85χρονα αποτελούν αντικειμενικά μια πολύ καλή επέτειο για γιορτασμούς, ωστόσο, η κατάσταση δεν τους επιτρέπει. Το μόνο «δώρο» στη «Μόσφιλμ» - και αυτό εκ των ενόντων, ήταν η επανάχρηση του κτιρίου που στεγάζει τα εργαστήρια μοντάζ και ήχου, τα οποία ήταν «άεργα» επί 20 χρόνια. Για να γίνουν ακόμη πιο κατανοητά τα μεγέθη της παρακμής, στα 80χρονά της η «Μόσφιλμ» είχε παράξει τουλάχιστον 2.500 ταινίες!

Ιστορία δεμένη
με το σοσιαλισμό

«Ελα να δεις» (1985) του Ελεμ Κλίμοφ

Το ίδιο το στούντιο αποτελεί στην πραγματικότητα
ένα τεράστιο «σύμπλεγμα» κτιρίων και χώρων, μια ξεχωριστή και συνεχώς αναπτυσσόμενη επί δεκαετίες «πόλη» του κινηματογράφου, απλωμένη στην περιοχή των Λενίνσκιγιε Γκόρι (Λόφοι του Λένιν) που η κατασκευή της αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο της ανάπτυξης της σοβιετικής αρχιτεκτονικής. Η οποία έλυσε με έναν πρωτοποριακό τρόπο και σε διεθνές επίπεδο τη συνύπαρξη του πλήθους των διαφορετικών ειδικοτήτων που εμπλέκονται στον κινηματογράφο και των υποδομών τους. Ενώ, ταυτόχρονα, τα κτίρια αποτελούν και μια σύντομη, ζώσα, ιστορία της σοβιετικής αρχιτεκτονικής και των επιρροών της από καλλιτεχνικά κινήματα όμως ο κονστρουκτιβισμός.

Εχει σημασία να αναφερθεί ότι η «Μόσφιλμ», όπως και όλα τα μεγάλα στούντιο, μεταφέρθηκαν στην τότε Σοβιετική Δημοκρατία του Καζαχστάν κατά τη διάρκεια του πολέμου, όχι μόνο για να σώσουν την υποδομή τους, αλλά, φυσικά, να συνεχίσουν τη δουλειά τους! Πολλοί τεχνικοί και κινηματογραφιστές δήλωσαν εθελοντές για το μέτωπο, αλλά σε πολλούς το κράτος τους αρνήθηκε αυτή τη συμμετοχή, δεδομένης της σημασίας που έδινε στην εμψύχωση του λαού μέσω της Τέχνης. Αν και αντικειμενικά, η παραγωγή ταινιών τη 10ετία του '40 έπεσε, ωστόσο, τα στούντιο δεν έπαψαν ούτε μια μέρα να δουλεύουν! Το θρυλικό της έμβλημα, το γλυπτό «Ο Εργάτης και η Κολχόζνιτσα» εμφανίστηκε το 1947 για τις ανάγκες της ταινίας «Ανοιξη» και υιοθετήθηκε αμέσως σαν το σήμα του στούντιο.

Το έμβλημα του στούντιο «Ο Εργάτης και η Κολχόζνιτσα» υιοθετήθηκε το 1947

Αμέσως μετά τον πόλεμο και την επιστροφή της «Μόσφιλμ» στη Μόσχα και συγκεκριμένα το 1948, υπήρξε νέα εποχή κτιριακής αναγέννησης του στούντιο. Εκείνη τη χρονιά λήφθηκε η απόφαση για το σχέδιο της «Μεγάλης Μόσφιλμ», το οποίο περιλάμβανε νέα κινηματογραφικά πλατό, κτίρια ειδικά για την κατασκευή σκηνικών κ.ά. Τελευταία επέκταση του στούντιο έγινε τη 10ετία του '80, οπότε κατασκευάστηκε το μεγάλο κτίριο ηχογράφησης και επεξεργασίας ήχου, το οποίο έχει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει συμφωνική ορχήστρα και χορωδία 100 ατόμων! Συνολικά, το στούντιο διαθέτει 14 κινηματογραφικά πλατό, 287 χιλιάδες κοστούμια, 100 χιλιάδες οχήματα διαφόρων τύπων και εποχών, πίνακες και γλυπτά!

Τι έγινε μετά; Ο Σαχναζάροφ θυμάται ότι το 1994 μόνταρε στο στούντιο μια ταινία, την «Αμερικάνικη νύχτα». «Εκείνη τη στιγμή ήταν το μοναδικό φιλμ που δουλευόταν σε ολόκληρο το στούντιο. Βγήκα στο διάδρομο και μπορούσα να ακούσω την αντήχηση από τη φωνή μου»...

Γρηγόρης ΤΡΑΓΓΑΝΙΔΑΣ

Ivan Grozny (Ιβάν ο Τρομερός)Σεργκεϊ Αϊζενσταϊν

2009-01-10T05:53:00.000-08:00

Ο ΙΒΑΝ Ο 4ος μέγας δούκας της Μοσχοβίας στέφεται τσάρος το 1547, παρά την αντίθεση των ευγενών Βογιάρων και της θείας του Ευφροσύνης που θέλει να κάνει τσάρο το γιο της Βλαντιμίρ.
Ο Ιβάν νικάει τους Τατάρους και και καταστέλλει το πραξικόπημα των Βογιάρων.
Μια ταινία υπέροχη, με σκηνικά και κοστούμια που μόνο τη σοβιετική πρωτοπορία μπορούσε να τα διαθέσει και ένα μήνυμα που έρχεται απ' την μακρινή αλλά άκρως διδακτική ιστορία της Ρωσίας.
Για το πως ένας ηγέτης έρχεται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα και ενώνει το λαό του ενάντια στον εσωτερικό και τον εξωτερικό εχθρό.

Απόσπασμα από το πρώτο μέρος της ταινίας του Σεργκέι Αϊζενστάιν Ivan Grozny που γυρίστηκε το 1945.

Απόσπασμα από το δεύτερο μέρος της ταινίας του Σεργκέι Αϊζενστάιν Ivan Grozny που γυρίστηκε το το 1946.

Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο

2009-01-10T05:16:00.000-08:00

Σκηνοθεσία: Νίκος Τζήμας
Σενάριο: Νίκος Τζήμας
Μουσική/μουσική επιμέλεια: Μίκης Θεοδωράκης
Φωτογραφία: Νίκος Καβουκίδης
Διεύθυνση παραγωγής: Άρης Χατζόπουλος

Πρωταγωνιστούν: Αλέκος Αλεξανδράκης, Αντώνης Αντωνίου, Κώστας Αρζόγλου, Κώστας Καζάκος, Μάνος Κατράκης, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Πέτρος Φυσσούν, Φοίβος Γκιγκόπουλος.

ΥΓ* Η ταίνια ολόκληρη βρίσκεται στην ιστοσελίδα http://video.google.com και δεν είναι ανεβασμένη απο τούτο το ιστολόγιο, όπως δεν είναι ανεβασμένο από μας ούτε το απόσμα στο youTube, αλλά απο άλλο χρήστη, ήταν ανοικτή και σας παραθέτουμε το σύνδεσμο όπως είναι στη παραπάνω ιστοσελίδα.

http://video.google.com/videoplay?docid=7807382387321137016

Cine Collectiva

ΣΤΑΛΚΕΡ του Αντρέι Ταρκόφσκι

2008-12-26T10:27:00.000-08:00

Τα χρόνια έχουν περάσει και εμείς μεγαλώσαμε, δυστυχώς η ευτυχώς ο χρόνος αφήνει πίσω του και τα υπολείμματα της μνήμης που συχνά τα ανακαλούμε για να ζήσουμε σαν άνθρωποι.
Με το cinema θυμόμαστε και ανασκαλεύομαι το χρόνο και το χώρο της μνήμης και της φαντασίας, αλλά και της ζωής.
Οι ζωές μας είναι ταινία, μια ταινία δρόμου, πόθου, πόνου,χαράς και διεκδίκησης.
Είναι οι εικόνες που αντικειμενικά έφυγαν, αλλά στρογγυλοκάθισαν στους συνειρμούς. Και μπορεί με τον Αντρέι Ταρκόφσκι να είχαμε αγεφύρωτες ιδεολογικές διαφορές, του βγάζουμε το καπέλο γιατί έκανε ποίηση και το cinema είναι ακριβώς αυτό η ποίηση της εικόνας.
Το STALKER του 1978 το αγαπήσαμε και ειλικρινά είναι απ' τις λίγες ταινίες που λατρέψαμε τόσο πολύ.
Το STALKER καθόρισε και τον πρώτο τίτλο εκπομπής μας, (αν και άλλος ήταν ο νονός) και η οποία έλαβε χώρα για πρώτη φορά την Παρασκευή 11/11/1988,"Απαγορευμένη Ζώνη"την έλεγαν και ο ραδιοθάλαμος που τη στέγαζε, ήταν στον 5ο όροφο της οδού Πλαστήρα 33, στην έδρα του τότε Ελλήνο - Σοβιετικού συνδέσμου στα Χανιά.
Το STALKER, ακόμα και σήμερα μας καθορίζει τη σχέση μας με την εικόνα που μιλάει χωρίς μεγάλους και μακρόσυρτους διαλόγους που απογυμνώνουν τη μορφή και το περιεχόμενο της τέχνης που λέγεται cinema, απ' το ίδιο του το είναι!!!
Αυτή η ταινία μπορεί να είχε ένα μήνυμα που είναι σε αντίθεση με το διαλεκτικό υλισμό και τον επιστημονικό σοσιαλισμό αλλά αυτό ήταν γνωστό από τις πρώτες σκηνοθετικές τουαπόπειρες, εξάλλου ο Ταρκόφσκι ήταν πάντα κάπου ανάμεσα στον ηθικό σοσιαλισμό των Κόνγκεν, Νάτροπ και την ορθοδοξία.
Ωστόσο όμως με αυτόν τον θεωρητικά αδόκιμο τρόπο, προσπαθώντας δηλαδή να διαπραγματευτεί τον αντικειμενικό ιδεαλισμό, με την υλιστική διαλεκτική αντεστραμμένη όμως, αναπτύσσει δυϊστικά συμπεράσματα, καθόλου φιλικά σε σχέση με τον επιστημονικό σοσιαλισμό. Ακόμα και με αυτό το αδόκιμο φιλοσοφικό άλμα, καταφέρνει να υμνήσει τα ίδια τα περιθώρια βελτίωσης που ως σύστημα έχει σε σχέση πάντα με όλα τα προηγούμενα. Δε πρέπει να ξεχνάμε πως ο Ταρκόφσκι δεν τον έβλεπε με καλό μάτι, ως βαθύτατα Θρησκευόμενος και ζητούσε πάντα ηθικές πνευματικές παρεμβάσεις ως γνήσιος ιδεαλιστής .
Μπορεί να μη συμφωνούμε συνολικά με το τρόπο προσέγγισης του στα πράγματα, εφόσον άλλες είναι οι θεωρητικές του αφετηρίες.
Μπορεί να μη δέχεται ότι "η βία είναι η μαμή της ιστορίας", αλλά δεν είναι ούτε η μάνα, ούτε και ο πατέρας της όπως έγραφε ο μεγάλος Ένγκελς.
Μπορεί στο όνομα της "αγάπης" ο Χριστιανισμός να διέπραξε τα μεγαλύτερα εγκλήματα της ανθρώπινης ιστορίας, όμως αποτελεί εξελίξιμο μέγεθος και μια πρωταρχική ανάγκη για την ανθρωπότητα. Απ' αυτή την άποψη το μεγαλειώδες φιλμ του Ταρκόφσκι ακόμα μας συγκινεί.
Το μήνυμα: "Όταν αγαπάς ακόμα και η φύση το διαισθάνεται, μόνο με την αγάπη μπορείς να προχωρήσεις, γιατί αυτή πονάει περισσότερο και εκδικείται όσους δεν την σέβονται".
Μπορεί να μην υπάρχει κάτι που να δένει τα πιστεύω μας με τα δικά του, αλλά όπως και να το κάνουμε ούτε με το Μ. Χατζιδάκι θα είχαμε κοινά ιδεολογικά σημεία, ωστόσο όμως το έργο του είναι αυτό που είναι και δε γίνεται να μην το αγαπάμε αληθινά, εξάλλου ποιοι είμαστε εμείς που θα αμφισβητήσουμε το έργο των παραπάνω;

Cine Collectiva

ΤΟΠΙΟ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ(20 χρόνια Πίσω).

2008-12-20T11:51:00.000-08:00

Μία απ' τις αγαπημένες μας ταινίες, που έχουμε παρακολουθήσει δεκάδες φορές είναι αυτή που γύρισε ο Θ. Αγγελόπουλος το 1988, το "τοπίο στην ομίχλη".
Ανεξαρτήτως των συνειρμών και την επιστροφή στα εφηβικά μας χρόνια, (στη β' τάξη του Λυκείου πηγαίναμε τότε) και του τι σημαίνει για μας η επιστροφή στα τότε, το εν λόγω φιλμ παρουσιάζει μια εξαιρετική και λιτή πλοκή όπου η σκηνοθεσία και η φωτογραφία είναι μοναδικές, δηλαδή το κάτι άλλο.
Παράλληλα με τα παραπάνω αυτό που λατρέψαμε σε αυτό το φιλμ, όπως και σε όλα είναι η ανάγκη του δημιουργού να διατρέχει στην ελπίδα, ανεξαρτήτως χρόνου και γεωγραφίας.
Η νοσταλγία της συνάντησης του πατέρα απ' τα δυο αδέλφια, τη Βούλα και τον Αλέξανδρος, που αναζητούν απεγνωσμένα τον μετανάστη πατέρας τους που ζει στη Γερμανία.
Μια αναζήτηση που θυμίζει το μύθο του Σίσυφου και επαναλαμβάνεται υπό τη μορφή βρόγχου στο σταθμό του τραίνου.
Ένα φιλμ νοσταλγίας και ελπίδας με τη υπογραφή του μεγάλου Θεόδωρου Αγγελόπουλου...

Ραδιο Κολλεκτίβα.

Θωρηκτό Ποτέμκιν Β' Μέρος(Αγγλική Μετάφραση)

2008-11-21T16:04:00.000-08:00

SERGEI EISENSTEIN'S BATTLE SHIP POTEMKIN 1925 PART 2 ODESSA

Θωρητκό Ποτέμκιν Ά Μέρος (Αγγλική Μετάφραση)

2008-11-15T09:27:00.000-08:00

Η ταινιοθήκη της DEFA στον «902 TV»

2008-10-12T03:07:00.000-07:00

Η ταινιοθήκη της DEFA στον «902 TV»

Ενα σημαντικό όσο και άγνωστο κομμάτι της ευρωπαϊκής κινηματογραφικής παράδοσης παρουσιάζεται για πρώτη φορά ολοκληρωμένο στο ελληνικό κοινό

Ενα ξεχωριστό κινηματογραφικό αφιέρωμα ξεκινά η τηλεόραση του «902» με την προβολή φιλμ από την ταινιοθήκη της DEFA (Γερμανική Κινηματογραφική Κοινοπραξία). Από σήμερα, Κυριακή 11 Οκτώβρη, στις 9.30 το βράδυ και κάθε Κυριακή, θα παρουσιαστούν οι καλύτερες ταινίες της άγνωστης στην Ελλάδα, αλλά σημαντικής και αξιόλογης κινηματογραφικής παραγωγής στην πρώην Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (ΛΔΓ). Μαζί με τις δεκάδες ταινίες μυθοπλασίας θα προβληθούν και μια σειρά ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους των αξεπέραστων στο είδος Βάλτερ Χαϊνόφσκι και Γκερντ Σόιμαν.

Το αφιέρωμα θα ξεκινήσει με την προβολή της ταινίας - ντοκιμαντέρ των δύο προαναφερομένων κινηματογραφιστών «Ο πόλεμος με τις μούμιες». Η ταινία είναι η πρώτη του Κύκλου της Χιλής, μιας καταπληκτικής τετραλογίας, η οποία θα προβληθεί ολόκληρη και πραγματεύεται με αριστοτεχνικό τρόπο τις εξελίξεις στη Χιλή του Αλιέντε, το αμερικανόπνευστο στρατιωτικό πραξικόπημα του Πινοτσέτ, το ρόλο της εγχώριας πλουτοκρατίας και των πολυεθνικών, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων, τις διώξεις και τα βασανιστήρια, αλλά και τον ασίγαστο αγώνα των εργαζομένων και του λαού της Χιλής.

Η DEFA (Γερμανική Κινηματογραφική Κοινοπραξία), αποτέλεσε το όχημα παραγωγής των ταινιών μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ της ΛΔΓ. Στα 46 χρόνια λειτουργίας της, υλοποιήθηκαν μερικές εκατοντάδες ταινίες μυθοπλασίας και χιλιάδες ώρες ταινιών ντοκιμαντέρ, πολιτικού, κοινωνικού, ιστορικού και εκπαιδευτικού περιεχομένου.

Από το ντοκιμαντέρ των Βάλτερ Χαϊνόφσκι και Γκερντ Σόιμαν «Το νησί του διαβόλου»

Η φιλμογραφία της DEFA περιλαμβάνει πολλές ταινίες που εμφανίζονται στις λίστες με τις 100 καλύτερες γερμανικές ταινίες όλων των εποχών, υποψηφιότητες για «Οσκαρ», πολυάριθμες συμμετοχές και βραβεύσεις σε σημαντικά Φεστιβάλ (Κάννες, Βενετία κλπ.), ηθοποιούς που έγιναν ευρύτατα γνωστοί όπως ο Αρμιν Μίλερ Σταλ ή η Χίλντεργκαρντ Κνεφ και, το κυριότερο, σημαντικούς δημιουργούς με προεξάρχοντα το μεγάλο Κόνραντ Βολφ (η σχολή Κινηματογράφου του οποίου συνεχίζει να λειτουργεί και σήμερα με συχνές εμφανίσεις σε σπουδαστικά «Οσκαρ» ή στο πρόγραμμα «Cinefondation» των Καννών), o Κουρτ Μέτσιχ, ο Βόλφγκανγκ Στάουτε και πολλοί άλλοι.

Πολιτικά ντοκιμαντέρ

Οι ταινίες ντοκιμαντέρ αποτέλεσαν το «δυνατό χαρτί» της DEFA. Οι αναρίθμητες ώρες υλικού διατηρούν ακόμα και σήμερα ολόκληρη την κοινωνική, ιστορική και κυρίως πολιτική σημασία τους. Αιχμή του δόρατος των ταινιών τεκμηρίωσης ήταν το αχώριστο δίδυμο των κινηματογραφιστών Βάλτερ Χαϊνόφσκι και Γκερντ Σόιμαν, οι οποίοι άνοιξαν εντελώς καινούριους και ανεξερεύνητους δρόμους για το πολιτικό ντοκιμαντέρ. Η μέθοδός τους βασιζόταν στην προσέγγιση των εμπλεκομένων πολιτικών αντιπάλων, συχνά με μεθόδους κυριολεκτικής εξαπάτησης και στην εκμαίευση πληροφοριών και λεπτομερειών που σε καμιά άλλη περίπτωση δε θα γινόταν ευρύτερα γνωστές. Με αυτόν τον τρόπο εξασφάλισαν συνταρακτικές ομολογίες των Χιλιανών πραξικοπηματιών και βασανιστών, Νοτιοβιετναμέζων λακέδων των Αμερικανών, εγκληματιών μισθοφόρων, κλπ.

«Οι στρατηγοί», των Β. Χαϊνόφσκι και Γκ. Σόιμαν

Με το επιδέξιο μοντάζ των ταινιών τους, πέτυχαν τη σφαιρική και ολοκληρωμένη κάλυψη των αιτίων, των σκοπιμοτήτων και των πολιτικών που οδήγησαν στις εξελίξεις σε όλα τα θερμά σημεία του πλανήτη. Στο Χιλιανό πραξικόπημα (η σχετική τετραλογία τους παραμένει κλασική και αξεπέραστη), στην αμερικανική ανάμειξη στον πόλεμο του Βιετνάμ, στις μυστικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ στην Αφρική, στη χρησιμοποίηση αδίστακτων εγκληματιών κλπ. Οι ταινίες του στούντιο Χαϊνόφσκι - Σόιμαν παραμένουν υποδείγματα ντοκιμαντέρ και αποτελούν πραγματικά ντοκουμέντα με θέση και άποψη τα οποία, όντως στρατευμένα, παραμένουν απολύτως έγκυρα και αποκαλυπτικά, συντριπτικά σχεδόν στην εν ψυχρώ παρουσίαση των κρίκων κάθε τραγωδίας.

Η τηλεόραση του «902», σε ένα πολύμηνο αφιέρωμα θα προβάλει τις σημαντικότερες ταινίες μυθοπλασίας (34 τον αριθμό) και το σύνολο των πολιτικών ντοκιμαντέρ των Χαϊνόφσκι - Σόιμαν (16 φιλμ μεγάλου μήκους). Ο Ελληνας τηλεθεατής έχει τη σπάνια ευκαιρία να γνωρίσει ολοκληρωμένο ένα σημαντικό κομμάτι της Ευρωπαϊκής Κινηματογραφικής ιστορίας, στην ολότητά του σχεδόν σε πρώτη τηλεοπτική προβολή.

ΜΙΚΡΟ: "Παλεύουμε για τα «μικρά» στοχεύουμε στα μεγάλα" …

2008-10-10T10:04:00.000-07:00

ΛΑΒΑΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΜΙΚΡΟ(«μικρό»Σωματείο για την υποστήριξη και τη διάδοση της ταινίας μικρού μήκους.)ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΘΕΤΟΥΜΕ ΩΣ ΕΧΕΙ. CINECOLLECTIVA

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Αθήνα, 10 Οκτωβρίου 2008

Το «μικρό», Σωματείο για τη διάδοση της ταινίας μικρού μήκους, ξεκινά σε συνεργασία με την New Star κάθε Δευτέρα από 20 Οκτωβρίου στον κινηματογράφο Αφαία προβολή ελληνικών ταινιών μικρού μήκους.

Οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να δουν καλές ταινίες μικρού μήκους, οι οποίες μέχρι τώρα δεν προβάλλονταν στις κινηματογραφικές αίθουσες, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να βρουν το κοινό τους. Θα πρέπει να τονίσουμε ότι όλοι ανεξαιρέτως οι Έλληνες δημιουργοί ξεκίνησαν από την ταινία μικρού μήκους πριν να κάνουν την πρώτη τους μεγάλου μήκους.

Θεωρούμε ότι η ταινία μικρού μήκους είναι ένα κομμάτι της κινηματογραφίας και θα πρέπει να προβάλλεται όπως και τα άλλα κινηματογραφικά έργα, πέρα από τα Φεστιβάλ ή τις φεστιβαλικές εκδηλώσεις.

Είμαστε βέβαιοι ότι η ταινία μικρού μήκους έχει κοινό, απλά αυτό δεν έχει έρθει σε επαφή μαζί της, δεν τη γνωρίζει και, κατά συνέπεια, δεν την αναγνωρίζει σαν ένα κομμάτι της εθνικής μας κινηματογραφίας. Οι διάφορες εκδηλώσεις που έχουμε κάνει, τα Φεστιβάλ και οι οργανωμένες προβολές με ταινίες μικρού μήκους, μας έχουν πείσει ότι η ταινία μικρού μήκους μπορεί να βρει το κοινό της αν την προωθήσουμε όπως ακριβώς και τις άλλες ταινίες.

Ξεκινάμε αυτή την προσπάθεια με την ελπίδα να βρούμε και άλλες αίθουσες που θα δεχτούν να προβάλλουν ταινίες μικρού μήκους με εισιτήριο, εκτός Φεστιβάλ ή φεστιβαλικών εκδηλώσεων. Είμαστε βέβαιοι ότι η ποιότητα ενός μεγάλου μέρους της ελληνικής ταινίας μικρού μήκους θα κερδίσει το κοινό της και η προσπάθειά μας θα πετύχει. Παράλληλα η διαμόρφωση του κινηματογράφου Αφαία, σε ένα πολυχώρο πολιτισμού, δε μας αφήνει ασυγκίνητους και, σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί η ταινία μικρού μήκους να λείπει από εκεί.
Θα χαρούμε πολύ να δούμε τους φίλους της ταινίας μικρού μήκους , να μοιραστούμε μαζί τους τη χαρά της δημιουργίας ενός κινηματογραφικού έργου.

Καλούμε επίσης κάθε δημιουργό ταινίας μικρού μήκους να επικοινωνήσει μαζί μας στο email: mikrosomateio@yahoo.gr η στα παρακάτω τηλέφωνα (Γιάννης Φραγκούλης: 6974123481 και Κώστας Σταματόπουλος: 6970332209.) για να προβάλλουμε την ή τις ταινίες του σε μια κόπια dvd.

Οι προβολές ξεκινούν κάθε Δευτέρα από 20 Οκτωβρίου, στις 6.00 μ.μ., στην Αφαία, Δημοσθένους 96, στο ύψος της Β΄ Εισόδου στη Συγγρού .
Η συνολική διάρκεια της προβολής των ταινιών είναι μία ώρα.

Το «μικρό» δραστηριοποιείται με τους εξής τρόπους: διοργανώνει προβολές ταινιών μικρού μήκους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, συμμετέχει σε Ημερίδες και Διημερίδες για την Τέχνη και τον Πολιτισμό της αισθητικής αγωγής και της καλλιτεχνικής παιδείας, συνεργάζεται με κινηματογραφικούς οργανισμούς και Σωματεία , δίνει πληροφορίες για όλα τα στάδια της παραγωγής των ταινιών μικρού μήκους (προετοιμασία-εκτέλεση-διανομή) . Στο Αρχείο του περιλαμβάνονται πάνω από 70 τίτλοι σε φιλμ και 350 τίτλοι σε VHS 200 τίτλοι σε DVD καθώς και φωτογραφίες και ενημερωτικό υλικό ταινιών μικρού μήκους. Επίσης υπάρχει data base για ελληνικές ταινίες μικρού μήκους και για τα διεθνή φεστιβάλ. Βασικές επιδιώξεις του σωματείου είναι η ευαισθητοποίηση προσώπων και φορέων που ενέχονται σε κάθε φάση κατασκευής, προβολής και διάδοσης της μικρού μήκους ταινίας καθώς επίσης και η διαφύλαξη, η συντήρηση και η προβολή των ταινιών μικρού μήκους και η πραγματοποίηση γόνιμου διαλόγου με αντίστοιχους φορείς διεθνώς.

«μικρό»Σωματείο για την υποστήριξη και τη διάδοση της ταινίας μικρού μήκους.
Μεθώνης 46 Αθήνα , Email :mikrosomateio@yahoo.gr , Blog : mikro.yooblog.gr
Μέλος του International Short Film Conference (I.S.F.C.)

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ «ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ» ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

2008-10-05T10:35:00.000-07:00

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ «ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ» ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Κράτος και μονοπωλιοποίηση της οπτικοακουστικής αγοράς

Το παράδειγμα της Ρωσίας ...που αφορά και στα «καθ' ημάς»


Γρηγοριάδης Κώστας

Ενίσχυση της διαδικασίας συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του οπτικοακουστικού κεφαλαίου με δημόσιο χρήμα, προσανατολισμένο, παράλληλα, και στην «κατασκευή» οπτικοακουστικών «προϊόντων» που θα προπαγανδίζουν την αστική ιδεολογία, σημαίνουν οι αλλαγές στην κρατική χρηματοδότηση στον κινηματογράφο που παρουσίασε πρόσφατα η ρωσική κυβέρνηση.

Εχει σημασία να υπογραμμιστεί ότι αυτές οι διαδικασίες αφορούν άμεσα στην Ευρώπη, φυσικά και στην Ελλάδα, αφού η μονοπωλιοποίηση της οπτικοακουστικής «αγοράς» έχει ήδη γιγαντώσει επιχειρήσεις που παράγουν, διανέμουν και προβάλλουν σε δικές τους αίθουσες το «προϊόν» τους. Εν αναμονή μάλιστα του «πολύκροτου» νομοθετικού πλαισίου για τον ελληνικό κινηματογράφο, οι εξελίξεις στη Ρωσία υπογραμμίζουν τους κινδύνους που απειλούν και τους Ελληνες δημιουργούς. Από αυτήν την άποψη, αυτό που προωθείται στη Ρωσία έχει ιδιαίτερη σημασία, ώστε να αναδειχτεί η βάση, η «λογική» και ο προσανατολισμός του καπιταλιστικού κράτους (και) στην πολιτική του για τον κινηματογράφο.

Οι αλλαγές, λοιπόν, στην κρατική στήριξη στο ρωσικό κινηματογράφο αφορούν καταρχήν στον τρόπο χρηματοδότησης. Ετσι, τα χρήματα θα μοιράζονται με βάση τρεις άτυπες «κατηγορίες»: 1) «Στοχοπροσηλωμένα» (sic) στις μεγάλες εταιρείες παραγωγής 2) Σε κινηματογραφικά σχέδια «ιδιαίτερης σημασίας» (όπου η ταινία θα πρέπει να «απαντά» σε κάμποσα κριτήρια, μεταξύ των οποίων ο «πατριωτισμός» και η ...«ηθική διαπαιδαγώγηση»!) 3) Και, όπως γίνεται μέχρι τώρα, σε μεμονωμένες παραγωγές μυθοπλασίας ή μη.

Ο αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού, Αλεξάντρ Γκόλουτβα, είπε ότι στις ταινίες «ιδιαίτερης σημασίας», δηλαδή στις προπαγανδιστικές, που, σύμφωνα με τον ίδιο είναι 5 - 7 κατά μέσον όρο το χρόνο, θα δοθούν 1 δισεκατομμύριο ρούβλια (περίπου 28 εκατομμύρια ευρώ), ενώ από 1 δισ. ρούβλια θα δοθούν επίσης στις εταιρείες παραγωγής, στις παραγωγές μυθοπλασίας, στα ντοκιμαντέρ, τα κινούμενα σχέδια και στις πρώτες ταινίες σκηνοθετών. «Το μόνο που μένει είναι να πάρουμε αυτά τα χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό», πρόσθεσε.

«Ευκαιρίες» συγχωνεύσεων

Ωστόσο, οι παραγωγοί εκτιμούν ότι από τις 180 εταιρείες οπτικοακουστικού της ρωσικής αγοράς, μόνο 6 - 8 μπορούν να υπολογίζουν σε κρατική ενίσχυση, με βάση τα νέα δεδομένα. Δηλαδή, κάνουν λόγο ουσιαστικά για «μονοπωλιοποίηση» της οπτικοακουστικής αγοράς. Μέχρι τώρα, η κρατική ενίσχυση στον κινηματογράφο δινόταν σε μεμονωμένες παραγωγές και το συνολικό ποσό ήταν περίπου 3 δισ. ρούβλια. Ο νέος τρόπος χρηματοδότησης αφορά χρονικά την περίοδο 2009 - 2011. Το ρωσικό ΥΠΠΟ εκτιμά πως όποια απόφαση για χρηματοδότηση του κινηματογράφου από τη Δούμα (Κάτω Βουλή) θα είναι «προς τα πάνω». Μάλιστα, το υπουργείο προγραμματίζει για το 2008 η χρηματοδότηση να φτάσει τα 3,3 δισ. ρούβλια, το 2009 - 3,5 δισ. ρούβλια, το 2010 - 5,6 δισ. και το 2011 - 5,7. Δηλαδή, 18,1 δισ. ρούβλια από φέτος μέχρι και το 2011.

Δεν είναι μόνο οι παραγωγοί που διαπιστώνουν ότι η κρατική χρηματοδότηση θα οδηγήσει σε συγκέντρωση κεφαλαίου (αν και δεν το ονομάζουν έτσι φυσικά). Ο επικεφαλής της επιτροπής πολιτισμού της Δούμας, Γκριγκόρι Ιβλίεφ, θεωρεί ότι το «εύρος» των εταιρειών που θα χρηματοδοτηθούν ...«δεν έχει σημασία». «Δεν είναι καθόλου απαραίτητο ότι την κρατική παραγγελία θα τη λάβει μεγάλη εταιρεία και όχι μεσαία. Το πόσο μεγάλη είναι μια εταιρεία δεν αποτελεί την πιο βασική προϋπόθεση. Τώρα είναι βασικότερος ο ανταγωνισμός των ιδεών, αυτός θα είναι αποφασιστικός για την κρατική στήριξη». Πρόσθεσε, πως η υποστήριξη με τον προηγούμενο τρόπο «δεν ήταν αποτελεσματική», αφού δεν είχε σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία «μεγάλης ποιότητας ταινιών». Αλλά, μην μπορώντας να κρύψει για πολύ το βασικό στόχο, πρόσθεσε «αθώα» ότι η χρηματοδότηση ταινιών «που ενοποιούν τη χώρα», θα δώσει την «ευκαιρία στις ποιοτικές εταιρείες για συμπαραγωγές». Προοπτική, προσθέτουμε εμείς, που σε συνδυασμό με το ότι η χρηματοδότηση θα είναι «στοχοπροσηλωμένη», θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε εξαγορές και συγχωνεύσεις της εγχώριας αγοράς.

Για να «διασκεδάσει» αυτούς τους φόβους, ο Ιβλίεφ πρόσθεσε ότι σε περίπτωση που οι μικρές εταιρείες δε βρίσκουν «εφαρμογές», τότε «θα» αυξηθεί το συνολικό ποσό της χρηματοδότησης. Οσο για τα κριτήρια του «πατριωτισμού» και της «διαπαιδαγώγησης» είπε, στο ίδιο μοτίβο, ότι υπάρχει και το κριτήριο της «υποστήριξης της αναζήτησης». «Και οι νέοι, αν μας δείξουν κάτι νέο και ασυνήθιστο, δημιουργούν τέχνη για την τέχνη, επίσης θα έχουν κρατική υποστήριξη»!

Ολα αυτά τα «ωραία» όμως διαψεύδονται από τις ίδιες τις εταιρείες και μάλιστα από αυτές που ήταν και οι «πρωτεργάτες» των αλλαγών. Εκπρόσωπος μιας από αυτές τις εταιρείες, ο διευθυντής της «CTB», Σεργκέι Σελιάνοφ, δήλωσε ξεκάθαρα ότι στην ουσία όλα αυτά γίνονται για να στηριχτούν 6-8 εταιρείες που είναι εδώ και καιρό «σταθερές» και να «τους δοθεί η δυνατότητα να οργανώσουν τη δραστηριότητά τους». Η υπόλοιπη χρηματοδότηση θα δοθεί «με τη συνήθη τάξη», δηλαδή, όλες οι άλλες εταιρείες θα πάρουν «περίπου τη μισή»!

Ετσι, με τα παραπάνω δεδομένα σχηματίζεται η εξής «εικόνα»: Από τις 180 εταιρείες της οπτικοακουστικής αγοράς της Ρωσίας (οι οποίες παράγουν περίπου 215 ταινίες ετησίως) μόλις οι 6-8 θα πάρουν τα μισά από τα 18,1 δισ. ρούβλια (περίπου 500 εκ. ευρώ) που προϋπολογίζει η κυβέρνηση για τον κινηματογράφο μέχρι το 2011 και όλες οι υπόλοιπες (πάνω από 170) θα πάρουν τα άλλα μισά! Ετσι, το κράτος θα παρέμβει καταλυτικά στη μονοπωλιοποίηση του οπτικοακουστικού τομέα στην εσωτερική καπιταλιστική αγορά.

Μάλιστα, την προοπτική αυτή την υπογραμμίζει και ο Σελιάνοφ, θεωρώντας πως θα υπάρξουν δύο «διέξοδοι» για τις μικρές εταιρείες: 'Η θα συνεχίσουν ως έχουν «παραδοσιακά» (sic) καταφέρνοντας να παράξουν στην καλύτερη περίπτωση μια ταινία με κρατική χρηματοδότηση που δε θα ξεπερνά τα 25 εκ. ρούβλια, ή κάτι περισσότερο «αποτελεσματικό» για τον ίδιο, ο «συνεταιρισμός» με τις μεγάλες εταιρείες. «Αν πάμε σε ένα μοντέλο δυνατού παραγωγού με ένα ενδιαφέρον πλάνο και συμφωνήσουμε για τη μοιρασιά δικαιωμάτων και χρημάτων, τότε η ταινία θα βγει την επόμενη μέρα»! Αν στη θέση της ταινίας βάλουμε ένα οποιοδήποτε άλλο βιομηχανικό προϊόν, είναι φανερό ότι η εμπορευματική λογική δε θα διαφέρει. Αυτό είναι λοιπόν το μέλλον που «ονειρεύεται» το κεφάλαιο (όχι μόνο το ρωσικό) για την κινηματογραφική τέχνη.

Χτύπημα στον κινηματογράφο του «δημιουργού»

Φυσικά, θα υπάρξουν ριζικές αλλαγές και στο περιεχόμενο και τη μορφή των ταινιών. Ο Σελιάνοφ αφήνει να εννοηθεί ότι ο λεγόμενος «κινηματογράφος του δημιουργού» θα πάει στα αζήτητα, προοπτική που δεν ενοχλεί καθόλου τα μεγάλα στούντιο. Η δικαιολογία είναι γνωστή και από την ελληνική πραγματικότητα: «Αν δούμε τον κατάλογο των ταινιών στις οποίες το κράτος έδωσε λεφτά, τότε, περίπου τα μισά ονόματα δε λένε τίποτα σε κανένα. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι, πού προβλήθηκαν οι ταινίες. Και δεν πρόκειται μόνο για ντεμπούτα», λέει.

Βέβαια, οι «μικρο-μεσαίοι» παραγωγοί (σ.σ. οι οποίοι θέλουν φυσικά να γίνουν κι αυτοί «μεγάλοι») ανησυχούν. Κάνουν λόγο για διάλυση των μικρών και μεσαίων εταιρειών. Ωστόσο, οι όποιες διαφωνίες τους εστιάζονται στο ότι αυτές οι αλλαγές οδηγούν σε έναν ...«μη αγοραίο μηχανισμό»(!) επειδή θα δοθούν πολλά σε λίγους και λίγα σε πολλούς! Πιο συγκεκριμένα, λένε ότι θα δοθεί χτύπημα στα μικρά στούντιο που δουλεύουν με νέους δημιουργούς και «μη εμπορικό» κινηματογράφο. Πρόκειται για τη γνωστή μικροαστική (και όχι μόνο) «κριτική» περί ...«στρέβλωσης της αγοράς». Λες και υπάρχει ...«δίκαιη αγορά». Στην πραγματικότητα είναι «τελειωμένοι». «Ειδικοί» της «αγοράς» προβλέπουν τα αυτονόητα: Ή οι «μικροί» θα διαγκωνίζονται ποιος θα πρωτοπάρει το περίπου 1 εκ. ρούβλια ανά 40 εταιρείες που σχεδιάζουν μια ταινία μυθοπλασίας, δηλαδή «ψίχουλα», ή θα «φαγωθούν» από τους μεγάλους ανταγωνιστές.

Ενας από τους «μικρούς», ο Σεργκέι Τσλιγιάντς, εκφράζει τέλεια τις ψευδαισθήσεις τους. Σε δήλωσή του στο πρακτορείο «Ρία - Νόβοστι», αφού καυτηριάζει τα μέτρα, προσθέτει ότι οι δυνατές εταιρείες πρέπει να «δημιουργούνται» ...με τη βοήθεια των «αγοραίων μηχανισμών» και ότι αν «μπουκωθούν» με κρατικά χρήματα, τότε θα προκύψει «σιτάρι με λασπωμένα πόδια» (σ.σ. κάτι ανάλογο με το ελληνικό «κάστρο στην άμμο»).

Γρηγόρης ΤΡΑΓΓΑΝΙΔΑΣ
Πηγές: «Ρια - Νοβοστι», «gazeta.ru»

"Yella" του Κρίστιαν Πέτσολντ

2008-09-07T06:51:00.000-07:00

Το «Yella» είναι μια ταινία γεμάτη ψυχολογικές εναλλαγές, είναι ένα κλιμακούμενο μινιμαλιστικό θρίλερ με πραγματικά στοιχεία παρμένα απ' το στυγνό καπιταλισμό, όπου "το κράτα με να σε κρατώ να ανεβούμε το Βουνό" μετατρέπεται σε "πάτα με να σε πατώ για να ανέβω στο Βουνό.
Το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας, η Γέλλα, αποφασίζει να γυρίσει σελίδα στη ζωή της και αυτό είναι απόρροια του διαλυμένου γάμου της με τον Μπεν, ο οποίος είχε επενδύσει τα πάντα σε αυτήν για να επεκτείνει τη μικρή οικογενειακή τους επιχείρηση η οποία όμως διέλυσε πριν το γάμο τους. Η Γέλλα ψάχνει και βρίσκει μια καλοπληρωμένη δουλειά υπαλλήλου σε μια μεγάλη εταιρεία στο Ανόβερο και αποχαιρετά τον πατέρα της, παίρνει μια βαλίτσα με λιγοστά προσωπικά αντικείμενα και κατευθύνεται προς το σιδηροδρομικό σταθμό της μικρής της πόλης, η εικόνα της οποίας αντανακλά την οικονομική κρίση. Στην εξώπορτα υποχωρεί στην πίεση του Μπεν, που την περιμένει κρυφά, και την παρακαλεί να την μεταφέρει στο σταθμό όπου όμως φτάνει βρεμένη μιας και ο Μπέν ρίχνει τη Rover του στο ποτάμι σε μια απέλπιδα προσπάθεια δυαδικής αυτοκτονίας.
Από αυτό το σημείο και έπειτα ο Κρίστιαν Πέτσολντ σκηνοθετεί μια ταινία περιπλάνησης που θυμίζει σε πολλά τις μεγάλες στιγμές του Ιταλικού Νεορεαλισμού.
Η βρεμένη Γέλλα μπαίνει στο τρένο ξυπνάει στο Ανόβερο και με το που πατάει το πόδι της εκεί ξεκινάει η περιπέτειά της. Ο κύκλος αλλοτρίωσης και ξεπεσμού σε έναν κόσμο που τον διακρίνει η ψυχρότητα του γυαλιού και οι νεκρές ανθρώπινες σχέσεις αποκωδικοποιεί το σημερινό καπιταλισμό.
Η καλοπληρωμένη δουλειά αποδεικνύεται - μαϊμού- και ο άνθρωπος που την προσέλαβε ήταν ένα δείγμα του ίδιου του συστήματος που πουλάει και αγοράζει μπόλικη εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο με μπόλικο αέρα κοπανιστό.
Όταν επιστρέφει στο ξενοδοχείο της απογοητευμένη, αλλά αξιοπρεπής, την πλησιάζει το βασιλόπουλο του παραμυθιού: ο μοναχικός Φίλιπ που ταξιδεύει στη Γερμανία και διαπραγματεύεται εξαγορές μικρών επιχειρήσεων.
Στο ξενοδοχείο τη πλησιάζει ένας τύπος ο Φιλίπ ο οποίος είναι ένας "τζογαδόρος του χρηματιστικού κεφαλαίου", αγοράζει όσο φτηνότερα μπορεί χρεοκοπημένες μικρές επιχειρήσεις με μηδενικό κόστος και τις εξυγιένει βάζοντας τες στον όμιλο του αφεντικού του, μοιράζοντας εικονικές αυξήσεις του μετοχικού κεφαλαίου και τη δωρεά μετοχών ανάλογα με την εκτίμηση που του έχει κάνει η Γέλλα και καλοπληρώνετε με 25000 ευρώ κάθε φορά. Εδώ το βλέπουμε μόνο μια.
Όλα κινούνται στον αστερισμό της "αρπαχτής" έως ότου το φάντασμα του Μπέν εμφανίζεται τη στιγμή που ο Φιλίπ εξαγοράζει τη Χρεοκοπημένη εταιρία του Μπέν και της Γέλλα με τη βοήθεια της τελευταίας. Το φάντασμα δεν είναι τίποτα άλλο απ' τα ψήγματα συνείδησης που έρχονται ως Ερινύες στο κεφάλι της και της υποδεικνύουν ότι ο γιαλός είναι στραβός, ωστόσο η μοιραία Γέλλα ακολουθεί το ένστικτο του κέρδους και της εκδίκησης.
Το μήνυμα δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας, σε ένα φιλμ που δεν έχει καμία μεταφυσική πτυχή, αλλά δεκάδες συμβολισμούς για να πάρει τη χρηματοδότηση και να γυριστεί χωρίς κανένα πρόβλημα. Ένα μήνυμα που κινείται στα παρακάτω: Ο καπιταλισμός είναι ένα απάνθρωπο σύστημα και χτυπάει στο χαμηλό υπογάστριο της επιβίωσης και της εκδίκησης, σε κάνει ικανό να ξεπουλήσεις το είναι και το παρελθόν σου, αρκεί να σε έχει πείσει, ακόμα και τότε οι Ερινύες δε φτάνουν.

Γιάννης Κ.

«Η έβδομη σφραγίδα»

2008-09-06T04:08:00.000-07:00

«Η έβδομη σφραγίδα» σκηνοθετήθηκε από τον Ινγκμαρ Μπέργκμαν. Ο ιππότης Μπλοκ, που γυρίζει από σταυροφορία με τον ιπποκόμο του Γιονς, συναντάει στην ακρογιαλιά το θάνατο. Του ζητάει παράταση ζωής, αλλά εκείνος αρνείται. Του προτείνει να μονομαχήσουν στο σκάκι κι εκείνος δέχεται. Στην εξοχή, η γυναίκα του Μία και ο Σκάτι, πλανόδιοι θεατρίνοι, διηγούνται ιστορίες και οράματα, παίζουν κι ετοιμάζουν παράσταση. Ο Μπλοκ σε εξοχική εκκλησία εξομολογείται τις αμφιβολίες του σ' ένα μοναχό και του περιγράφει πώς θα νικήσει το θάνατο στο σκάκι. Ο μοναχός καγχάζει. Είναι ο θάνατος... Η ταινία αυτή έκανε διάσημο τον Ινγκμαρ Μπέργκμαν σ' ολόκληρο τον κόσμο. Πρόκειται για μια ποιητική αλληγορία, ένα φιλοσοφικό μύθο. Παίζουν: Μαξ Φον Σίντοφ, Μπενκτ Εκεροτ, Γκούναρ Μπγιαϊρνστράντ, Μπίμπι Αντερσον, Νιλς Πόπε.(Αναδημοσίευση από "Ρ")

Σχόλιο:Η καλύτερη ταινία του μεγάλου Δημιουργού που μιλάει για την αγωνιώδη προσπάθεια του ανθρώπου για να νικήσει το θάνατο. Τη ταινία την έχουμε δει πάνω από πέντε φορές και θα την παρακολουθούσαμε και χτες ωστόσο σας παρουσιάσαμε στην προηγούμενη ανάρτηση του τι τελικά επιλέξαμε να δούμε...

Γιάννης Κ.

«Στην τύχη ο Μπαλταζάρ»

2008-09-06T03:52:00.000-07:00

Σκηνή από την ταινία του Μπρεσόν «Στην τύχη ο Μπαλταζάρ»

Ο Ρομπέρ Μπρεσόν είναι ο δημιουργός της ταινίας «Στην τύχη ο Μπαλταζάρ» που θα μεταδόθηκε χτες στις 24.00 από την ΕΤ-1. Τρία παιδιά από το Παρίσι περνούν τις διακοπές τους σ' ένα χωριό των Πυρηναίων, παρέα με μια χωριατοπούλα, την Μαρί. Εχουν κι έναν γάιδαρο που τον βαφτίζουν Μπαλταζάρ. Η οικογένεια ενός από τα παιδιά, του Ζακ, φεύγει για πάντα από το χωριό και το κτήμα της διαχειρίζεται ο πατέρας της Μαρί, στην οποία ανήκει πια και ο Μπαλταζάρ. Τα χρόνια περνούν κι ενώ ο πατέρας της Μαρί κατηγορείται άδικα για κακή διαχείριση, ο Ζακ επιστρέφει για να βγάλει άκρη. Ξαναφεύγει άπρακτος και η Μαρί, απογοητευμένη, παραμελεί τον γαϊδαράκο, που τον αγοράζει ο φούρναρης του χωριού, ο Ζεράρ, ο οποίος μάλιστα αποπλανά την Μαρί. Ο Αρνόλντ, ένας ιδιότυπος τυχοδιώκτης, παραλαμβάνει τον άρρωστο Μπαλταζάρ και τον γιατρεύει, παρά την άποψη του κτηνιάτρου, που συνιστά την ευθανασία...Παίζουν: Αν Βιαζέμσκι, Φρανσουά Λαφάρζ, Φιλίπ Ασλέν, Ναταλί Ζουαγιό, Ζαν-Κλοντ Γκιλμπέρ.(Αναδημοσιεύση απο "Ρ")

Το μήνυμα της εκπληκτικής αυτής ταινίας σταχυολογεί τη σχέση χρήσης ιδιοκτησίας και ατομικής ιδιοκτησίας με ένα τρόπο ιδιαίτερα γνωστό στην Ελληνική ύπαιθρο, δείχνοντας απ' τη μία το δίκαιο της χρησικτησίας και απ' την άλλη το δίκαιο των εκμεταλλευτικών συστημάτων, που στηρίζονται στο δίκαιο της ατομικής ιδιοκτησίας και στο δίκαιο της εργασίας που όμως είναι ξένο στο σύστημα που πραγματοποιείται.
Ο συμβολισμός του γαϊδάρου είναι η επιμονή και η υπομονή που αλληλοδιαδέχονται στις συγκρούσεις ανάμεσα στον ιδιοκτήτη και το χρήστη γης.

Γιάννης Κ.

Import Export του Ούρλιχ Σάιντλ Β'Μέρος

2008-09-01T08:33:00.000-07:00

http://www.youtube.com/watch?v=DYa3qNYSnJQ

H νέα ταινία του Ούλριχ Σάιντλ («Dog Days») είναι οικοδομημένη πάνω στη λογική του συμπεράσματος που αντλείται απ' τη δυαδικότητα μιας ταξικής κοινωνίας:
Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια κυνική εισαγωγή και εξαγωγή ανθρώπων μέσα σε μία παράλληλη και σπονδυλωτή κινητικότητα απ' την υπό ανάπτυξη καπιταλιστική Ουκρανία στην εξελιγμένη καπιταλιστική Αυστρία και αντίστροφα. Εδώ πέρα το ταξικό μίσος της αστικής τάξης απέναντι στην εργατική τάξη που τη μαθαίνουν να είναι "Συγκαταβατική - Δουλοπρεπής και Χαρούμενη" απέναντι στους πελάτες μας δείχνουν το πραγματικό πρόσωπο του Καπιταλιστικού συστήματος οι άνθρωποι είναι προϊόντα.
Οι βίοι παράλληλοι θα έλεγε κανείς πως συνυπάρχουν ταυτόχρονα σε δυο διαφορετικές γωνίες της Ευρώπης και συναντούν τα ίδια ακριβώς προβλήματα. Την άρνηση του συστήματος να τους αποδεχτεί ως εργάτες με δικαιώματα δηλαδή ως ανθρώπινες υπάρξεις.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι όταν η Ουκρανή νοσηλεύτρια και μητέρα ενός βρέφους πάει να πληρωθεί και για μία ακόμη φορά τις δίνουν το 30% του μισθού της για να ζήσει την οικογένεια της. Εδώ ο Σαίντλ αποτυπώνει με μονοπλάνα την ωμή αλήθεια, που δεν είναι άλλη απ' την εξαθλίωση που πρόσφερε ο καπιταλισμός στην Ουκρανία.
Εδώ είναι όλα ωμά και ταυτόχρονα ρεαλιστικά.
Οι γκρίζες συμμετρίες και ασυμμετρίες του κάδρου, δεν είναι τίποτα άλλο απ' την αλήθεια του καπιταλισμού και της "ελεύθερης αγοράς" που μετατρέπει τους ανθρώπους σε αναλώσιμα προϊόντα.
Εδώ συναντάμε το δράμα απ' τους οίκους ευγηρίας και τη τρίτη ηλικία να συνυπάρχουν παράλληλα με τη πορνεία χωρίς όμως να συμπίπτουν και να συγκλίνουν ποτέ. Το εμπορευματοποιημένο διαδικτυακό σεξ ως λύση οικονομικής ανάγκης σε ένα κόσμο γεμάτο αδιέξοδα συναντά τις εγκαταλελειμμένες απ' το 1991 εργατοσυνοικίες της Σλοβακίας και τη γενικευμένη εξαθλίωση που προσέφερε ο "καλός Καπιταλισμός", εδώ πέρα ο Αυστριακός σκηνοθέτης στοχάζεται πάνω στην Καπιταλιστική Ευρώπη του 21ου αιώνα με τις πιο μελανές σκιές μην αφήνοντας και καμία αισιόδοξη δυνατότητα για το μέλλον, μίας και ο Καπιταλισμός τα έχει διαβρώσει όλα αφήνοντας το μάλλον μόνο για το Θάνατο.
Αν δεν είχε τόσο απαισιόδοξο τέλος στο μήνυμα της θα ήταν στη κυριολεξία ένα σύγχρονο Ευρωπαϊκό Αριστούργημα.
Μπορεί να μην είναι αριστούργημα ωστόσο είναι μια πολύ καλή ταινία που λέει "σύκα - σύκα και τη σκάφη - σκάφη".

Ράδιο Collectiva

Import-Export του Ούλριχ Σάιντλ

2008-08-31T15:40:00.000-07:00

H νέα ταινία του Ούλριχ Σάιντλ («Dog Days») είναι οικοδομημένη πάνω στη λογική του συμπεράσματος που αντλείται απ' τη δυαδικότητα μιας ταξικής κοινωνίας:
Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια κυνική εισαγωγή και εξαγωγή ανθρώπων μέσα σε μία παράλληλη και σπονδυλωτή κινητικότητα απ' την υπό ανάπτυξη καπιταλιστική Ουκρανία στην εξελιγμένη καπιταλιστική Αυστρία και αντίστροφα. Εδώ πέρα το ταξικό μίσος της αστικής τάξης απέναντι στην εργατική τάξη που τη μαθαίνουν να είναι "Συγκαταβατική - Δουλοπρεπής και Χαρούμενη" απέναντι στους πελάτες μας δείχνουν το πραγματικό πρόσωπο του Καπιταλιστικού συστήματος οι άνθρωποι είναι προϊόντα.
Οι βίοι παράλληλοι θα έλεγε κανείς πως συνυπάρχουν ταυτόχρονα σε δυο διαφορετικές γωνίες της Ευρώπης και συναντούν τα ίδια ακριβώς προβλήματα. Την άρνηση του συστήματος να τους αποδεχτεί ως εργάτες με δικαιώματα δηλαδή ως ανθρώπινες υπάρξεις.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι όταν η Ουκρανή νοσηλεύτρια και μητέρα ενός βρέφους πάει να πληρωθεί και για μία ακόμη φορά τις δίνουν το 30% του μισθού της για να ζήσει την οικογένεια της. Εδώ ο Σαίντλ αποτυπώνει με μονοπλάνα την ωμή αλήθεια, που δεν είναι άλλη απ' την εξαθλίωση που πρόσφερε ο καπιταλισμός στην Ουκρανία.
Εδώ είναι όλα ωμά και ταυτόχρονα ρεαλιστικά.
Οι γκρίζες συμμετρίες και ασυμμετρίες του κάδρου, δεν είναι τίποτα άλλο απ' την αλήθεια του καπιταλισμού και της "ελεύθερης αγοράς" που μετατρέπει τους ανθρώπους σε αναλώσιμα προϊόντα.
Εδώ συναντάμε το δράμα απ' τους οίκους ευγηρίας και τη τρίτη ηλικία να συνυπάρχουν παράλληλα με τη πορνεία χωρίς όμως να συμπίπτουν και να συγκλίνουν ποτέ. Το εμπορευματοποιημένο διαδικτυακό σεξ ως λύση οικονομικής ανάγκης σε ένα κόσμο γεμάτο αδιέξοδα συναντά τις εγκαταλελειμμένες απ' το 1991 εργατοσυνοικίες της Σλοβακίας και τη γενικευμένη εξαθλίωση που προσέφερε ο "καλός Καπιταλισμός", εδώ πέρα ο Αυστριακός σκηνοθέτης στοχάζεται πάνω στην Καπιταλιστική Ευρώπη του 21ου αιώνα με τις πιο μελανές σκιές μην αφήνοντας και καμία αισιόδοξη δυνατότητα για το μέλλον, μίας και ο Καπιταλισμός τα έχει διαβρώσει όλα αφήνοντας το μάλλον μόνο για το Θάνατο.
Αν δεν είχε τόσο απαισιόδοξο τέλος στο μήνυμα της θα ήταν στη κυριολεξία ένα σύγχρονο Ευρωπαϊκό Αριστούργημα.
Μπορεί να μην είναι αριστούργημα ωστόσο είναι μια πολύ καλή ταινία που λέει "σύκα - σύκα και τη σκάφη - σκάφη".

Ράδιο Collectiva

Ο Γατόπαρδος του Λουκίνο Βισκόντι

2008-08-27T07:21:00.000-07:00

Μία απ' τις αγαπημένες μας ταινίες που την έχουμε ξαναδεί αναρίθμητες φορές αλλά όχι σε όλη την κόπια που για πρώτη φορά ήρθε στην Ελλάδα, χωρίς να έχει κομμένα μέρη και η διάρκεια της ήταν 187 λεπτά.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ζωγραφιά ένα σπάνιο έργο τέχνης που συνδέει ένα τμήμα του ιστορικού υλισμού που ασπάζονταν ο Βισκόντι και μιλάει για ένα κόσμο που εξαφανίζεται το κόσμο της φεουδαρχικής Σικελίας, για να δώσει τη θέση του σε ένα άλλο εξίσου εκμεταλλευτικό και αδηφάγο αυτό της αστικής τάξης. Για το Πρίγκηπα είναι μια φυσική αλλαγή στη τάξη πραγμάτων που όμως δεν έρχεται για να φτιάξει το σοσιαλισμό και να αποδώσει δικαιοσύνη, αλλά για να ολοκληρωθεί η ταξική εξέλιξη με νέα όπλα και γι αυτό είναι μερικός ενοχλητικό στον Πρίγκιπα της Σικελίας.
Μια επικών διαστάσεων κλασική ταινία που προβάλλεται σαράντα τέσσερα χρόνια μετά, και επιτέλους στην ολοκληρωμένη σε επανέκδοση στην ολοκληρωμένη μορφή της όπου σε αποτέλεσε την αφορμή για αυτή την ανάρτηση.
Ο Λουκίνο Βισκόντι μετασκευάσει το κλασικό μυθιστόρημα του Τζιουζέπε Ντι Λαμπεντούζα. Βασικός πρωταγωνιστής είναι ο ηλικιωμένος Σικελός πρίγκιπας Ντον Φαμπρίζιο Σαλίνα (Μπαρτ Λάνκαστερ), ο Σαλίνα αγωνίζεται να επιβιώσει στην ιταλική κοινωνία της δεκαετίας του 1860, μια κοινωνία που διαρκώς εξελίσσεται
Στην προσπάθεια να εξασφαλίσει την άνετη ζωή του, αλλά και τη διαιώνιση της τάξης του, κανονίζει να παντρέψει τον ανιψιό του, Τανκρέντι (Αλέν Ντελόν), με την Άντζελα (Κλαούντια Καρντινάλε), κόρη ενός πλούσιου μεσοαστού εμπόρου.

Γιάννης Κ.